ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        “ฆ่าเลย ฆ่าไปเถอะ”

        หลวี่อีโบกมืออย่างไม่ใส่ใจพลางชักนำพายุหมุนทมิฬเบื้องหลังให้ก่อตัวขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้มันกลับดูทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพายุทั้งสี่ลูกก่อนหน้านี้เสียอีก

        ท่าทีเยือกเย็นเช่นนี้ทำให้ไป๋ฉางเซิงเริ่มสับสนชั่วขณะหรือว่าหมอนี่จะไม่แยแสต่อความเป็นตายของหวังเหมิ่งจริง ๆ?

        เขากำลังจะอ้าปากข่มขู่ต่อแต่หลวี่อีกลับสะบัดมือวูบเดียวพายุหมุนทมิฬเบื้องหลังก็พุ่งทะยานเข้าหาเจียงจืออวี๋ในทันที

        นี่สรุปว่า...จะไม่สนใจชีวิตหวังเหมิ่งจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?

        “หลวี่อี แกกล้าเหรอ!”

        ไป๋ฉางเซิงคำรามลั่นพลางเพิ่มแรงรัดขึ้นอีกระดับเพื่อแสดงให้หลวี่อีเห็นว่าเขาไม่ได้ขู่ และพร้อมจะสังหารหวังเหมิ่งทิ้งจริง ๆ

        ทว่าหลวี่อีกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางนี้ดวงตาของเขามีเพียงความกระหายอยากที่มีต่อเจียงจืออวี๋เท่านั้น

        หัวใจของไป๋ฉางเซิงร้อนรนด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าหลวี่อีไม่มีท่าทีจะยอมรามือ เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดพลางมองดูร่างของหวังเหมิ่งที่ถูกพันธนาการแน่นหนาก่อนจะมอบความตายให้อีกฝ่ายอย่างฉับไว

        กร๊อบ!เสียงกระดูกคอหักดังขึ้นอย่างชัดเจนเป็นสัญญาณว่ายอดฝีมือระดับโหวแห่งยุทธ์ผู้เกรียงไกรมานานนับสิบปีอย่างหวังเหมิ่งได้สิ้นใจตายตรงนี้แล้ว

        หวังเหมิ่งซึ่งถูกพิษร้ายทำลายระบบประสาทจนสิ้นฤทธิ์ไม่ทันแม้แต่จะได้ส่งเสียง ลมหายใจสุดท้ายก็ขาดห้วงไปในทันที

        ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือหมอนี่ตายไปโดยไม่ทันได้ลิ้มรสความทรมานนับว่าเป็นการตายที่สบายเกินไปเสียหน่อยสำหรับคนอย่างมัน

        ทว่าตอนนี้ไป๋ฉางเซิงไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องความเจ็บปวดของหวังเหมิ่งเพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลวี่อีไม่ได้หันกลับมามองแม้แต่แวบเดียว!

        ท่าทีเช่นนี้ต่อให้ไป๋ฉางเซิงจะทึ่มแค่ไหนก็ดูออกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        ความสนใจที่หลวี่อีมีต่อเจียงจืออวี๋นั้นดูจะล้ำหน้าความสำคัญของหวังเหมิ่งไปไกลมาก

        ไม่ใช่แค่ล้ำหน้า...แต่มันคือการไม่เห็นหวังเหมิ่งอยู่ในสายตาเลยต่างหากในแววตาของชายผู้นี้มีเพียงเจียงจืออวี๋เท่านั้น!

        เจียงจืออวี๋มีดีอะไรนักหนาแค่เห็นหน้าครั้งเดียวถึงกับคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?

        ไป๋ฉางเซิงขุ่นเคืองในใจยิ่งนักแต่เมื่อเห็นพายุหมุนทมิฬพุ่งเข้าหาหญิงสาวต่อให้จะโมโหแค่ไหนเขาก็ต้องคลี่คลายวิกฤตตรงหน้าให้ได้ก่อน

        อัสนีและเพลิงสวรรค์หลอมรวมเป็นหนึ่งการโจมตีนี้คือพลังขีดสุดเท่าที่ไป๋ฉางเซิงจะสำแดงออกมาได้

        ทว่าพลังทำลายล้างขนาดเท่าช่วงแขนที่พุ่งแหวกราตรีจนเกิดแสงสว่างวาบกลับถูกพายุหมุนทมิฬกลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ริบหรี่อยู่ในวงพายุก่อนจะดับวูบไปอย่างถาวร

        ไป๋ฉางเซิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าทันทีที่สายฟ้ามุดหายเข้าไปในพายุพันธะเชื่อมโยงระหว่างเขากับพลังนั้นก็ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง

        ตั้งแต่เริ่มโจมตีจนกระทั่งพลังสลายไปไป๋ฉางเซิงไม่อาจสั่นคลอนพายุนั่นได้เลยแม้แต่น้อย

        ฝ่ายเจียงจืออวี๋ที่ยืนเผชิญหน้ากับพายุทมิฬที่โหมกระหน่ำเข้ามาก็ขมวดคิ้วแน่น

        สถานการณ์ในตอนนี้หลุดลอยเกินกว่าจะควบคุมได้แล้ว

        เดิมทีพวกเขาวางแผนจะใช้ชีวิตของหวังเหมิ่งมาต่อรองกับหลวี่อีเพื่อแลกกับโอกาสรอดชีวิตของเธอและไป๋ฉางเซิง แต่ในตอนนี้หลวี่อีกลับนิ่งเฉยต่อความตายของหวังเหมิ่งจนน่าประหลาดใจมันต้องมีจุดพลิกผันบางอย่างเกิดขึ้นแน่

        และสิ่งเดียวที่ทำให้หลวี่อีเปลี่ยนเป้าหมายได้อย่างเด็ดขาดเพียงนี้...

        ‘เคล็ดวิชาเต๋า!’

        เจียงจืออวี๋ใจหายวาบ!หลวี่อีดูออกว่ามันคือเคล็ดวิชาเต๋าอย่างนั้นเหรอ?

        ก่อนหน้านี้ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานหากเธอไม่ต้านรับการโจมตี หลวี่อีก็คงจะพุ่งเป้าไปที่ไป๋ฉางเซิงแทน

        ด้วยความจำเป็นบีบคั้นเธอจึงจำต้องฝืนสำแดงเคล็ดวิชาเต๋าออกมา

        แต่ตอนนี้...

        ทุกอย่างที่วางแผนมาไม่มีอะไรผิดพลาดเลยช่องโหว่เพียงจุดเดียวคือเจียงจืออวี๋ไม่ได้คาดคิดว่า หลวี่อีจะรู้จัก‘เคล็ดวิชาเต๋า’!

        ผู้ที่รู้จักเคล็ดวิชาเต๋าย่อมตระหนักถึงมูลค่ามหาศาลและความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังของมัน

        เห็นได้ชัดว่าตอนนี้หลวี่อีปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องชิงตัวเธอไปให้ได้

        กว่าจะชิงความได้เปรียบมาได้แต่พริบตาเดียวกลับเหมือนติดอยู่ในทางตันอีกครั้ง

        สภาพของไป๋ฉางเซิงย่ำแย่ถึงขีดสุดส่วนพลังจิตของเธอก็เหือดแห้งจนเกลี้ยง อย่าว่าแต่จะสู้ต่อเลยแค่การโจมตีที่หลวี่อีซัดออกมาในตอนนี้ พวกเขาก็แทบไม่มีปัญญาจะรับมือได้แล้ว

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเจียงจืออวี๋ก็ตัดสินใจทันที

        เธอตายได้แต่ไป๋ฉางเซิงห้ามตายเด็ดขาด

        หลวี่อีมุ่งเป้าหมายมาที่เธอเพียงคนเดียวดังนั้นหากเธอยิ่งอยู่ห่างจากไป๋ฉางเซิงมากเท่าไหร่โอกาสรอดชีวิตของเขาก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

        เธอมองสบตาไป๋ฉางเซิงจากระยะไกลสื่อสารความเด็ดเดี่ยวผ่านแววตาให้อีกฝ่ายรับรู้

        ด้วยใจที่เชื่อมถึงกันไป๋ฉางเซิงเข้าใจความหมายของเจียงจืออวี๋ได้ในทันที

        และเพราะเข้าใจนี่เองหัวใจของเขาจึงบีบรัดด้วยความกังวล แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากเจียงจืออวี๋ก็หมุนตัววิ่งทะยานไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเขาทันที

        “หึ เพิ่งจะคิดหนีเอาป่านนี้เหรอ?”

        หลวี่อีเห็นท่าทางนั้นก็ยกยิ้มที่มุมปากร่างของเขาเลือนหายไปจากจุดเดิมในพริบตา และไปปรากฏกายขวางหน้าเจียงจืออวี๋ไว้

        เขาโบกมือเบาๆ พายุหมุนทมิฬอีกลูกก็ก่อตัวขึ้นขวางหน้า ประสานกับลูกเดิมที่ตามมาจากด้านหลังกลายเป็นกรงขังพายุที่ปิดล้อมเธอไว้ทั้งหน้าและหลัง

        เจียงจืออวี๋ขมวดคิ้วเครียดพยายามเปลี่ยนจังหวะการก้าวเท้าเพื่อหลบหลีก แต่เพียงไม่กี่ก้าวหลวี่อีก็มาดักหน้าไว้อีกครั้ง

        พายุหมุนทมิฬสี่สายในตอนนี้เปรียบเสมือนปราการสวรรค์ที่ขวางกั้นเจียงจืออวี๋ไว้ จะรุดหน้าก็ไม่ได้จะถอยหลังก็ไม่พ้น!

        ยามนี้หลวี่อีดูเหมือนจะไม่รีบร้อนแล้วเขาชูมือขวาขึ้นช้า ๆ พายุหมุนทั้งสี่เริ่มบีบวงล้อมเข้าหาเจียงจืออวี๋อย่างช้า ๆแต่ยังไม่ได้เข้าจู่โจมโดยตรง

        “สาวน้อย เธอน่าจะรู้นะว่าฉันต้องการอะไร?”

        “มาตกลงกันหน่อยดีไหม ส่งของชุดนั้นมาให้ฉันทั้งหมด แล้วฉันจะปล่อยพวกเธอไป”

        น้ำเสียงของหลวี่อีดังขึ้นในกระแสเสียงนั้นแฝงไปด้วยความกระหายอยากและร้อนรน

        เป็นไปตามคาดเขามุ่งเป้ามาที่เคล็ดวิชาเต๋าจริง ๆ

        เจียงจืออวี๋ยิ้มออกมาเมื่อหลวี่อีเผยความต้องการที่แท้จริง เธอกลับเริ่มสงบลงได้

        “ของอะไร? ไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่านายพูดถึงอะไร”

        ระหว่างที่พูดเธอแอบชำเลืองมองไปทางไป๋ฉางเซิงที่อยู่ไกลออกไปทว่าคำตอบของเธอทำให้หลวี่อีไม่พอใจนัก

        เขาส่ายหัวเบาๆ แววตาฉายแววระอาใจ

        “ของล้ำค่าขนาดนี้ เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะควบคุมไหวได้ยังไง?”

        “ส่งมันมาดี ๆ แล้วฉันจะปล่อยพวกเธอไป”

        “ไม่อย่างนั้น ฉันคงต้องใช้กำลังแย่งชิงมันมาเอง!”

        แย่งชิงอย่างนั้นเหรอ?

        “พลังจิตของฉันไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่านายเท่าไหร่ นายจะแย่งชิงไปยังไง?”

        “และนายก็น่าจะรู้ดีว่า ถ้าฉันต้องการฉันสามารถลบความทรงจำทั้งหมดของตัวเองทิ้งได้ทุกเมื่อ”

        หลวี่อีพยักหน้าไม่ได้ปฏิเสธความจริงข้อนี้

        “แต่ว่า...”

        สิ้นเสียงของหลวี่อีไป๋ฉางเซิงก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาหวิวขึ้นมาจากนั้นทั้งร่างก็เริ่มลอยเคว้งขึ้นไปในอากาศอย่างควบคุมไม่ได้

        เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ต้านทานกระแสลมบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ไม่ได้เลย

        “เธอคงเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กนี่มากเลยใช่ไหมล่ะ?”

        “ถ้าฉันบอกว่า หากเธอไม่ส่งของที่ฉันต้องการมาฉันจะปลิดชีพเจ้าตัวเล็กนี่เสียล่ะ?”

        ให้ตายเถอะ...พลิกไปพลิกมา สุดท้ายพี่ชายคนนี้กลายเป็นตัวประกันไปซะอย่างนั้น?

        ไป๋ฉางเซิงรู้สึกเหมือนมีคำสบถติดอยู่ที่คอหอยแต่พออ้าปากจะด่า กระแสลมแรงก็กรอกเข้าปากจนเขาไม่อาจส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้เลย

        ทว่าก่อนที่เจียงจืออวี๋จะได้แสดงท่าทีใดๆ เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น และเป็นคำตอบแทนเจียงจืออวี๋ในทันที

        “ชีวิตของเขา... ไม่ใช่สิ่งที่แกจะพรากไปได้ง่าย ๆ หรอกนะ”