Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยเจ็ด Auction House หอประมูล

Auction House หอประมูลสถานที่ซึ่งเป็นความลับต่อคนทั่วไปแต่ด้วยเหตุผลบางประการเราสามารถเจอชาวยุทธได้จำนวนหลายร้อยคนที่จะตีกันหากมีการประมูลแพ้นอกหอประมูล

เนื่องจากหอประมูลเล่นมุกว่า “รักษาความปลอดเมื่ออยู่ภายในหอ”

หมายความว่าปล่อยให้ตีกันตามสบายหากคนที่ชนะการประมูลเอาของออกนอกเขตหอประมูลแล้วนั่นเอง

และยังเอาของหายากและของดีสารพัดอย่างมาขายให้คนกลับมาจากโลกเซียนได้ปรุงยาหายากฝึกวิชาชั้นสูงฯลฯ

สารพัดที่จะอำนวยความสะดวกนับได้ว่าเป็น MVP ของวงการชาวยุทธเลยทีเดียว

อย่างว่าล่ะ เรื่องวิชาคนกลับจากโลกเซียนมีเหลือเฟือก็จริงแต่การมาอดีตแค่ทางจิตไม่มีของมาด้วยจะให้เดินไปตามตลาดธรรมดาแล้วเจอของหายากใช้ปรุงยาได้ครบก็คงจะเกินไปหน่อย

ถึงเราอาจจะเป็นจ้าวจอมจักรพรรดิ์สวรรค์แต่เมื่อมาโลกปัจจุบันนครหลวงแค่ทางจิต ของวิเศษอะไรก็จะอยู่ที่โลกเซียนนั่นล่ะ

หอประมูลจึงเป็นกลไกสำคัญที่ทำให้คนกลับมาจากโลกเซียนได้ของที่ตนเองต้องการ

ถึงผมจะสงสัยเสมอมาว่า

เมื่อมีของดีอยู่ทำไมหอประมูลต้องเอาออกมาขายด้วย?

ในทางเทคนิคหากมองว่า

“กำลังคือทุกอย่าง”

“สุนัขกินสุนัข”

ทำไมหอประมูลที่ต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งของถึงยังอยู่ได้ตราบใดที่พระเอกแนวปราณยุทธไม่มาข้องเกี่ยวด้วย?

แสดงว่าโลกที่ไม่มีพระเอกปราณยุทธมาเกี่ยวด้วยไม่ใช่

“โลกที่สุนัขกินสุนัข”

“กำลังคือทุกสิ่ง”

“หมัดใครใหญ่คนนั้นแข็งแกร่งกว่า”

อย่างที่ชอบกรอกหูให้เราฟัง

คนที่แข็งแกร่งกว่ามีสาเหตุอะไรที่ไม่แย่งของวิเศษไปจากหอประมูลด้วยตนเอง?

“แหะ แหะ แหะท่านอ้าวป้าหม่าให้เกียรติมากระผมดีใจมากเลยขอรับ”

ชายกลางคนคนหนึ่งใบหน้าเหมือนหนูตาเล็กหยีฉ่ำน้ำ

หากเราวิจารณ์เขาในสังคมตะวันตกเราจะโดนหาว่าบูลลี่คนเรื่องหน้าตา

แต่หากเราอยู่ในแนวปราณยุทธแล้วโหงวเฮ้งอย่างนี้แสดงว่าเป็นคนโลภมากเจ้าเล่ห์นั่นเอง

“ท่านผู้เฒ่าน่าหลันซู่เหอให้เกียรติมาต้อนรับผู้เยาว์ด้วยตนเอง ผู้เยาว์รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก”

“หุหุหุช่างเป็นผู้เยาว์ที่อ่อนน้อมยิ่งนัก หุหุหุ พวกเราคงสามารถทำธุรกิจกันได้อีกนานหุหุหุ”

น่าหลันซู่เหอหัวเราะอย่างชั่วร้าย

เขาเป็นผู้อาวุโสของสำนักประมูลคนที่ลัดคิวสินค้าประมูลต่างๆให้กับผมแลกกับสินน้ำใจ2 ส่วนจากสิบส่วนของราคาที่ผมซื้อไปจากช่องทางพิเศษ

และอย่างที่เดานั่นล่ะครับ

ด้วยเหตุผลบางประการ อ้าวป้าหม่านั้นมีเสน่ห์และสนิทกับผู้อาวุโสฝ่ายร้ายที่อยู่ตรงกันข้ามกับ

น่าหลันเมิ่ง

สาวชุดแดง ภูเขาสองลูกโตกลมกลึง สะโพกผายช่วงขายาว ดั่งกระเรียนในฝูงไก่ มัจฉาไม่แหวกว่ายวารี วัวตาย ควายล้ม ฯลฯ

ที่เป็นดาวรุ่งของหอประมูลที่เป็นที่ต้องตาต้องใจของคนหนุ่มและแก่ทั่วไป

ส่วนผมกลายเป็นคนสนิทกับผู้อาวุโสที่ดวงตาดุจมุสิกที่เป็นศัตรูกับเธอนั่นเอง