ภพสุดท้ายกลายเป็นเซียน

     "มู่หรงเทียน๮๬ิ๹! ๼๥๱๱๦์พิโรธโกรธเคืองผู้ฝ่าฝืนจงออกมารับโทษทัณฑ์"ชายชราร่างผอมเห็นกระดูกในชุดโบราณชี้ไปยังถ้ำแห่งหนึ่งราวกับผู้พิพากษา ด้านหลังชายชรามีร่างหลายร้อยร่างยืนล้อมถ้ำเอาไว้ ดูไปแล้วทรงพลังยิ่ง พวกมันเป็๲ตัวตนอันสูงส่งบรรลุถึงขั้นไม่มีผู้ใดกล้าต่อกร

     ทว่า! มิมีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าไปในถ้ำแม้แต่ผู้เดียวนั้นเพราะบุคคลในถ้ำแกร่งกล้ากว่าพวกมันหลายขุม หากให้เปรียบเทียบแล้วเขาเพียงคนเดียวสามารถต่อกรกับสวรรค์ได้ ไหนเลยที่ชายชรากับกลุ่มคนด้านหลังมันจะหาญกล้า ในสายตาของเขาพวกมันเป็นเพียงมดปลวก เว้นแต่พวกมันหยิบยืมพลังสวรรค์นั่นจะทำให้พวกมันกลายเป็นแมลงสาบ
     "เห้อ! สุนัขกับเห็บนับร้อยพวกเจ้าไม่เบื่อบ้างรึไร..ไล่ตามรังควานขัดขวางข้ามาแปดสิบแปดภพ"น้ำเสียงเบื่อหน่ายของชายมีอายุดังออกมาจากถ้ำ ชายผู้นี้มิใครนอกจากหลิงเทียน เขานั้นรู้สึกเอือมระอากับกลุ่มคนเหล่านี้แม้จะเปลี่ยนชื่อแซ่ปิดบังตัวตนมาหลายชาติภพพวกมันก็มิหยุดตามรังควาน
     "บัดซบ! ฝืนลิขิตสวรรค์สร้างตราประทับขัดขืนไม่หวนคืนความรู้และพลังยังมีหน้ากล่าวเช่นนี้อีกรึ"
     "หึ...ฝืนลิขิตสวรรค์นั่นคือความสามารถของข้า ข้าจะกลายเป็นเซียน! สวรรค์แล้วอย่างไรชาติภพต่อไปข้าจะทุ่มเท่ทุกสิ่งอย่างปิดบังสวรรค์มิให้ล่วงรู้ถึงตัวตนแล้วมาดูว่าจักหาข้าพบรึไม่"
     ฟุ่มมมมมมมมมมม
     เสาแสงสีแดงฉานพุ่งผ่าขึ้นจากถ้ำสู่ท้องนภาทะลุสู่สรวงสวรรค์ตัดผ่านแก้วมณีลูกหนึ่งราวกับเจตกระบี่ตัดผ่านดวงวิญญาณ
     เพล้ง!!
     "หลิงเทียนเจ้าบังอาจ!"น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวดังลั่นจากสวรรค์สู่ผืนพิภพ หมู่เมฆนับอนันต์กลับกลายเป็นสีดำทมิฬรวมตัวขึ้นเป็นใบหน้าบนท้องนภา มันคือเจตจำนงแห่งสวรรค์
     "เจตจำนงแห่งสวรรค์เอ๋ย ตราประทับอมตะข้าสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวเราะดังออกมาจากถ้ำ ใบหน้าบนท้องนภากลายเป็นน่าเกลียจในเสี้ยววิ
     "ดีมาก ดีมาก! หลิงเทียนสวรรค์จะลงทัณฑ์เจ้า"
     เปรี๊ยง! 
     สายฟ้าสีดำทมิฬฟาดลงมาใส่ถ้ำที่ถูกห้อมล้อม เมื่อมันกระทบกับถ้ำมันก็อันตรธานหายราวกับไม่เคยมีมาก่อน
     "โง่เง่า! นับแต่ชาติภพที่สิบพวกเจ้าขัดขวางข้านับแต่นั้นในหัวข้าไม่คิดถึงเรื่องกลายเป็นเซียน พวกเจ้ามันโง่! คิดว่าข้าจักกลายเป็นเซียนนับแต่ชาติภพที่สิบจึงบีบบังคั้นให้ข้าไปสู่เส้นทางสายใหม่กลายเป็นจ้าววิญญาณเอย เทพสงครามเอย จักรพรรดิสวรรค์เอย เปลี่ยนแปลงข้าแปดสิบแปดชาติภพไหนเลยข้าจักไม่รู้"
     ฮึ่ม!
     สายฟ้าสีดำทมิฬสิบสายฟาดผ่าลงมายังถ้ำอีกครั้ง....เพียงแต่ครั้งนี้หลังจากทัณฑ์สวรรค์เลือนหายไปกลุ่มคนด้านนอกถ้ำกลับกลายเป็นเศษเนื้อในพริบตา พลังวิญญาณ พลังสวรรค์ พลังบ่มเพาะของมันพวยพุ่งเข้ามาภายในถ้ำ
     ปึ่ง! 
     เสียงกระหึ่มทุ้มลึกดังก้องในถ้ำตราประทับจ้าววิญญาณดูดกลืนวิญญาณนับร้อย พลังสวรรค์และพลังบ่มเพาะกลับหลอมรวมกันเป็นหนึ่งกลายเป็นตราประทับสีทอง
     "หลิงเทียน หลิงเทียน หลิงเทียน! สวรรค์จะสาปแช่งเจ้า"เสียงกู่ร้องดังลงมาจากท้องนภา เจตจำนงแห่งสวรรค์มันโกรธจนจ้อมมองผู้คนก็ตกตายราวมดปลวก
     "ฮ่าๆๆๆ หนึ่งร้อยตราประทับ!...เจ้าโกรธแล้วอย่างไรไฉนไม่เข้ามาหาข้าเล่า"น้ำเสียงภายในถ้ำเริ่มกลายเป็นชา หลิงเทียนรู้มาเนิ่นนานแล้วว่าตนมิมีโอกาศได้กลายเป็นเซียนจึงวางแผนลดทอนพลังอำนาจแห่งสวรรค์ใช้ตราประทับปกปิดมิให้สวรรค์ตรวจพบยามกลับไปเกิดใหม่
     หลินเทียนวางแผนใช้ตราประทับกาลเวลารวมกับตราประทับอมตะ ตราประทับจ้าววิญญาณ ตราประทับสวรรค์ส่งให้ตนไปเกิดเป็นดั่งมนุษย์ธรรมดาในชาติภพหน้า เขาไม่รู้ว่าอีกกี่แสน กี่ล้านปีถึงจะเกิดใหม่ได้..จึงต้องเตรียมพร้อมทุกสิ่ง บังคับตราประทับทั้งหมดให้สำแดงเดชหลังผ่านไปหนึ่งร้อยปี จัดวางตราประทับเป็นรูปแบบเกื้อหนุนให้มันไม่สำแดงเดชก่อนเวลาอันควรเพื่อให้ในชาติภพต่อไปซึ่งเป็นชาติภพสุดท้ายมีพลังอำนาจเพียงพอในการใช้ตราประทับ
     น้อยคนที่เกิดมาจักรู้ว่ามีเวลาดำรงอยู่เพียงหนึ่งร้อยชาติภพหากวิญญาณไม่ถูกทำลาย เส้นทางแห่งเซียนเป็นวิธีที่จะช่วยให้หลุดพ้นพันธนาการแห่งสวรรค์ ขอเพียงกลายเป็นเซียนจะเป็นอมตะอย่างแท้จริงเรื่องราวนี้เขาได้รู้เมื่อกลายเป็นจ้าววิญญาณ แม้กลายเป็นอมตะมันก็เป็นเพียงร่างกายเท่านั้น จิตวิญญาณสลายอย่างไรก็ตกตาย...มันไม่เที่ยงแท้!
     เรื่องที่เกิดขึ้นต้องขอบคุณสวรรค์หากมันไม่หยุดยังให้เขาเปลี่ยนไปสู่เส้นทางอื่นแต่ทำให้วิญญาณดับสูญเขาจะไม่มีวันล่วงรู้ความลับแห่งสวรรค์ ในภพนี้เขาทำได้เพียงต่อต้านและหลบหนีแต่ชาติภพหน้าจะเป็นเขาที่สะกดข่มสวรรค์เอาไว้ใต้ฝ่าเท้า
     "หนึ่งร้อยหนึ่งตราประทับก่อปรปกปักษ์ให้ข้ากลายเป็นเซียนอย่างแท้จริงยามสวรรค์คอยขัดขวาง ชาติภพนี้ข้ามิอาจกลายเป็นเซียนได้แล้วเพียงทำลายแก้วมณีแห่งสรวงสวรรค็ได้ข้าก็ปลอดภัยร้อยปีในภพหน้า"ชายมีอายุยิ้มอย่างขมขืนอยู่ในถ้ำ ภพหน้าเป็นโอกาศเดียวและโอกาศสุดท้ายที่จะอยู่รอดปลอยภัยกลายเป็นเป็นอมตะเหนือสวรรค์อย่างแท้จริง
     "เจตจำนงแห่งสวรรค์ครานี้ข้ากำลังมีความสุขนัก ข้าจะทำลายให้เจ้าฟื้นตัวในอีกสิบล้านปีข้างหน้า"สิ้นเสียงจากในถ้ำตราประทับหกเหลี่ยมสองชิ้นชิ้นก็บินทะลุเพดานถ้ำออกไป บนตราประทับทั้งสองมีอักขระโบราณสลักไว้ในตราประทับในแต่ละตราประทับ  ผนึก สวรรค์
     ตราประทับทั้งสองพุ่งขึ้นไปในเหนือท้องนภาก่อนรวมกันเป็นหนึ่งดูดกลืนหมู่เมฆทมิฬเข้าไปภายในราวกับทรายดูด
     ผนึกสวรรค์!
     "สวรรค์ขอสาปแช่งเจ้า สาปแช่งเจ้า สาปแช่งเจ้าหลิงเทียน!"
     "ดับไปซะ"เสียงคำรามดังออกมาจากถ้ำ ตราประทับพลันสองแสงดูกลืนเจตจำนงแห่งสวรรค์ทั้งหมดเข้ามาในตราประทับก่อนกลับเข้าไปในถ้ำ
     "เพียงเท่านี้พลังแห่งสวรรค์จะหายไปเกือบครึ่งกว่าจะฟื้นตัวอีกนานโข มันเป็นโอกาศอันดีที่ข้าจะกลับไปเกิดใหม่โดยไม่มีผู้ใดตามมาขัดขวาง"
     สิ้งเสียงภายในถ้ำตราประทับทั้งหมดได้ผสานรวมกันระเบิดถ้ำเป็นฝุ่นผงทำให้เห็นร่างของชายวัยกลางคน แววตาล้ำลึกยิ่งกว่าขุมนรกนั่งขัดสมาธิอยู่บนหินก้อนหนึ่ง 
     "พิธีตัดผ่านสู่เซียนหากมีมดตนเดียวเข้ามาขวางก็ล้มเหลว เพียงแต่ภพหน้ามันโอกาศสำเร็จห้าในสิบส่วน"ชายวันกลางคนพึมพำก่อนรับเอาตราประทับเข้าไปในร่าง เมื่อตราประทับเข้าไปร่างกายของเขาก็ค่อยๆหดเล็กลงๆราวกับย้อนวันก่อนจะกลายเป็นลูกแสงสีฟ้าครู่หนึ่งแล้วจางหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงถ้ำที่พังทลายเพียงอย่างเดียว
     -----จบปฐมบทแห่งการเริ่มต้นของชาติภพสุดท้าย-----
     โปรดติดตามชมตอนต่อๆไปด้วยนะครับ
     คิดเห็นอย่างไรสามารถคอมเม้นต์ได้