บทที่ 21 การโจมตีของความเป็จริง
ถงชุนจิ้งขอให้ถงชุนชู่เล่าเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากเขาออกจากบ้าน แม่ของเขาก่อนหน้านี้ไม่ได้ดีกับถงฮั่วหรอกหรือ? ทำไมถึงทำเื่แย่ ๆ อย่างการรับเงินเดือนแทนถงฮั่วได้ล่ะ?
เงินเดือนของเขาและเงินช่วยเหลือของพี่ชายคนโต แม่ของเขายังไม่เคยเอาไปแม้แต่แดงเดียว
ถงชุนชู่ท่าทางเก้อเขิน "หลังจากที่คุณมาชนบท แม่ก็โกรธถงฮั่วมาก คิดว่าคุณต้องมาลำบากอยู่ที่ชนบทก็เพราะเธอ ดังนั้นท่าทีของแม่ที่มีต่อเธอจึงเปลี่ยนไป"
ความจริงแล้วเขาได้ยินแม่พูดเื่นี้บ่อย ๆ จนในใจก็เริ่มตำหนิถงฮั่วเช่นกัน ถ้าไม่ใช่เพราะถงฮั่ว พี่ชายคนรองก็คงไม่ต้องไปอยู่ชนบท ดังนั้นใน่หลายปีมานี้ ท่าทีของเขาที่มีต่อถงฮั่วจึงไม่ค่อยดีนัก
ถงชุนจิ้งขมวดคิ้วพลางกล่าว "ที่บ้านนายก็เรียกชื่อเธอแบบนี้ตลอดเลยหรือ?"
แววตาถงชุนชู่วูบไหว เนื่องจากถงฮั่วกับพี่สาวมี่เสวี่ยมีอายุเท่ากันและยังเป็เพื่อนที่ดีต่อกัน ทำให้เขาไม่กล้าเรียกชื่อพี่สาวมี่เสวี่ยโดยตรง ดังนั้นจึงเรียกถงฮั่วแบบนี้เพื่อระบายความในใจ แต่เื่นี้จะต้องไม่ให้พี่ชายรู้เด็ดขาด
ถงชุนจิ้งถามเื่ทางบ้านทั้งหมด เื่ที่บ้านถูกคนยกเค้า ข่งมี่เสวี่ยกลัวว่าเขาจะกังวลจึงไม่ได้บอก แต่ถงชุนชู่เป็คนพูดออกมาเอง
"..." ถงชุนจิ้งคิดว่าหลังจากนี้ทางบ้านจะยังส่งของมาให้เขาได้อีกไหม
ไม่นานหลังจากนั้น ถงชุนจิ้งก็พาเขาไปรับเงินช่วยเหลือเยาวชนนักเรียนสามสิบหยวนพร้อมกับข้าวโพดบดยี่สิบชั่ง และข้าวฟ่างเกาเหลียงสามสิบชั่ง
"พี่ชายก็ได้รับของพวกนี้เหมือนกันเหรอ?" ถงชุนชู่มองธัญพืชหยาบ ๆ พวกนี้ด้วยความรังเกียจ ทำไมแจกแต่ธัญพืชหยาบแบบนี้? ไม่มีข้าวขาวหรือแป้งขาวเลยสักนิดเลยเหรอ?
ถงชุนจิ้งรีบพาเขากลับบ้าน "เบี้ยเลี้ยงของเยาวชนนักเรียนก็เท่ากันทุกคนนั่นแหละ"
อาหารในคืนนั้น เป็มื้อแรกที่ถงชุนชู่ได้กินอย่างจริงจังหลังจากลงมาที่ชนบท
โจ๊กข้าวหยาบ มันฝรั่งนึ่ง ฟักทองนึ่ง มะเขือนึ่ง จานหนึ่งเป็ต้นหอมและผักชี อีกจานหนึ่งเป็น้ำพริกไข่
เพื่อต้อนรับน้องชายของถงชุนจิ้ง สวีม่านยังทำไข่ตุ๋นมาให้ชามใหญ่เป็พิเศษ
ไข่ตุ๋นนี้ก็แตกต่างจากไข่ตุ๋นสีเหลืองทองหอมนุ่มแบบในเมือง เพราะใส่เต้าเจี้ยวและพริกหยวกที่มีเฉพาะที่นี่ลงไป พอตุ๋นออกมาก็ไม่ได้นุ่มละเอียดเหมือนเต้าหู้ เพราะตุ๋นเป็เวลานาน ข้างในเป็รูพรุนเหมือนรังผึ้ง
สำหรับเต้าเจี้ยว เยาวชนนักเรียนส่วนใหญ่เริ่มแรกไม่ค่อยยอมรับ บางคนถึงกับพูดตรง ๆ ว่ามันเหมือนอุจจาระเหลว ๆ
แต่ที่นี่มีฤดูหนาวยาวนานและแทบไม่มีผัก เพื่อประหยัดน้ำมันถั่วเหลืองที่มีอยู่น้อยนิด เยาวชนนักเรียนจึงค่อย ๆ เริ่มเรียนรู้ที่จะไม่ผัดผัก แต่ใช้วิธีจิ้มผักสดกับเต้าเจี้ยวหรือไม่ก็กินเต้าเจี้ยวสลับกับข้าว ช่วยทำให้กินข้าวได้มากขึ้น อร่อยกว่ากินแค่ผักดองอย่างเดียว
ถงชุนชู่ทนไม่ไหวแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา "นี่ประหยัดเกินไปแล้วหรือเปล่า?"
หม้อใบใหญ่ต้มอาหารครั้งเดียว ทั้งข้าวและกับข้าวเสร็จพร้อมกัน ด้านล่างต้มโจ๊กข้าวฟ่าง ้านึ่งมันฝรั่ง มะเขือ และฟักทอง!
"ไม่ต้องพูดถึงเื่เนื้อหรอก! แม้แต่กลิ่นคาวนิดหน่อยก็ยังไม่มี!"
"แค่ต้มไข่ยังต้มจนเละขนาดนี้? สีก็เปลี่ยนไปแล้วด้วย จะกินได้จริง ๆ เหรอ?"
ถงชุนจิ้งพูดละอายใจ "เขาเพิ่งมาถึงจึงยังไม่ชิน รอให้คุ้นเคยก่อนก็คงจะดีขึ้นเอง"
สวีม่านเข้าใจดี เพราะตอนแรกเธอก็เป็หนึ่งในคนที่เห็นเต้าเจี้ยวแล้วต้องวิ่งไปอาเจียนที่มุมกำแพง แต่ตอนนี้เธอกลับทำเต้าเจี้ยวเป็แล้ว
"เสี่ยวชู่ ไข่ตุ๋นอร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูสิ!" สวีม่านใช้ช้อนตักให้เขาครึ่งชาม
ถงชุนจิ้งเตะเขาอยู่ใต้โต๊ะทีหนึ่งเพื่อเตือนให้น้องชายกล่าวขอบคุณ
ถงชุนชู่ยอมให้เกียรติพี่ชาย กล่าวขอบคุณอีกฝ่ายและฝืนกินไข่ต้มนั้น ถ้าหากไม่หิวหรือมีตัวเลือกอื่น เขาคงไม่มีทางยอมกินไข่ต้มที่ทำจนเสียรสชาติแบบนี้แน่!
ทั้งหมดเป็ความผิดของถงฮั่ว! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาก็คงไม่ต้องมาทนทรมานอยู่ในชนบทแบบนี้!
ถงชุนจิ้งฉีกมะเขือเป็ชิ้นเล็ก ๆ หั่นต้นหอมกับผักชีแล้วราดน้ำพริกไข่คลุกเคล้าให้ถงชุนชู่ "กินสิ!"
ถงชุนชู่ "บ้าเอ้ย! ไม่มีอารมณ์จะกินเลยจริง ๆ!"
ถงชุนจิ้งเห็นสีหน้าต่อต้านของเขาจึงไม่บังคับ แล้วเริ่มกินอาหารของตัวเอง พอเวลาผ่านไปทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางเอง
ถงชุนชู่หันไปกินมันฝรั่งนึ่ง แต่เปลือกมันฝรั่งก็ยังไม่ได้ทำความสะอาด นี่จะสุกเอาเผากินเกินไปแล้วนะ
ถงชุนจิ้งอธิบายว่า "มันฝรั่งที่เพิ่งขุดขึ้นมาใหม่ ๆ เปลือกบางมาก ไม่จำเป็ต้องปอกเปลือก แค่ล้างน้ำ เปลือกก็จะสะอาดแล้ว"
ถงชุนชู่ไม่คิดว่านี่คือล้างให้สะอาด
แต่มันฝรั่งและฟักทองบนโต๊ะใกล้จะถูกแย่งจนหมดแล้ว ถ้าถงชุนชู่ยังบ่นต่อไป เขาก็จะไม่มีอะไรให้กินเลย
หลังจากกินข้าวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเสร็จ ถงชุนชู่ถึงได้รู้ตัวว่าไม่ใช่แค่เงินที่ถูกขโมยไป แต่ผ้าห่มของเขาก็ถูกขโมยไปด้วย
แล้วตอนกลางคืนเขาจะนอนยังไง?
น้องชายที่โง่เง่าของตัวเอง ถงชุนจิ้งจะไม่ดูแลได้ยังไง?
"นายมานอนกับฉันเถอะ"
ถงชุนชู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะมีเตียง... มันไม่ได้เรียกว่าเตียง แต่เรียกว่าเตียงเตา
หกคนนอนอยู่บนเตียงเตาเดียวกัน!
ในยามค่ำคืน ถงชุนชู่นอนอย่างสิ้นหวัง กลิ่นเท้าเหม็น ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหวสลับกันไปมา
เช้าวันรุ่งขึ้น ถงชุนชู่รีบวิ่งไปหาถงฮั่ว
เมื่อคืนฝนตก วันนี้ท้องฟ้าจึงยังมืดครึ้ม
ถงฮั่วนัดกับเสี่ยวอวี่และเพื่อน ๆ ในหมู่บ้านไปเก็บเห็ดบนูเาแถวนี้
"นายมาทำไม?" ถงฮั่วรู้สึกประหลาดใจ เพราะปกติถงชุนชู่จะไม่ยอมลุกจากเตียงจนกว่าแสงแดดจะส่องถึงก้น
ถงชุนชู่พูดเสียงจริงจัง "ฉันมีเื่จะคุยกับเธอ!"
ถงฮั่วมองเขาด้วยสีหน้าเ็า มาหาเธอแต่เช้าแบบนี้คงไม่ใช่เื่ดีแน่
ถงชุนชู่รู้สึกอึดอัดใจ เขาหลบสายตาเธอไปโดยไม่รู้ตัว "ยกห้องนี้ให้กับฉันหน่อย"
เขาไม่อยากอยู่ร่วมกับพวกเยาวชนนักเรียนที่เขตพักอาศัยเลยจริง ๆ !
ถงฮั่วหัวเราะ "นายจะให้ฉันยกห้องนี้ให้เหรอ? แล้วมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ฉันต้องทำแบบนั้นล่ะ?"
ถงชุนชู่เบิกตากว้าง นี่เธอยังต้องถามอีกเหรอ?
"ถึงแม้ว่าการที่พี่รองต้องลงชนบทจะไม่เกี่ยวกับเธอ แต่การที่ฉันต้องมาชนบทก็เป็ฝีมือของเธอไม่ใช่หรือ? แค่ยกห้องนี้ให้ฉันเื่นี้ก็จบ ฉันจะพูดดี ๆ เกี่ยวกับเธอต่อหน้าถงชุนจิ้ง... โอ๊ย ๆ ๆ … เธอตีฉันทำไม?" ถงชุนชู่ถอยกรูดเมื่อโดนถงฮั่วใช้ไม้คานหาบน้ำฟาดใส่!
หลังจากทำร้ายคนเสร็จแล้ว ถงฮั่วก็เอามือเท้าเอวพูดว่า "ถงชุนชู่! ฉันตัดขาดความสัมพันธ์พี่น้องกับพวกนายแล้ว ต่อไปนี้เราไม่รู้จักกัน นายอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ!"
ถงชุนชู่ถูกไล่ออกจากลานบ้าน ทั้งเจ็บทั้งโกรธ "ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ! เธอจะมาตัดขาดความสัมพันธ์อะไรกับฉัน? เธอต่างหากที่ทำให้ฉันต้องมาชนบท! ไม่ใช่ฉันที่ทำให้เธอต้องมาที่นี่!"
ถงฮั่วสีหน้าเ็า "นายอยู่ข้างเดียวกับถงชุนจิ้ง ฉันก็ต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับนายเหมือนกัน"
ถงชุนชู่โกรธจนแทบะเิ "เธอบ้าไปแล้วหรือไง? เธอทำให้ฉันต้องมาชนบท! ทำร้ายฉันขนาดนี้แล้วยังจะมาพูดเื่ตัดขาดความสัมพันธ์อีกเหรอ?"
ดวงตาของถงฮั่วเย็นะเื "ฉันบอกแล้วว่าฉันทำเพื่อความดีของนาย ป้องกันไม่ให้พี่น้องต้องแตกคอกันเอง"
ถงชุนชู่สนใจแต่ผลประโยชน์ที่จะได้รับเท่านั้น "ถ้าเธอหวังดีกับฉันจริง ๆ ก็ยกห้องนี้ให้ฉันสิ!"
ดวงตาของถงฮั่วฉายแววเยาะหยัน ต่อหน้าเธอ ถงชุนชู่กลับฉลาดจะเอาแต่ผลประโยชน์
แล้วต่อหน้าข่งมี่เสวี่ยล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงผลประโยชน์สักนิด แค่ขยับริมฝีปากพูดคำหวานไม่กี่คำ ถงชุนชู่ก็ถูกหลอกจนงงงวยไปหมดแล้ว
ถงฮั่วพูดเสียงเรียบ "ถ้านายยืนอยู่ข้างฉัน และตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างถงเหล่าเอ้อร์กับข่งมี่เสวี่ย นายก็จะยังเป็น้องชายของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่ใช่พี่สาวของนายอีก"
ถงชุนจิ้งที่เดินมาได้ยินคำพูดของถงฮั่ว สีหน้าเขาดูไม่ดีขึ้นมาทันที ทำไมเธอถึงใจแคบแบบนี้? เพียงแค่ความเข้าใจผิดในงานแต่งงาน เธอจะต้องจองเวรกับมี่เสวี่ยไปอีกนานแค่ไหนกัน?
ไม่เสียแรงที่เป็พี่น้อง ความคิดของถงชุนชู่กับถงชุนจิ้งเหมือนกันไม่มีผิด
การให้เขาตัดขาดความสัมพันธ์กับมี่เสวี่ยนั้นเป็ไปไม่ได้ แต่ถงชุนชู่คิดว่าถงฮั่วเป็คนใจอ่อน ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ไม่ได้เจอพี่มี่เสวี่ยอยู่แล้ว ไม่จำเป็ต้องหลอกเธอ
เขาจำได้ว่าั้แ่เด็กจนโต ถงฮั่วมีเพื่อนเพียงคนเดียวคือพี่สาวมี่เสวี่ย รอให้ผ่านไปสักพัก เขาจะช่วยให้พวกเธอคลายความเข้าใจผิดและกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม
9K
