ห้องนอนชาร์เลโอ, ราชวัง..
คนมาใหม่กลับออกไปแล้วแต่กลับทิ้งอารมณ์ขุ่นมัวให้เ้าของห้องเสียได้ ขณะที่คนที่ไม่รู้เื่ราวได้เพียงหัวเราะเบาๆ
“อะไรน่าขำนัก” เสียงทุ้มถามดุๆ ขณะที่คิ้วเข้มขมวดกันอย่างไม่สบอารมณ์ได้..
เด็กบ้านั่น!
“ขำเด็กคนนั้น..” เคน์น่าหันไปหาร่างใหญ่ “ดูท่าจะไร้เดียงสา..” เสียงหวานพูดต่อ แต่ชายหนุ่มก็ส่ายหน้าพรึบ
“หึ.. ไร้เดียงสารึ..” ชีคหนุ่มกลั้วเสียงในลำคอ “เสแสร้งสิไม่ว่า..” น้ำเสียงดูแคลนจากอีกฝ่ายทำให้เคน์น่ามองหน้าเด็กน้อยของหล่อนอย่างไม่เข้าใจ คิ้วเรียวขมวดน้อยๆ
ก็แค่เด็กไม่รู้อีโหน่อีเหน่เองไม่ใช่รึ..
“ข้าไปอาบน้ำดีกว่า” เสียงทุ้มเอ่ยแทรกห้วงความคิด หมดอารมณ์.. ชายหนุ่มะโอยู่ในใจ ริมฝีปากหนาบึ้งตึง
“ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวข้าลงไปรอทานข้าวเช้ากับเ้าแล้วกัน” เคน์น่าพูดยิ้มๆ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง ร่างเพรียวบางเดินไปแต่งตัวจัดทรงผมให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง..
ชาร์เลโอเหลียวมองตามแผ่นหลังนั้นเพียงครู่ก็ลุกไปอาบน้ำด้วยอารมณ์ที่ยังคงหงุดหงิดอยู่ในใจ..
ความหงุดหงิดยังคงรบกวนจิตใจของชีคชาร์เลโอไปตลอดวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาหลุดเหม่อไปถึงใบหน้าของสาวน้อยที่เบิกตาโพลงอย่างใเมื่อเห็นเขากับเคน์น่า มันเป็่เวลาที่แม้เห็นเพียงปลายผ้ามัดย้อมสีแดงสด สมองเ้ากรรมก็ระแวงไปเสียหมดว่าจะเป็ไอรีน..
ตึ่งงง!
ปากกแท่งสีดำเลื่อมทองถูกโยนลงบนโต๊ะทำงาน ชาร์เลโอจ้องมันราวกับว่าปากกานั้นเองที่ทำให้เขาหงุดหงิด ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง.. ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่างของคฤหาสน์
“อะแฮ่ม..” เสียงทุ้มกระแอมไออย่างจงใจเมื่อพบว่าเคน์น่ากำลังนั่งคุยเจื้อยแจ๊วอยู่กับหญิงสาวร่างบางอีกคน.. หญิงสาวซึ่งเป็ต้นเหตุความหงุดหงิดของเขา
ไอรีนเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่ได้ยินเสียงกระแอมไอ และพบว่าร่างสูงจ้องเขม็งมาที่เธอและเคน์น่า ใบหน้าหวานหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบอกลาหัวหน้าคาราวานหญิงและลุกถอยกลับไป
เคน์น่าเห็นดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมือชายหนุ่มที่กำลังเดินลงมาจากบันไดบ้าง..
“ชาร์ล.. เสร็จงานแล้วหรือ” นางเอ่ยถามก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาชาร์เลโอ มือเรียวทาบวางบนลำแขนใหญ่ ก่อนจะแนบร่างเพรียวนั้นเข้าชิดใกล้
“เปล่า.. แค่ไม่มีอารมณ์ทำ” ว่าแล้วสายตาคมก็ตวัดขวับไปมองร่างเล็กที่ยืนห่างออกไป “เพราะเ้านั่นแหละ!”
ไอรีนเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รับรู้ เพียงแต่เธอเลือกที่จะก้มหน้าเลี่ยงการปะทะสายตากับเขา
“ไปอมรังปลวกมาจากที่ใดกัน” เคน์น่าส่งเสียงดุ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย “ไปเดินในเมืองกันดีกว่าไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าก็จะต้องกลับแล้ว”
ข่าวใหม่ที่ได้รับฟังยิ่งทำให้คนอารมณ์เสียอยู่แล้วหงุดหงิดเข้าไปอีก.. ใบหน้าคมนิ่งตึงไร้อารมณ์
หญิงสาวข้างกายเห็นใบหน้าไม่สบอารมณ์นั้น จึงปล่อยแขนเขาก่อนจะเดินห่างออกมาเล็กน้อย ใบหน้าเรียวเชิ่ดขึ้น
“ทำหน้าแบบนี้แปลว่าเ้าจะไม่ไปใช่ไหม..” เสียงหวานนิ่งชั่วอึดใจ “ถ้าเช่นนั้นข้าไปกับไอรีนก็ได้” เคน์น่าเอ่ยต่อ ก่อนจะทอดสายตามาทางไอรีนอย่างมีความหวัง
คนถูกเรียกชื่อได้ยินเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กส่ายหัวเบาๆเป็เชิงเว้าวอนกับหญิงสาว
อย่าเอาข้าเข้าไปเกี่ยวข้องเลยค่ะ คุณเคน์น่า ไอรีนะโก้องอยู่ในใจ และแม้พยายามจะหลีกเลี่ยงสักเท่าใด หางตาเ้ากรรมก็ยังไม่วายเหลือบไปมองผู้ชายข้างหลังหล่อนอยู่ดี
ั์ตาเหยี่ยวดุจิกส่งมา หากเปรียบสายตาเป็หอกปลายแหลม.. ป่านนี้เธอก็คงจะตายเป็รอบที่ 5 แล้ว
“จะไปก็ไป” เสียงทุ้มพยายามสุดตัวให้ความแข็งกระด้างนั้นมีน้อยเท่าที่จะน้อยได้.. ได้ยินเพียงคำตอบรับ สาวสวยไม่สมอายุก็ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปเรียกหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไป..
“ไปจ้ะไอรีน.. ไปด้วยกันนะ ไปชวนคามิล่ามาด้วยกันสิ”
ร่างแน่งน้อยทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ.. ดูท่าทางคุณเคน์น่าจะไม่เข้าใจสัญญาณที่เธอส่งให้แม้แต่น้อย
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ.. คุณเคน์น่าตามสบายนะเ้าคะ” ไอรีนผงกหัวน้อยๆ ก่อนจะถอยหลังครูด วิ่งหนีไปที่อื่น..
“เอ้า.. แล้วกัน” เคน์น่าอุทานอย่างเสียดาย.. ก่อนจะหันไปมองหน้าชาร์เลโอ.. “ไปกับข้าแค่สองคน.. เ้าคงเบื่อแย่” เสียงหวานพึมพำ
ชายหนุ่มมองนางนิ่งๆ.. ก่อนจะพูดขึ้น “ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะมืด” ใบหน้าตึงปั้นยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เขาคิดว่าทำได้
“ธามา..” ร่างสูงะโเรียกเด็กรับใช้ชายคนสนิทที่มักเก็บตัวอยู่ไกลๆ แต่เมื่อเขาเรียกใช้ก็โผล่มาทุกครั้ง เพียงครู่หนึ่งก็มีเสียงวิ่งตึกๆ มาจากทางด้านหลังคฤหาสน์.. เด็กหนุ่มหน้าตาคมคายก็ปรากฎตัวขึ้น..
“เอ้าคุณเคน์น่า.. สวัสดีครับ” เขาย่อคำนับแบบชาวพื้นเมืองเพื่อเป็การทำความเคารพ ก่อนจะหันไปทางเ้านาย “ท่านเรียกข้าหรือครับ”
“ใช่.. ข้ากับเคน์น่าจะเข้าไปในเมือง” ร่างสูงบอก “ไปเอาม้ามาหน่อย”
ธามาพยักหน้าหงึกๆ “ข้าเพิ่งได้อาหารมันเมื่อครู่นี้เองขอรับ เดี๋ยวจะไปพามาให้” ว่าแล้วเขาก็วิ่งกลับไปทางเดิม ก่อนจะกลับมาพร้อมกับม้า 2 ตัว
“ขอบใจมากจ้ะ ธามา หากไม่ยุ่งเกินไปก็ฝากดูแลสาวๆของข้าด้วยล่ะ” เคน์น่ายิ้มหวานอย่างรู้ใจหนุ่มน้อย ก่อนจะะโขึ้นม้าอย่างชำนาญ
คนถูกฝากฝังให้ดูแลสาวๆได้แต่โค้งตัวคำนับก่อนจะยืนรอให้ทั้งสองขี่ม้าจากไป..
ความหงุดหงิดยังคงรบกวนจิตใจของชีคชาร์เลโอไปตลอดวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาหลุดเหม่อไปถึงใบหน้าของสาวน้อยที่เบิกตาโพลงอย่างใเมื่อเห็นเขากับเคน์น่า มันเป็่เวลาที่แม้เห็นเพียงปลายผ้ามัดย้อมสีแดงสด สมองเ้ากรรมก็ระแวงไปเสียหมดว่าจะเป็ไอรีน..
ตึ่งงง!
ปากกแท่งสีดำเลื่อมทองถูกโยนลงบนโต๊ะทำงาน ชาร์เลโอจ้องมันราวกับว่าปากกานั้นเองที่ทำให้เขาหงุดหงิด ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง.. ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่างของคฤหาสน์
“อะแฮ่ม..” เสียงทุ้มกระแอมไออย่างจงใจเมื่อพบว่าเคน์น่ากำลังนั่งคุยเจื้อยแจ๊วอยู่กับหญิงสาวร่างบางอีกคน.. หญิงสาวซึ่งเป็ต้นเหตุความหงุดหงิดของเขา
ไอรีนเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่ได้ยินเสียงกระแอมไอ และพบว่าร่างสูงจ้องเขม็งมาที่เธอและเคน์น่า ใบหน้าหวานหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบอกลาหัวหน้าคาราวานหญิงและลุกถอยกลับไป
เคน์น่าเห็นดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมือชายหนุ่มที่กำลังเดินลงมาจากบันไดบ้าง..
“ชาร์ล.. เสร็จงานแล้วหรือ” นางเอ่ยถามก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาชาร์เลโอ มือเรียวทาบวางบนลำแขนใหญ่ ก่อนจะแนบร่างเพรียวนั้นเข้าชิดใกล้
“เปล่า.. แค่ไม่มีอารมณ์ทำ” ว่าแล้วสายตาคมก็ตวัดขวับไปมองร่างเล็กที่ยืนห่างออกไป “เพราะเ้านั่นแหละ!”
ไอรีนเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รับรู้ เพียงแต่เธอเลือกที่จะก้มหน้าเลี่ยงการปะทะสายตากับเขา
“ไปอมรังปลวกมาจากที่ใดกัน” เคน์น่าส่งเสียงดุ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย “ไปเดินในเมืองกันดีกว่าไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าก็จะต้องกลับแล้ว”
ข่าวใหม่ที่ได้รับฟังยิ่งทำให้คนอารมณ์เสียอยู่แล้วหงุดหงิดเข้าไปอีก.. ใบหน้าคมนิ่งตึงไร้อารมณ์
หญิงสาวข้างกายเห็นใบหน้าไม่สบอารมณ์นั้น จึงปล่อยแขนเขาก่อนจะเดินห่างออกมาเล็กน้อย ใบหน้าเรียวเชิ่ดขึ้น
“ทำหน้าแบบนี้แปลว่าเ้าจะไม่ไปใช่ไหม..” เสียงหวานนิ่งชั่วอึดใจ “ถ้าเช่นนั้นข้าไปกับไอรีนก็ได้” เคน์น่าเอ่ยต่อ ก่อนจะทอดสายตามาทางไอรีนอย่างมีความหวัง
คนถูกเรียกชื่อได้ยินเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กส่ายหัวเบาๆเป็เชิงเว้าวอนกับหญิงสาว
อย่าเอาข้าเข้าไปเกี่ยวข้องเลยค่ะ คุณเคน์น่า ไอรีนะโก้องอยู่ในใจ และแม้พยายามจะหลีกเลี่ยงสักเท่าใด หางตาเ้ากรรมก็ยังไม่วายเหลือบไปมองผู้ชายข้างหลังหล่อนอยู่ดี
ั์ตาเหยี่ยวดุจิกส่งมา หากเปรียบสายตาเป็หอกปลายแหลม.. ป่านนี้เธอก็คงจะตายเป็รอบที่ 5 แล้ว
“จะไปก็ไป” เสียงทุ้มพยายามสุดตัวให้ความแข็งกระด้างนั้นมีน้อยเท่าที่จะน้อยได้.. ได้ยินเพียงคำตอบรับ สาวสวยไม่สมอายุก็ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปเรียกหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไป..
“ไปจ้ะไอรีน.. ไปด้วยกันนะ ไปชวนคามิล่ามาด้วยกันสิ”
ร่างแน่งน้อยทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ.. ดูท่าทางคุณเคน์น่าจะไม่เข้าใจสัญญาณที่เธอส่งให้แม้แต่น้อย
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ.. คุณเคน์น่าตามสบายนะเ้าคะ” ไอรีนผงกหัวน้อยๆ ก่อนจะถอยหลังครูด วิ่งหนีไปที่อื่น..
“เอ้า.. แล้วกัน” เคน์น่าอุทานอย่างเสียดาย.. ก่อนจะหันไปมองหน้าชาร์เลโอ.. “ไปกับข้าแค่สองคน.. เ้าคงเบื่อแย่” เสียงหวานพึมพำ
ชายหนุ่มมองนางนิ่งๆ.. ก่อนจะพูดขึ้น “ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะมืด” ใบหน้าตึงปั้นยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เขาคิดว่าทำได้
“ธามา..” ร่างสูงะโเรียกเด็กรับใช้ชายคนสนิทที่มักเก็บตัวอยู่ไกลๆ แต่เมื่อเขาเรียกใช้ก็โผล่มาทุกครั้ง เพียงครู่หนึ่งก็มีเสียงวิ่งตึกๆ มาจากทางด้านหลังคฤหาสน์.. เด็กหนุ่มหน้าตาคมคายก็ปรากฎตัวขึ้น..
“เอ้าคุณเคน์น่า.. สวัสดีครับ” เขาย่อคำนับแบบชาวพื้นเมืองเพื่อเป็การทำความเคารพ ก่อนจะหันไปทางเ้านาย “ท่านเรียกข้าหรือครับ”
“ใช่.. ข้ากับเคน์น่าจะเข้าไปในเมือง” ร่างสูงบอก “ไปเอาม้ามาหน่อย”
ธามาพยักหน้าหงึกๆ “ข้าเพิ่งได้อาหารมันเมื่อครู่นี้เองขอรับ เดี๋ยวจะไปพามาให้” ว่าแล้วเขาก็วิ่งกลับไปทางเดิม ก่อนจะกลับมาพร้อมกับม้า 2 ตัว
“ขอบใจมากจ้ะ ธามา หากไม่ยุ่งเกินไปก็ฝากดูแลสาวๆของข้าด้วยล่ะ” เคน์น่ายิ้มหวานอย่างรู้ใจหนุ่มน้อย ก่อนจะะโขึ้นม้าอย่างชำนาญ
คนถูกฝากฝังให้ดูแลสาวๆได้แต่โค้งตัวคำนับก่อนจะยืนรอให้ทั้งสองขี่ม้าจากไป..
454
![สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733197497_67414684.webp)
