หลังจากนั้น ทูต์หนุ่ม กับทายาทซาตานสาวก็แอบพบกัน แลกเปลี่ยนเื่ราวของดินแดนของตน คราแรก พวกเขาให้นิยามสำหรับพวกเขาคือ สหาย แต่พอนานครั้งเข้าที่พวกเขาพบกัน ดวงจิตทั้งสองต่างเริ่มเปลี่ยนไป ด้วยความชิดใกล้ ได้ััดวงจิตถึงกันและกันมากขึ้น ทั้งคู่เกิดมีดวงจิตพึงใจต่อกัน มันคือความรักใช่หรือไม่ ที่มนุษย์ให้คำนิยามสำหรับคนที่พึงใจต่อกัน จนเกิดความรู้สึกพิเศษ ที่เรียกว่า ความรัก
"มิคาเอล ดวงจิตของท่านพึงใจข้า เหมือนที่ดวงจิตของข้าพึงใจท่านหรือไม่"
"คราแรก ข้าคิดว่ามันมิควร แต่ข้าก็มิสามารถ โป้ปดเ้าได้ เพราะดวงจิตข้าพึงใจเ้าเพียงใด"
"มิคาเอล! ข้ายินดีเหลือเกิน มันคือความรักใช่หรือไม่ ท่านช่วยเอ่ยให้ข้าแน่ดวงจิตที"
"ที่เ้าเข้าใจก็มิผิดอันใด การที่ดวงจิตพึงใจต่อกัน นั่นคือความรัก"
"ข้ารักท่าน มิคาเอล ดวงจิตของข้าพึงใจท่านมาก ยอมแม้ปลิดชีพเพื่อท่านได้ ท่านรับรู้หรือไม่"
"คาร่า!" ทูต์หนุ่มอึ้ง พลันดวงจิตสั่นสะท้าน เขามองดวงเนตรที่มีผลต่อดวงจิตของเขามากในเพลานี้อย่างต้องมนต์ แล้วความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ก็บังเกิดขึ้น โดยที่เขามิรู้เลย ว่ากาลข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ทูต์หนุ่มและทายาทซาตานสาวมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน หลงลืมกระทั่งดินแดนของตน หลงลืมว่าเขาคือใคร และเธอคือใคร หลงลืมข้อห้าม พวกเขาทำตามดวงจิตปรารถนาของตนที่มิอาจยับยั้งดวงจิตสิเน่หาได้
…พอเพลาปรารถนาแห่งดวงจิตสิ้นสุดลง
"ข้าทำอะไรลงไป!" ทูต์หนุ่มเอ่ยขึ้นมา อย่างรู้สึกผิดในดวงจิต ดวงเนตรของเขาฉายแววกังวลมิใช่น้อย
"มิคาเอล ข้าผิดหรือไม่ที่ทำเช่นนี้" ทายาทซาตานสาวก็เช่นกัน เมื่อดวงจิตสิเน่หาจบลง ก็เกิดสติในดวงจิตขึ้นมา
"ถ้าเ้าผิด ข้าเองก็ผิด เราต่างผิดด้วยกันที่มิอาจยับยั้งดวงจิตสิเน่หาได้"
"แล้วเราจะทำเช่นไรดี มิคาเอล"
"ในเมื่อเราแก้ไขอันใดมิได้แล้ว เราก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่เราได้ทำลงไป"
"มิคาเอล แล้วดินแดนของท่าน ทูต์ของท่านจะยอมรับข้าหรือไม่
"ข้ายังตอบเ้ามิได้ แต่สิ่งเดียวที่ข้าตอบเ้าได้ คือข้ายอมรับเ้า ั้แ่คราแรกที่ได้พบเ้า เ้ามิเหมือนบิดาของเ้า ดวงจิตของเ้ามิได้ร้ายกาจ ข้าคิดว่าข้าจะทำให้เหล่าดินแดนของข้ายอมรับเ้าให้จงได้ แต่มิใช่เพลานี้ ข้าต้องหาวิธีที่จะทำให้ทูต์ยอมรับเ้าเสียก่อน"
"มิคาเอล ข้ารักท่านด้วยดวงจิตที่บริสุทธ์ ข้ารอได้ มิว่าจะนานสักเท่าใด กี่หมื่นกี่แสนเพลา ข้าก็จะรอท่าน"
"ขอบใจคาร่า ที่มอบดวงจิตบริสุทธินี้ให้แก่ข้า ข้าก็รักเ้าเช่นกัน"
"มิคาเอล!" ทายาทซาตานสาวเอ่ยอย่างยินดีในดวงจิตอย่างท่วมท้น ร่างของเธอโผลเข้ากอดร่างของทูตหนุ่มคู่ชะตาของเธอ ที่เธอคิดว่าเขาคือคู่พรหมลิขิตของเธอ
"ดวงจิตข้าเปลี่ยนแล้ว ข้าคิดว่า เ้าก็เป็ทายาทซาตานที่ร้ายกาจเหมือนกัน"
ทายาทซาตานสาวชะงัก พลันผละร่างออกจากทูต์หนุ่มทันที
"ท่านว่ากระไร! ข้าร้ายกาจอย่างนั้นหรือ!"
"ใช่ เ้าร้ายกาจ ที่มาลักดวงจิตของข้าไป หึๆ"
"นี่ท่าน! เกือบทำดวงจิตข้าวิปลาสแล้วรู้ไหม"
"เ้าพิโรธข้าได้น่าโปรดมิน้อย ในดวงเนตรและดวงจิตของข้า ณ เพลานี้ มีแต่เ้ารู้ไหม"
"นี่ท่านเกี้ยวข้าหรือนี่ ท่านมิคาเอล"
"แล้วเ้าโปรดหรือไม่ ที่ข้าเกี้ยวเ้าเช่นนี้"
"ถ้าข้าโปรด ท่านจะเกี้ยวข้าไปชั่วนิจนิรันดร์หรือไม่"
"ถ้าเ้า้า ข้าจะให้เ้าโปรดข้าชั่วนิจนิรันดร์ ตามดวงจิตของข้าสิ้นมลาย"