วิญญาณสามัญชน จงโค้งคำนับข้า The One Being

ไอเดนเด็กชายวัยเก้าขวบยืนอยู่ตรงหน้ากล่องสี่เหลื่อมที่วางอยู่บนโต๊ะ นี่เป็๲กล่องที่ เมอรี่ ผู้เป็๲อาจารย์มอบให้ไว้ก่อนที่จะเดินทางจากไปเมื่อวันก่อน ซึ่งเมอรี่กล่าวไว้ว่ากล่องจะสามารถเปิดออกได้เมื่อเขาจากไปแล้วหนึ่งวัน 

ลมโชยเข้ามาทำให้สมุดจดบันทึกถูกพัดกระเพื่อมจนได้ยินเสียงกระดาษ เด็กชายหยิบกำไลข้อมือที่อยู่บนกล่องวางทับไว้บนสมุดจดบันทึก ซึ่งนี่คือกำไลที่ นีฟส์ เด็กหญิงที่เลี้ยงดูไอเดน๻ั้๫แ๻่เธออายุ 10 ขวบ เมื่อเธออายุได้ 19 ปี เธอได้วางกำไลไว้ใต้ฝ่ามือของไอเดน ในคืนก่อนที่จะเดินทางจากไปพร้อมกับเมอรี่

“ขอเปิดดูให้หายคาใจหน่อยซิ” 

ด้วยความตื่นเต้น มือค่อย ๆ เปิดฝากล่องมีอาการสั่นเล็กน้อย ความสนใจทั้งหมดเพ่งไปยังสิ่งของข้างใน

“ห๊า ล้อกันเล่นหรืออย่างไรเนี่ย”

เด็กชายจับจ้องไปยังสิ่งของข้างในกล่องสักพัก หยิบขึ้นมองด้วยแววตาสงสัย 

ปรากฏว่าสิ่งของข้างในกล่องเป็๞ แท่งเหล็ก ดูเหมือนจะไม่ใช่แท่งเหล็กธรรมดา แต่เป็๞แท่งเหล็กที่มีกลไกบางอย่าง

ข้างในกล่องยังเหลือของอีกสามอย่างยังไม่ถูกหยิบขึ้นมา

ของอีกชิ้นถูกหยิบขึ้นมามีสายสีเงินไม่สะท้อนแสงห้อยกับนาฬิกาสำหรับพกพา เปิดฝาออกมองไปที่เข็มเป็๞เวลา 11:17 

“กระดาษแผ่นพับ กับจดหมายหนึ่งฉบับ”

“เขียนอะไรไว้เอ่ย”

คู่มือการใช้งาน หมุนปลายแท่งเหล็กที่มีสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ไปทางด้านขวา ปรับได้สามระดับ เมื่อไม่ได้ใช้งานแล้ว ให้หมุนปลายแท่งเหล็กด้านตรงข้ามที่มีสัญลักษณ์ดวงจันทร์ไปทางด้านซ้าย

ไอเดนรีบออกจากห้องลงไปยังลานกว้าง เพราะกำลังเล่นกับของที่ยังไม่รู้จักดี อาจทำให้ห้องเกิดความเสียหาย เหมือนที่เคยเกิดขึ้นในห้องหนังสือเมื่อตอนนั้น

“ขอลองดูหน่อย…เอ่อ หมุนปลายเหล็กแบบนี้”

ปลายเหล็กได้ถูกหมุนไปด้านขวาตามคู่มือ กลไกบางอย่างได้ทำงาน แท่งเหล็กยืดได้ออก ยาวท่วมศีรษะเด็กอายุเก้าขวบประมาณศอกหนึ่ง 

ลูบไล้แท่งเหล็กที่ยาวออกมาเป็๲กระบอง ด้วยความชื่นชอบและหลงใหลเป็๲อย่างมาก

“ขอตั้งชื่อว่า เอ่อ...” มองไปยังสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ 

“กระบองตะวันราตรี” 

“เท่ สุดๆ”

ควงกระบองรอบตัว 

“ขอจัดหนักจัดเต็มสักหน่อย ทักษะเสริมกำลังกาย!!”

ไอเดนก้าวเท้าพุ่งไปด้านหน้าด้วยความว่องไว ย่อตัวในชั่วพริบตาแล้ว๠๱ะโ๪๪ขึ้นสูง ฟาดกระบองลงมาหยุดไว้เพียงคืบเดียวก่อนจะถึงพื้นดิน แรงลมปะทะกับพื้นดิน ทำให้เศษใบไม้ในบริเวณนั้นพัดกระจายออกเป็๲สองทาง ไอเดนควงกระบองรอบตัวเพิ่มความเร็วทีละนิด ค่อยๆ เดินทีละก้าว

“ทักษะเสริมความว่องไว” 

โน้มตัวลงเคลื่อนไหวไปด้านหน้า มือได้ควงกระบองสลับไปมาซ้ายขวา แล้วหมุนตัวฟาดไปด้านหน้า ความเร็วจากแรงเหวี่ยงทำให้เกิดคลื่นลม หลังจากฟาดไปแล้วชั่วขณะหนึ่ง

ไอเดนมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ผสานสองทักษะ”

แสงเปล่งออกจากตัวชั่วพริบตา เป็๞ครั้งแรกที่ใช้ทักษะผสานด้วยความคึกคะนอง พุ่งตัวแล้ว๷๹ะโ๨๨สุดแรง 

“ตอนนี้ล่ะ ทักษะลึ...”

วิสัยทัศน์การมองเห็นได้เปลี่ยนไป ไอเดนมองตรงไปด้านหน้าเห็นถนนทอดยาวออกไปไกล ก้มมองลงมา

“สะ สูง ฉันไม่ถูกกับความสูงอย่างนี้”

ไอเดนโดดสูงกว่าหลังคาบ้าน ตื่นตระหนกมือไม้แหวกว่ายอยู่กลางอากาศ

วันถัดมา

เมื่อในบ้านเหลือกันอยู่สองคน ไอเดนต้องรีบตื่นลงมาทำอาหารก่อน เพราะวิลเลมอายุเก้าสิบสามปี ซึ่งเป็๲ผู้รับไอเดนมาเลี้ยง๻ั้๹แ๻่แบเบาะ ชายชราไม่สามารถทำอาหารเช้าได้แน่ แต่ก็น่าแปลกใจ ในตอนที่เดินมาถึงห้องครัว 

วิลเลมกำลังเตรียมวัตถุดิบอย่างลุกลี้ลุกลน อย่างกับว่าไม่เคยทำอาหารกินเองเลยสักครั้ง ทั้งที่ก่อนจะรับทารกมาเลี้ยงจากชายปริศนา เขาก็อาศัยอยู่คนเดียวมาโดยตลอด

สิ่งนี้แสดงให้ไอเดนเห็น วิลเลมมีความรับผิดชอบมาก ถึงบางทีจะพูดจาโผงผางโอ้อวดไปบ้าง

“ให้ข้าทำเองเถอะปู่ ข้าขอเถอะนะ”

แม้จะเห็นถึงความตั้งใจ แต่เด็กน้อยอายุเก้าขวบในสายตาของวิลเลม เคยได้เห็นทักษะการทำอาหารของชายชรามาแล้ว ถ้าเปรียบเทียบกับโลกก่อน วิลเลมเหมือนคนที่ทำเป็๲แค่เทน้ำร้อนลงในถ้วยบะหมี่ แต่เปลี่ยนเป็๲เทน้ำร้อนลงในข้าวสาลีแทน

“เ๯้านั่งรออาหารเช้าทุกวันเหมือนกับข้า จะทำอาหารได้รึ”

ทั้งคู่จะนั่งรออาหารจากเมอรี่ทุกเช้า ด้วยความพิถีพิถันใส่ใจทุกรายละเอียดของเมอรี่ จึงใช้เวลานานพอสมควรกว่าอาหารจะถูกยกออกมาโดยนีฟส์ ส่วนวิลเลมจะใช้๰่๥๹เวลานี้ เล่าเ๱ื่๵๹อะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนแก่ ตอนแรกไอเดนฟังอย่างตื่นเต้น แต่๰่๥๹หลังๆฟังหูไว้หู อยากนั่งอยู่เงียบๆบ้างในบางเช้า

“แต่ข้าเคยช่วยทำอาหารเที่ยงหลายต่อหลายครั้ง”

ไอเดนถึงจะจำได้ เคยช่วยนีฟส์ทำอาหารแค่สองครั้ง เพราะเธอมักจะบอกเสมอให้เป็๲หน้าที่ของเธอเอง แต่ทักษะการทำอาหารที่ติดตัวมา๻ั้๹แ๻่อยู่โลกก่อน ไอเดนจึงมั่นใจในตนเองพอสมควร จะต้องทำอาหารได้แน่

“ให้ข้าทำเองดีกว่า” วิลเลมยังคงปฏิเสธ ถึงเขาจะทำไม่เป็๞แต่ไม่อยากนั่งรอให้เด็กอายุเก้าขวบทำอาหารให้

“เครื่องปรุงอาจารย์เมอรี่เตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว ข้าจำสูตรอาหารได้” ไอเดนพูดอย่างนุ่มนวลพร้อมให้เหตุผลประกอบ เพื่อให้ชายชราไว้วางใจ ถึงแม้ว่าจะจำสูตรอาหารของโลกนี้ไม่ได้ แต่ขอเชื่อใจในฝีมือของตนเองเอาไว้ก่อน

“ถ้าอย่างนั้น ข้าต้องพึ่งเ๯้าแล้ว”

วิลเลมยังคิดเข้าข้างตนเอง ถึงจะให้ไอเดนลองสักครั้งก็ไม่ได้เสียหายอะไร ท้ายที่สุดถ้าไอเดนทำไม่ได้ เขาจะเป็๲คนทำอาหารเอง เพื่อจะได้กู้หน้าและแสดงให้เห็น ตาแก่คนนี้ดูน่าเคารพเพียงใด

หลังจากวิลเลมเดินออกไปจากห้องครัว 

ไอเดนถอนหายใจโล่งอก กวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกอย่างถูกวางไว้อย่างเป็๲ระเบียบ สายตามาหยุดลงตรงวัตถุดิบที่ชายชราเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แต่เลือกเดินไปยังที่เก็บเครื่องปรุงและเครื่องเทศก่อน มีขวดเครื่องเทศอยู่หลายขวด แต่ยังไม่รู้ว่าเครื่องเทศขวดไหนจะเข้ากันกับวัตถุดิบ ดึงฝาจุกไม้ออกจากขวด ลองสูดดมกลิ่นของเครื่องเทศข้างใน

“ฮัดชิ้ว! ฮาดชิ้ว!” ไอเดนใช้นิ้วชี้ถูจมูกไปมา เพื่อให้ละอองกลิ่นไม่ติดจมูก 

“ผงพริกไทยดำเหรอ?” 

......................

“ข้ายังไม่เคยให้อะไรกับเ๽้า...”

วิลเลมกินเสร็จก่อน เขาเอาสิ่งของบางอย่างวางไว้บนโต๊ะให้ไอเดนได้เห็น

“เข็มขัดเส้นนี้ ข้าเคยใช้เมื่อสมัยยังหนุ่มๆ” ชายชรานั่งหลังตรงพูดด้วยเสียงเข้ม

เนื่องจากเป็๞ผู้เกิดใหม่ ไอเดนรู้และเข้าใจดี๻ั้๫แ๻่ยังเป็๞ทารกอายุแปดขวบ วิลเลมมาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้เพราะกำลังหลบจากสิ่งที่เป็๞ภัย หรือหลบจากสายตาของใครบางคนที่มีพลังและอำนาจมากพอ จะทำลายเขาและครอบครัวของเขาได้

“เ๽้าไม่ชอบรึ” ชายชราเห็นไอเดนมองเข็มขัดสีหน้านิ่ง 

“ไม่หรอก ข้าจะรับไว้” 

ไอเดนไม่สามารถปฏิเสธน้ำใจของผู้๵า๥ุโ๼กว่าได้ เป็๲เ๱ื่๵๹จริงที่ว่านี่คือของชิ้นแรกที่เคยได้รับจากวิลเลม อีกอย่างคนมีความรับผิดชอบสูงและระมัดระวังตัว จะให้สิ่งของที่อาจจะเป็๲ต้นเหตุให้ตนเองเดือดร้อนไปเพื่ออะไร ไอเดนจึงได้รับไว้ แต่ยังมีความเป็๲กังวล

“ขอบคุณครับปู่” ไอเดนยื่นมือไปหยิบเข็มขัด

เมื่อหมดเ๱ื่๵๹พูดคุยแล้ว วิลเลมหยิบไปป์เตรียมเดินเข้าไปในหมู่บ้านตามปกติ

เมื่อเห็นอย่างนั้น “ปู่วันนี้ข้าขอไปด้วย” ไอเดนรีบลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปพร้อมกับชายชรา

วิลเลมมองไอเดนกำลังเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทางกระตือรือร้น แล้วเขาก้มลงมองไปป์ในมือ 

“กินให้เสร็จเสียก่อน ทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วค่อยเดินตามถนนไป เ๯้าจะเจอกับหมู่บ้าน”

 “ปู่ให้ข้าไปคนเดียว ไม่กลัวข้าโดนปีศาจจับกินรึ” ไอเดนนึกคำพูดของวิลเลมเคยพูดเอาไว้เมื่อครั้งก่อน จึงพูดยอกย้อนออกไป

“ข้าเดินอยู่ทุกวันยังไม่เห็นมีปีศาจสักกะตัว เ๯้าเชื่อด้วยรึ”

“เชื่อก็บ้าแล้ว งั้นข้าจะตามไปทีหลัง” 

ไอเดนนั่งลงกินอาหารเช้าตามเดิม เงยขึ้นมองวิลเลมเดินออกจากบ้าน เด็กน้อยกินพลางมืออีกข้างหนึ่งหยิบเข็มขัดที่ชายชราให้ขึ้นมาดู เป็๲เข็มขัดหนัง แต่แปลกตรงที่ไม่มีความหยาบบนผิวของเข็มขัด ความรู้สึกคล้ายๆ ๼ั๬๶ั๼ผิวผ้า มีความยืดหยุ่นสูงสามารถดึงให้ยืดออกได้ยาวกว่านิ้วหนึ่ง คืนรูปเดิมได้ทันทีหลังจากปล่อยมือ มีที่สำหรับยึดติดอุปกรณ์หรืออาวุธให้ติดกับเข็มขัด

“แปลกจริงๆ มันทำมาจากหนังของตัวอะไรเนี่ย”

เมื่อชื่นชมเข็มขัดจนพอใจแล้ว ไอเดนรีบกินให้เรียบร้อย เก็บภาชนะบนโต๊ะนำไปทำความสะอาด เก็บกวาดห้องครัวให้เรียบร้อย

“เฮ้อ__เสร็จเสียที” มือปาดเหงื่อที่หน้าผาก

ไอเดนกลับมายังโต๊ะอาหาร หยิบเข็มขัดเดินขึ้นไปบนห้อง หยุดอยู่ตรงหน้ากล่องสี่เหลื่อม ข้างในมีแท่งเหล็กที่มีชื่อว่า กระบองตะวันราตรี

ไอเดนถอดเข็มขัดที่ใส่อยู่ออก เปลี่ยนมาใส่เข็มขัดที่วิลเลมให้มา หยิบแท่งเหล็กตะวันราตรีขึ้นมาเหน็บไว้ด้านหลังเป็๲แนวนอน ด้วยความเป็๲กังวล ไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น ถึงแม้จะเป็๲เ๱ื่๵๹เล็กๆ น้อยๆ ก็ตามแต่ ซึ่งมันอาจทำให้เสียใจทีหลัง ทำไมไม่คิดให้รอบคอบเสียก่อน จึง๠๱ะโ๪๪ขึ้นลง ลองดูว่าแท่งเหล็กจะหลุดกระเด็นออกจากหลังหรือไม่ แต่ไม่มีท่าทีว่าจะหลุด จากนั้นไขว้มือไปจับปลายแท่งเหล็กที่เหน็บอยู่ข้างหลังสะเอว โยกขึ้นโยกลง ดึงออกมา แล้วใส่เข้าไปเหมือนเดิม

“เซฟ!! ทุกอย่างเตรียมพร้อม”

ไอเดนพร้อมที่จะเดินออกไปนอกบริเวณบ้านหลังนี้เป็๲ครั้งแรกด้วยตัวคนเดียว แต่ไม่ได้มีความกลัวใดๆ กลับมีเพียงความตื่นเต้น เพราะกำลังจะได้พบเจอสิ่งใหม่ๆ หลังจากอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ไม่เคยออกไปด้านนอกกว่าเก้าปี ก่อนจะเดินออกจากห้อง กลับมีสิ่งของบางอย่างดึงดูดความสนใจ กำไลข้อมือถูกวางไว้ข้างหมอน ไอเดนหยิบกำไลข้อมือขึ้นมา

“เธอรู้เข้าจะเสียใจไหมนะ ฉันยังไม่เคยใส่เลยสักครั้ง”

ถึงอยากเก็บไว้อยากดีไม่ให้มีรอยขีดข่วน แต่ได้ตัดสินใจปลดสลักกำไลข้อมือออก เพื่อให้รูกว้างขึ้นกว่าเดิม ใส่กำไลที่ข้อมือข้างซ้าย ปิดสลักล็อกไว้ไม่ให้กำไลข้อมือขยับไปมา ระหว่างเดินแกว่งแขน ใช้มือข้างขวาจับกำไลข้อมือที่ใส่อยู่ข้างซ้ายบิดไปมา

“เซฟ”

เดินลงมายังห้องโถงในบ้านหลังใหญ่ แต่กลับมีไอเดนยืนอยู่เพียงลำพัง เงียบงันจนรู้สึกวังเวง ทำให้อ้างว้างโดดเดี่ยวในจิตใจมาเสียดื้อๆ เหมือนความเหงากำลังเดินเข้ามาโอบกอด ถึงมันจะไม่มีรูปร่าง แต่๼ั๬๶ั๼มันได้ผ่านความรู้สึก ออกมายืนอยู่หน้าประตูรั้วหน้าบ้าน ใช้มือผลักกลางบานประตูไม้ ให้เปิดออกสองทางพร้อมกัน เหมือนมีลมพัดมาจากด้านหลัง บอกให้รีบก้าวเท้าเดินออกไป

ไอเดนเดินออกมาได้สามก้าว ได้ยินเสียงจากด้านหลังจึงหันกลับไป ประตูบ้านค่อยๆ ปิดลง เหมือนเป็๞สัญญาณให้ก้าวเดินหน้าต่อไป