ไกลออกไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปบนสันเขาเตี้ย ๆ หลังจวนกลางมีจวนลับซ่อนอยู่จวนหนึ่ง จวนนี้ในอดีตเคยใช้เป็จวนรับรองผู้ไข้ั้แ่ก่อนสวี่กงเหมยจะจำความได้ตอนนางยังเด็กเคยหนีมานั่งเล่นที่นี่บ่อย ๆจนเย็นวันหนึ่งเล่นจนเพลินเผลอหลับไปในจวน ท่านพ่อร้อนใจออกตามหานางทั้งคืนจนพบว่าดานหน้าจวนมิได้ลั่นไว้ ท่านพ่อจึงได้เข้ามาเจอนางและั้แ่วันนั้นนางก็ถูกสั่งห้ามและไม่เคยได้เยี่ยมย่างมายังจวนต้องห้ามนี้อีกเลย
จวบจนกระทั่งวันนี้วันที่นางจะต้องนำทางเซวียนจางหย่งมาพำนักเพื่อรักษาตัวหนทางที่รกร้างมากว่าสิบปีทำให้สวี่กงเหมยถึงกับสับสนทิศทาง
“นี่มันน่าจะสองก้านธูปแล้วกระมังแม่นางจวนลับของเ้าไกลออกไปเป็ลี้เลยหรือ?” กงเหมยปรายตามองคนพูดแววตาเขียว
“ข้าก็บอกแล้วว่าไม่ได้มานานแล้วจะตั้งแง่เอาอะไรจากข้านักหนา” นางสะบัดเสียงใส่อย่างไม่เกรงใจด้วยเพราะหามีใครห้ามปรามหนึ่ง ทั้งยังหงุดหงิดเื่คันธนูไม่หาย ถึงแม้เสิ่นเฉิงรับปากจะทำให้นางแล้วก็ตามแต่ก็ไม่อาจตัดใจจากธนูคันโปรดได้ลง
“ท่านมีดาบเหตุใดไม่ใช้ดาบถางทางเข้าเล่า ข้าจะได้มองเห็นจุดหมายได้ง่ายขึ้น”เด็กสาวออกความคิด สายตามองตรงไปยังแสงสนธยาที่กำลังลอยต่ำ
“แม่นางท่าจะฟั่นเฟือนแล้วนะขอรับไท่เว่ย์เห็นดาบของนายกองของข้าเป็เพียงมีดพร้า” เสิ่นเฉิงพูดหาแนวร่วม
“ทำตามที่นางบอกเถอะเสิ่นเฉิง...”เสิ่นเฉิงอ้าปากค้างหันมองไท่เว่ย์ของเขาในทันทีระหว่างนั้นสีหน้ายินดีของเด็กสาวก็ผุดพรายขึ้นราวกับกำชัยเอาไว้ก่อนที่น้ำเสียงเดิมจะกล่าวต่อไปอีก
“...นี่จวนจะย่ำยามเซิน[1]กว่าเ้าจะเดินกลับไปส่งแม่นางยังจวนท่านลี่อิน แล้วเดินกลับมายังจวนที่พักท่าจะเข้ายามโฉ่ว[2]เป็แน่ถ้าเ้าจะให้นางคลำทางอยู่เช่นนี้”สีหน้าของเด็กสาวยิ้มเยาะอยู่ได้ไม่นานก็พบว่าคนพูดถูกใจเมื่อครู่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างนางอย่างที่คิดและที่เขาพูดเช่นนั้นก็เพียงตัดความรำคาญเท่านั้นเอง
“ไม่ต้องมาส่งข้าหรอก บ้านข้าอยู่นี่หลงยังไงก็อยู่ในบริเวณบ้าน ท่านไปพักผ่อนให้ไม่เป็ภาระของข้าเถอะ”กงเหมยกระเง้ากระงอด
เดินตะลุยไปตามแสงส่งท้ายของวัน ฝ่าเข้าไปยังกอหญ้าดอกแดง[3]ที่สูงท่วมหัวจมลึกเข้าไปจนร่างของนางหายลับจากสายตาของชายหนุ่มทั้งสองที่เดินตามหลังมา
“ไท่เว่ย์แม่นางกงเหมยหายไปไหนแล้วขอรับ” เสิ่นเฉิงกวาดตามองหาเด็กสาวอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะเกริ่นถามผู้เป็นาย
“ข้าก็กำลังมองหานางเช่นกัน”จางหย่งตอบน้ำเสียงห้วน เขาจำได้ว่าก่อนที่นางจะหายไปนางเดินแหวกทุ่งหญ้าสีชมพูนี้เข้าไป เขาจึงตัดสินใจเดินตามทางต้นหญ้าที่ถูกแหวกออก
“ไท่เว่ย์ ท่านเสิ่นเฉิงทางนี้ทางนี้” เสียงโหวกเหวกโวยวายะโอยู่สองสามครั้งซ้ำไปมาดังมาจากทางทิศตะวันตกทำให้ชายหนุ่มทั้งสองบุกตะลุยตามเข้าไปจนพบเด็กสาวยืนโบกไม้โบกมืออยู่หน้าจวนที่ปกคลุมไปด้วยไม้เถาเลื้อย
“นี่ไงล่ะ จวนของท่าน”ดวงตาทั้งสี่ของชายหนุ่มทอดสายตามองเนินเขาลูกย่อมตรงหน้าด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ไหนเล่าจวนของแม่นาง” เสิ่นเฉิงเอ่ยถามดังใจของจางหย่งที่กำลังนึกสงสัยเช่นกัน
“ก็นี่ยังไงล่ะ”น้ำเสียงซุกซนตอบพลางก็เดินมุ่งเข้าไปยังเครือเถาที่เลื้อยพันกันแล้วใช้มือทึ้งสองสามทีประตูหน้าจวนก็ปรากฏชัดเจนขึ้น
“ข้าคลำทางพาท่านมาส่งที่จวนสำเร็จแล้วนะเ้าคะ”เด็กสาวฉายยิ้มสดใสดวงตาเป็ประกายแวววาวครั้นอยากจะทวงสัญญาให้เสิ่นเฉิงทำคันธนูให้เลยก็กระไรอยู่ เอาไว้ก่อนละกัน
“ข้าไปล่ะเ้าค่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำ”พูดจบสวี่กงเหมยก็หมุดตัวเข้าทุ่งหญ้าสีชมพูไปแต่ด้วยความอยากรู้ว่าชายชาติทหารทั้งสองจะทำอย่างไรกับสภาพจวนนางจึงซุ่มแหวกโพรงหญ้าดูอยู่ใกล้ ๆ
“คืนนี้เราไม่ต้องปัดกวาดกันจนไม่ได้พักเลยเหรอขอรับรกมากขนาดนี้” จางหย่งเห็นด้วยกับเสิ่นเฉิ่งเมื่อมองสภาพของจวนที่ตนต้องพักตรงหน้าจึงได้ตัดสินใจชักดาบคมกริบออกจากฟักฟาดฟันลงกับเถาไม้เลื้อยที่ห้อยยาวระย้าตรงหน้า
“จะดาบหรือพร้ามันก็มีดเหมือนกันจะตัดคอคนหรือตัดต้นไม้ก็ตัดได้เหมือนกัน ถ้าใช้มันถางทางให้ข้าเสียั้แ่แรกก็ไม่ต้องให้ข้าเมื่อยพาเดินวนไปมาหรอก” กงเหมยยิ้มเยาะพลางก็พึมพำกับตัวเองสองตายังคงจับสังเกตเสิ่นเฉิงและจางหย่งต่อไปว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับสภาพของจวนโดยใช้ดอกหญ้าสีชมพูซ่อนเร้นบังกายไม่ให้เขาทั้งสองได้เห็นว่าถูกนางจับตาอยู่
ท่ามกลางความรื่นรมย์ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะคิกคัก กลับกลายเป็เสียงกรีดร้อง “กรี๊ด!!!” ดังไปทั่วทุ่ง
เรือนเอวบางของเด็กสาวถูกด้วยลำแขนแข็งแกร่งริ้วกระโปรงพลิ้วตามแรงเคลื่อนไหว ั์ตาสองคู่ประสานใกล้เสียงกรีดร้องเงียบสงบลงพลันคงไว้แต่เพียงเสียงหวิวแ่เบาของริ้วหญ้า
“ทะ ท่าน”ดวงหน้านวลผุดริ้วชมพูระเรื่อพราย ดวงตาเรียวรีปรายตาลงต่ำ มิหาญสู้เ้าของสายตาคมดุจพญาอินทรีย์
“ข้าจะพาเ้ากลับจวนแล้วแจ้งพฤติกรรมของเ้าแก่ท่านลี่อิน”เด็กสาวเบิกตาโต ครั้นมือก็ออกแรงผลักคนร้ายกาจให้ออกห่างสุดแรงจนกระทั่งตนเองเซล้มลง
“เ้าคนเ้าเล่ห์” เ้าของปากบางสบถก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วสะบัดชายกระโปรงวิ่งหายเข้าไปในทุ่งหญ้าทิ้งให้จางหย่งทอดสายตามองจนสุดสายตา
[1] 15.00-16.59
[2] 01.00-02.59
[3] หญ้าดอกแดงหรือหญ้าดอกชมพู (Natal grass)ลักษณะสูงประมาณ 80-115เิเหรือมากกว่านั้นลำต้นมีข้อ ตามข้อมีขนสีน้ำตาลแดง ใบเป็รูปแถบเรียวยาว โคนมน ผิวนุ่ม ไม่มีขน ส่วนดอกออกเป็ช่อตามยอดและตาข้างรูปไข่ มีขนปุยยาวหนาแน่น สีขาวอมชมพูหรือแดงหรือม่วง
219
