โนวายืนเผชิญหน้ากับอารากอสใจกลางลานกว้างที่เต็มไปด้วยซากต้นไม้ ดาบเหล็กในมือสั่นไหว เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยาแเืไหลอาบแขนซ้าย หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ แต่…แววตาของเขามุ่งมั่น ไม่หวั่นไหว
อารากอสยืนอยู่ตรงข้ามร่างไททันออร์คลอร์ด สูงใหญ่บึกบึน น่าเกรงขาม เปลวไฟสีดำลุกโชนรอบตัว ราวกับอสูรเพลิงที่หลุดออกมาจากขุมนรก
เขาเหวี่ยงดาบเพลิงใส่โนวาเปลวไฟสีดำพุ่งเข้าใส่ราวกับพายุ เผาผลาญอากาศ
โนวาพยายามหลบ เขาะโไปทางขวากลิ้งตัวหลบเปลวไฟ แต่... "ช้าเกินไป!" ดาบเพลิงเฉียดผ่านลำตัวเสื้อผ้าไหม้เป็รู ิัแสบร้อน
"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!"
โนวาล้มลงกับพื้น รีบกลิ้งตัวพลิกหลบดาบเพลิงที่ฟาดลงมาเศษหินและดินกระเด็นใส่ใบหน้าของเขา
“อึก!” เขากัดฟันแน่นข่มความเ็ป
“ต้องสู้!”
โนวาลุกขึ้น พุ่งเข้าหาอารากอสเหวี่ยงดาบเหล็กเข้าใส่สุดแรง เล็งไปที่หัว
อารากอสยกแขนขึ้นป้องกันเกิดเสียงดัง "ฉิ้ง!" ะเืไปทั่วป่า
โนวาไม่หยุด เขารู้ว่านี่คือโอกาสเขาโจมตีต่อเนื่อง ฟัน แทง
เขาเหวี่ยงดาบใส่อารากอสไม่หยุดดาบของเขาฟาดฟันเฉียดร่างของอารากอส แต่ไม่สามารถทะลุเกราะเพลิงได้
อารากอสหลบ ปัด และโต้กลับเขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของโนวาอย่างง่ายดายราวกับกำลังเต้นรำ ดาบเพลิงของเขาฟาดฟันใส่โนวาอย่างแม่นยำ
โนวาใช้ความเร็ว และความคล่องตัวหลบหลีกเขาะโ กลิ้งตัว มุด และพุ่ง
"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!"
เสียงดาบเพลิง เฉียดผ่านร่างกายของโนวา
โนวาหลบหลีกการโจมตีของอารากอสได้อย่างหวุดหวิดดาบเพลิงของอารากอสฟาดฟันเฉียดตัวโนวาอีกครั้งนึง
"ฉันต้องชนะ!"
เขากัดฟันแน่น ไม่ยอมแพ้
เขาใช้ทุกอย่างที่เรียนมาทุกอย่างที่ฝึกฝนมา
เขามองเห็นก้อนหิน กิ่งไม้และเถาวัลย์ ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
เขาใช้ก้อนหิน กิ่งไม้เถาวัลย์เป็อาวุธ
เขาขว้างก้อนหินใส่อารากอสเบี่ยงเบนความสนใจ
เขาใช้เถาวัลย์พันขาของอารากอสทำให้ล้ม
แต่ว่าอารากอสนั้นแข็งแกร่งเกินไปเขาสะบัดเถาวัลย์ขาด ลุกขึ้นยืน
"ไร้ประโยชน์!"
โนวากลิ้งตัวหลบดาบเพลิงที่ฟาดลงมา
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแเืไหลไม่หยุด
เขาหายใจหอบ เหนื่อยล้า
สติเริ่มพร่าเลือน
"ไม่ยอมแพ้!"
"ฉันต้องฆ่าเขา!"
อารากอสยิ้ม"เ้าหนู แกทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ" เขามองโนวาอย่างพิจารณารอยยิ้มบนใบหน้าของเขานั้นเปลี่ยนไป มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ยอีกต่อไปแต่เป็รอยยิ้มของนักรบที่กำลังยอมรับคู่ต่อสู้
"ข้าประมาทแกมากเกินไป"
เขาหยุดโจมตี ดาบเพลิงในมือลุกโชนน้อยลงเปลวไฟสีดำเปลี่ยนเป็สีแดงเหมือนถ่านที่กำลังมอด
อารากอสจ้องมองโนวา ดวงตาสีแดงเพลิงเต็มไปด้วยความสนใจ
ความพยายามของโนวา"เหนือความคาดหมาย" เขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้แบบนี้มาก่อน คนที่พยายามอย่างถึงที่สุดแม้ร่างกายจะบอบช้ำ แต่แววตากลับไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย
'เป็เหมือนเพรชที่กำลังถูกเจียระไนเด็กคนนี้…' อารากอสคิด และเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว 'น่าสนใจกว่าที่ข้าคิดไว้'
โนวาไม่สนใจท่าทีของอารากอสสติของเขามุ่งไปที่การต่อสู้ ร่างกายของเขา "กรีดร้อง" ด้วยความเ็ป แขนซ้ายชาไร้ความรู้สึกขาสั่นเทา แต่…
'ฉันยังสู้ได้!'
เขามองเห็นช่องว่างในการป้องกันของอารากอสเป็เพียงเสี้ยววินาที ที่อารากอสเผลอเล็กน้อย เกิดจากการที่อารากอสมัวแต่สนใจในตัวโนวา
ช่องว่างบริเวณหัวใจ...
'โอกาสสุดท้าย!'
โนวาตัดสินใจทันที เขาไม่ลังเลอีกต่อไป
เขารวบรวมพลังทั้งหมดแม้ร่างกายจะาเ็ อ่อนล้า เืไหลไม่หยุด
'ฉันจะไม่ยอมแพ้'
เขากำดาบแน่น
โนวาพุ่งเข้าใส่ อารากอสเหวี่ยงดาบเหล็กเข้าใส่สุดแรง เล็งไปที่หัวใจ
โนวาพุ่งเข้าหาอารากอสด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาก้าวขาข้างที่ไม่าเ็ออกไปก่อน ใช้แรงทั้งหมดที่มี
'เร็วเข้า…เร็วขึ้นอีก…!’
เขาเหวี่ยงดาบเหล็กเข้าใส่อารากอสสุดแรงดาบนั้นหนัก แต่โนวาใช้แรงเหวี่ยงทั้งหมด เล็งเป้าหมายไปที่จุดเดียว
เขาเล็งไปที่หัวใจของอารากอส
"ฉันจะฆ่าแก!"
ความมุ่งมั่นในใจ รุนแรงจนกลายเป็ความเชื่อ
'ต้องโดน!’
ดาบกำลังจะถึงตัวอารากอส…
อารากอส เริ่มรู้สึกถึงอันตรายเขาพยายามเบี่ยงตัวหลบ
แต่ไม่ทัน!
อารากอสขยับตัวช้าไปเขากำลังจะยกแขนขึ้นเพื่อป้องกัน
'ไอ้หนูเข้ามาเลย!!!’
โนวามองเห็นการเคลื่อนไหวของอารากอส
'ไม่นะ!' โนวากัดฟันแน่น
เขามองดาบ ที่กำลังจะพลาดเป้า
"ไม่! ต้องโดน!ต้องโดนสิ!" ความมุ่งมั่นในใจของโนวา รุนแรงขึ้นจนกลายเป็ความเชื่อ
“ดาบต้องโดน! ฉันมั่นใจ!”
เขาเชื่อมั่นในการโจมตีของเขาเชื่อมั่นว่ามันจะโดน เชื่อมั่นาจะสำเร็จไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร
แสงสว่างสีเขียวอ่อนสว่างขึ้นรอบตัวโนวา แสงสว่างอ่อนโยนแต่ทรงพลัง พลังงานไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
"เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 1!"
พลังงานสีเขียวอ่อน ไหลเข้าสู่ดาบในมือของโนวาดาบที่เคยดูหม่นหมอง แต่ตอนนี้กลับเปล่งประกาย"
"ผู้ดำเนินเื่ราวปลดล็อก เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 1 ได้สำเร็จ"
"ฉันจะไม่ยอมแพ้!"โนวาะโ
เขาทุ่มพลังทั้งหมดลงไปในการโจมตีนี้
เขาเหวี่ยงดาบออกไปสุดแรง
"ฉัวะ!!!"เสียงดาบฉีกอากาศ ดังก้องไปทั่วป่า
อารากอสเบิกตากว้าง ดาบของโนวาพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ
เขาััได้ถึงอันตรายพลังที่คุ้นเคย เส้นทางพันธสัญญา แต่รุนแรงกว่าที่เขาคาดคิด "มันเกินกว่าที่ข้าคิดไว้!"
"ไม่ทันแล้ว!"อารากอสพยายามยกแขนมากันไว้ แต่ดาบของโนวาเร็วเกินไป
"อ้ากกกกก!!!"เสียงร้องของอารากอส ดังก้อง ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย
ดาบของโนวา ฟันเฉือนผ่านไหล่ของอารากอสดาบเหล็กส่องประกายสีเขียวอ่อน ทะลุผ่านเกราะเพลิงสีดำของอารากอสราวกับกระดาษ
"ฉัวะ!"
ดาบเฉือนผ่านเนื้อหนังตัดเส้นเอ็น และ กระดูก
"กร๊อบ!"
เืสีดำพุ่งกระฉูด เปรอะเปื้อนใบหน้า และเสื้อผ้าของโนวา
อารากอสเซถอยหลัง ทรุดลงกับพื้นมือข้างหนึ่งกุมาแ
"ข้า…โดนฟัน?"เขายิ้มออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความใ
"ฉันทำได้!"โนวาทรุดลงกับพื้นหมดแรง เขามองดาบที่หลุดจากมือ เืไหลนอง ร่างกายปวดร้าว หายใจไม่ออก
"แต่ฉันทำได้!"
โนวามองอารากอสด้วยความพึงพอใจ
เขาไม่เสียใจแม้จะต้องตายเพราะเขาทำสำเร็จแล้ว
อารากอสยืนนิ่งพยายามข่มความเ็ป เขามองาแที่ไหล่ เืสีดำไหลทะลักออกมาไม่หยุด
"าแจากพลังเส้นทางพันธสัญญามันรักษาได้ยาก"
"แจ้งเตือน!ผู้ดำเนินเื่ราวอยู่ในสภาวะวิกฤต คุณจะเสียชีวิตภายใน 1 ชั่วโมงหากไม่ได้รับการรักษา"
โนวามองหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้า แต่เขาไม่สนใจ
สายตาของเขาจดจ้องไปที่อารากอส
"ยอดเยี่ยมมากไอ้หนูข้าขอชื่นชมเ้า แต่ว่า..." อารากอสแสยะยิ้มมองโนวาด้วยแววตาชื่นชม 'แต่สภาพของมันในตอนนี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน'
"ถึงจะน่าเสียดายแต่ว่าโลกมันก็เป็แบบนี้แหละ!" อารากอสยกดาบขึ้น เตรียมจะฟันคอของโนวา
โนวาหลับตาลง
เขานึกย้อนถึงความหลัง...
วันที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในห้องสมุดในบ้าน ในโลกเดิม
'ฉันไม่เสียใจ’
โนวาลืมตาขึ้น และยิ้มออกมา
เขายอมรับความจริง เขายอมรับโชคชะตา
เขาพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วเขาทำดีที่สุดแล้ว…
"ลาขาดล่ะโนวาน" อารากอสพูดขึ้น ก่อนจะฟันดาบลงไปที่คอของโนวา...
"ฉัวะ!"
"เคร้ง!"
ในวินาทีนั้น แสงสีเขียวเจิดจ้าสว่างวาบขึ้น
"โล่แห่งเมตตา!"
โล่พลังงานสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นป้องกันดาบของอารากอส มันแข็งแกร่ง ทรงพลัง และดูดซับแรงปะทะทั้งหมด
"ตรวจพบตัวเอกของเื่ราวอเล็กซานเดอร์ เออร์มันเนส ฮาร์ทวูด พลังเส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 4"
"จงหยุดซะ!"เสียงหนักแน่นดังก้องไปทั่วป่า
ชายร่างสูงสง่างามปรากฏตัวขึ้นยืนอยู่ตรงหน้าโนวา ชายที่โนวาพบ ตอนที่ตัวเขาพึ่งถูกอัญเชิญมาที่ The Cubeคนที่เดินนำกองทหารเข้ามา 'คนเมื่อตอนนั้น'โนวาคิด
เขาสวมชุดเกราะ สีดำเขียวเข้มสะท้อนแสงสีเขียวดาบในมือเปล่งประกายสีเขียวอ่อน
ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีเขียวคมจ้องมองอารากอสด้วยแววตาแข็งกร้าว
"ผู้ดำเนินเื่ราว...ตรวจพบตัวเอกของนิยายเื่นี้"
"อเล็กซานเดอร์เออร์มันเนส ฮาร์ทวูด"
ผู้นำสมาคมนักรบแห่งเมืองนิวโฮป
"ผู้ใช้พลัง เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 4"
เขาปล่อยออร่าสีเขียวอ่อนสงบ อบอุ่น แต่น่าเกรงขาม แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณราวกับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์
"เขามาช่วยฉัน"โนวาเบิกตากว้าง
"เขา"
"เขาคือ…ความหวัง"
อารากอสหัวเราะ“มาแล้วสินะ…” เขามองอเล็กซ์ที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับโล่พลังงานสีเขียว"อเล็กซานเดอร์ เออร์มันเนส ฮาร์ทวูด ผู้นำสมาคมนักรบผู้ยิ่งใหญ่อย่างแกมาทำอะไรที่นี่?"
เขามองอเล็กซ์ด้วยสายตาเหยียดหยามรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้า
อเล็กซานเดอร์ไม่ตอบโต้เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆโนวา สายตาของเขาจ้องมองอารากอสด้วยแววตาแน่วแน่
"เธอไม่ต้องห่วง"เขาพึมพำเบาๆ "หลังจากนี้ ฉันจะจัดการเอง"
อารากอสได้ยินคำพูดของอเล็กซานเดอร์เขายิ้มเยาะ
“จัดการข้างั้นรึ?หึหึ แกคิดว่าข้าเป็ใครกัน อเล็กซานเดอร์!”
“ฉันมาเพื่อหยุดนาย”เสียงของเขาหนักแน่น
“อารากอส เดอรันเน่หรือฉันควรเรียกว่าคุณสายลับจากสมาคมการค้าดีล่ะ?” อเล็กซ์เผยความลับของอารากอส
"หึรู้ตัวตนของข้าแล้วงั้นรึ" อารากอสแสยะยิ้ม
“ก็ไม่แปลกหรอก หลังจากที่ข้าแสดงพลังที่แท้จริงออกมาแบบนี้คงจะมีสุนัขบางตัว ที่แอบส่งสัญญาณข้อความไปหาแกก่อนมันจะตายล่ะสิ”
เขาไม่ได้ใหรือปฏิเสธ
"และเสียใจด้วยแต่แกคงจะช่วยใครไม่ได้หรอก " อารากอสพูดต่อ "เพราะฉันฆ่าคนอื่นๆไปหมดแล้ว!เหลือแค่ไอ้หนูนั่นคนเดียวที่ยังรอด!"
อารากอสคำราม เสียงดังก้องไปทั่วป่าแผ่นดินะเืจนใบไม้ร่วงหล่น
ทันใดนั้น อารากอสพุ่งเข้าใส่อเล็กซ์เปลวไฟสีดำลุกโชนรอบตัว ราวกับอสูรเพลิงที่หลุดออกมาจากขุมนรก
เขาพุ่งตัวเข้าหาอเล็กซ์ด้วยความเร็วสูงพร้อมกับเหวี่ยงดาบเพลิงเข้าใส่ เปลวไฟสีดำแผ่ขยายออกไปราวกับพายุ เผาผลาญอากาศจนเกิดกลุ่มควันสีดำลอยคลุ้งความร้อนระอุ แผดเผาต้นไม้ใบหญ้ารอบข้างจนกลายเป็เถ้าถ่าน
ดาบเพลิงของอารากอสฟาดฟันใส่อเล็กซ์อย่างรวดเร็วและรุนแรงแต่ละครั้งที่ฟาดฟันลงมา พื้นดินสั่นะเื ต้นไม้รอบข้าง ล้มระเนระนาด
อเล็กซ์ตั้งรับการโจมตีของอารากอส ด้วยความสงบนิ่ง ยืนหยัดมั่นคงราวกับภูผาเขาขยับเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยกดาบเงินขึ้นมาตั้งรับดาบเพลิงที่พุ่งเข้าใส่
ดาบเงินของเขาเปล่งประกายสีเขียวอ่อน รับการโจมตีของดาบเพลิงเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
"ฉิ้ง! ฉิ้ง!ฉิ้ง!" เสียงโลหะกระทบกัน ดังสะท้อนไปทั่วป่า
อเล็กซ์ปลดปล่อยคลื่นพลังของเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 4 แผ่รัศมีสงบ และมั่นคงออกไปรอบ ๆ ตัว
ต้นไม้ใบหญ้ารอบข้างดูมีชีวิตชีวาขึ้น ใบไม้ที่เหี่ยวเฉา เริ่มกลับมาเขียวขจี
ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณอากาศโดยรอบ เย็นลงเล็กน้อย
อารากอสกัดฟันแน่น"แข็งแกร่งกว่าที่คิดเอาไว้" เขาพึมพำ "แต่มันก็เท่านั้นแหละ"เขาเร่งความเร็วในการโจมตีดาบเพลิงฟาดฟันใส่ พุ่งเข้าหาอเล็กซ์อย่างบ้าคลั่ง
"เปลวไฟกำเนิด!"เปลวไฟสีแดงถูกปล่อยออกจากร่างกายของอารากอส พุ่งเข้าหาอเล็กซ์จากทุกทิศทาง
อเล็กซานเดอร์หลับตาและใช้"รากแห่งความเชื่อมั่น" เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นความเร็วในการตอบสนองของร่างกายเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ
"ฉันมองเห็นทุกอย่าง"เขาพึมพำ
อเล็กซ์หลบเปลวไฟได้อย่างง่ายดาย
เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วว่องไว และแม่นยำ
"ถึงเวลาตอบโต้บ้างแล้ว!"
อเล็กซานเดอร์ พุ่งเข้าหาอารากอสดาบเงินในมือเปล่งประกายสีเขียวอ่อน ฟาดฟันใส่อารากอส
อารากอสยกดาบเพลิงขึ้นป้องกัน
"ประกายไฟรบกวน!"ม่านพลังงานสีแดงแผ่ออกมาจากร่างกายของอารากอส และประกายไฟนับร้อยราวกับฝูงผึ้งที่โกรธแค้น พุ่งเข้าหาอเล็กซ์ พยายามรบกวนสมาธิและลดทอนการโจมตี
"ไร้ประโยชน์"อเล็กซานเดอร์ยิ้ม "โล่แห่งเมตตา"โล่พลังงานสีเขียวอ่อน ปรากฏขึ้น ป้องกันประกายไฟ
อารากอสโจมตีอย่างต่อเนื่องแต่... อเล็กซ์เองรับการโจมตีได้ทั้งหมด
อเล็กซ์ยิ้ม"นายมันก็แค่คนขี้ขลาดที่เอาแต่ทำลายเท่านั้นแหละ"
"สะพานเชื่อมใจ"อเล็กซ์ใช้พลังเชื่อมต่อกับจิตใจของโนวา
"คนอื่นๆอยู่ที่ไหน?"
"อารากอสยังมีพวกคนอื่นอยู่อีกไหม?"
โนวาพยายามตอบแม้จะรู้สึกเหนื่อยล้า
“ไม่น่าจะมีใครเหลือรอด”
"มีแค่อารากอส...เขาฆ่าทุกๆคนด้วยตัวคนเดียว"
อเล็กซ์พยักหน้าสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เขาเข้าใจสถานการณ์แล้ว
"ขอบใจ" เขาพูด
"พักผ่อนซะเถอะ"
อเล็กซ์ตัดการเชื่อมต่อ"พ่อหนุ่มนี่ เอาตัวรอดจากการสู้กับอารากอสมาได้ด้วยเหรอ…" เขาพึมพำ"น่าสนใจ"
"ไฟแค้น!"อารากอสห่อหุ้มดาบด้วยเปลวไฟสีดำ พุ่งเข้าใส่อเล็กซ์อีกครั้ง พลังทำลายล้างเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ
อเล็กซานเดอร์ตั้งรับด้วย"โล่แห่งเมตตา" (Shield of Compassion) โล่พลังงานสีเขียวอ่อน
"สนามพลังต่อต้าน!"สนามพลังสีแดงเข้ม แผ่ขยายออกมาจากร่างกายของอารากอส สะท้อนการโจมตีของอเล็กซ์และผลักอารมณ์ของอเล็กซ์ออกไป
พลังงานสีเขียวและสีแดงดำปะทะกันอย่างรุนแรง
"ครืนนน!!!"
เสียงพลังปะทะกัน ดังสนั่นหวั่นไหว
พื้นดินรอบข้างแตกระแหง
ต้นไม้ล้มระเนระนาด
เปลวไฟ และแสงสว่างสาดส่องไปทั่ว
อเล็กซ์ไม่หวั่นไหวเขาเรียกพันธะิญญา (Soulbond) ออกมา
หมาป่าขนาดใหญ่สูงเกือบเท่าตัวคน ขนสีขาว ดวงตาสีเขียว ปรากฏตัวข้างกายอเล็กซ์
"กลูมฮาวด์พันธุ์หายาก!?ทำไมถึง..." อารากอสมองสัตว์ร้ายคู่หูของอเล็กซ์อย่างใ"มัน ทำไมมันถึงได้..."
หมาป่าคำราม"กรรจ์" พร้อมที่จะ "ต่อสู้"
"นี่คือพลังของพันธสัญญาอารากอส" อเล็กซ์แสยะยิ้ม"พลังที่เชื่อมโยงทุกสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน"
"ไปจัดการมันซะไวท์!" อเล็กซ์พุ่งเข้าหาอารากอสพร้อมกับหมาป่าของเขา
พื้นดินสั่นะเืแรงปะทะจากการต่อสู้ ทำให้พื้นดินสั่นะเื รอยแยกขนาดใหญ่ ปรากฏขึ้นบนพื้นต้นไม้รอบๆ โยกไหว
ต้นไม้รอบข้างล้มระเนระนาดแรงะเิจากพลังของทั้งสองฝ่าย ทำให้ต้นไม้รอบข้างล้มระเนระนาด ใบไม้ปลิวว่อนกิ่งไม้หักโค่น
ฉากต่อสู้ดุเดือดรุนแรงทั้งสองฝ่ายต่างผลัดกันรุกและรับ การโจมตีแต่ละครั้ง รุนแรงและรวดเร็วพลังของทั้งสองฝ่าย ปะทะกันอย่างดุเดือด ดาบของอเล็กซ์ปะทะกับดาบของอารากอสเสียงการฟาดฟันสะท้อนไปทั่วป่า
พลังของตัวตนขั้นที่4 บิดเบือนสภาพแวดล้อม พื้นดินแตกระแหง ต้นไม้ลุกไหม้อากาศร้อนระอุ หมอกควันสีดำลอยคลุ้ง แสงสีเขียว และสีดำ สลับกันไปมา
การต่อสู้ดุเดือดกินกันไม่ลง ทั้งสองฝ่ายต่างมีพลัง และทักษะที่สูสีการต่อสู้ยืดเยื้อไม่มีใครได้เปรียบ
ไม่มีใครยอมใครทั้งสองฝ่าย ต่างมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ แววตาของทั้งคู่ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
นี่คือศึกระหว่างผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในฟิลด์A11
โนวานอนพิงต้นคริสตัลมองดูการต่อสู้ของอารากอสและชายที่เขาจำได้รางๆ ผ่านม่านหมอกและแสงไฟ เขารู้สึกเหนื่อยล้าความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย เขาพยายามลุกขึ้นยืนแต่อ่อนแรงเกินไป
"แค่ขยับก็เจ็บไปหมด"โนวาพึมพำ
ขาข้างที่าเ็ ปวดร้าวแขนซ้ายชา ไร้ความรู้สึก
เืไหลไม่หยุด เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและพื้นดิน
โนวามองเืที่ไหลออกมาจากแผล"นี่ฉัน...เสียเืไปมากแค่ไหนกัน?"
เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ"ทรมานชะมัด...ฉันคงไม่รอด" โนวาคิด
ความตายเริ่มใกล้เข้ามา
'หรือว่าฉันควรจะ...'เขามองดาบเหล็ก ที่ตกอยู่ข้างๆ
'ไม่ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้'
โนวามองการต่อสู้ต่อไป
อารากอส...อเล็กซานเดอร์...ทั้งคู่ต่างก็เป็ "สัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์" พลังของพวกเขารุนแรงเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ
'นี่คือพลังของเส้นทางอารมณ์งั้นเหรอ...'
สายตาของโนวา ไปสะดุดกับแสงสีเขียวที่แผ่ออกมาจากตัวของอเล็กซานเดอร์
โนวาััได้ถึง ไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาความอบอุ่นที่อ่อนโยนและปลอดภัย ราวกับแสงแดดยามเช้า
"พลังแห่งเส้นทางพันธสัญญามันอบอุ่น..."
"เหมือนแสงแดดยามเช้า"
เขารู้สึกผ่อนคลาย ร่างกายที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความเ็ปลดลง
'มันสบาย'
ทันใดนั้น เสียงของอเล็กซานเดอร์ก็ดังขึ้นในหัวเขา
"สะพานเชื่อมใจ"
"ไม่เป็ไร"เสียงนั้นอ่อนโยนและหนักแน่น เป็เสียงที่โนวาไม่เคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน
"เธอปลอดภัยแล้วทำได้ดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่"
"พักผ่อนเถอะ"
โนวายิ้มออกมา เขารู้สึกขอบคุณที่อเล็กซานเดอร์มาช่วย
'เขา…’
'เขาเป็คนดี'โนวาไม่รู้จักอเล็กซานเดอร์ดีนัก แต่เขาก็รู้ได้จากแววตาและน้ำเสียง
เขาหลับตาลง ร่างกายอ่อนล้าสติเลือนราง
'ในที่สุดฉัน…’
'ฉันก็...'
โนวาสลบไป ความมืดกลืนกินสติ
...
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเสียงฝีเท้าหนักแน่น เสียงวิ่ง
"หัวหน้า! พวกเรามาถึงแล้ว!"
อารากอสสบถ"บัดซบ! มาเร็วกว่าที่คิด!"
เขามองโนวาที่สลบอยู่และแสยะยิ้มออกมา สายตาอ่อนโยนลงนิดนึง
"หึ! รอดไปได้นะเ้าหนู..."
เขาหันหลังกลับพร้อมที่จะหนี "อเล็กซ์!" เขาะโ
"เกมยังไม่จบ!"
"อย่าปล่อยให้มันหนีไป!"อเล็กซ์ะโบอกลูกน้อง
"ตามมันไป!"
เสียงฝีเท้าวิ่งไล่ตามอารากอสไป
อเล็กซ์เดินมาหาโนวาที่นอนสลบอยู่เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาโนวา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเป็ห่วง
เขาคุกเข่าลง ตรวจสอบาแ
"หนักพอดู"อเล็กซานเดอร์ถอนหายใจ
"แต่นายรอดแล้วล่ะ"
"หลังจากนี้ ฉันจัดการเอง"
ข้างๆ ตัวโนวา หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นและแสดงข้อความ
"จบ่เกริ่นนำ: จุดเริ่มต้นของการเดินทาง"
"กำลังประเมินความสำเร็จของผู้ดำเนินเื่: โนวาน แบ็คเวิร์ด..."
...
"จำนวนยอดผู้อ่านรวม: 54 คน "
"ค่าความชอบ : 0"
บทที่8 "..."
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น.ของวันถัดไป และ1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
11K
