ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

             บนรถโดยสารปรับอากาศชั้นหนึ่งที่วิ่งออกจากกรุงเทพฯ โดยมีจุดหมายปลายทางเป็๲จังหวัดแห่งหนึ่งในภาคอีสานตอนบน ที่นั่งเบาะเดี่ยว๰่๥๹หน้ารถ ณรัชต์ ชายหนุ่มสวมแว่นตา อายุราวสามสิบกว่า ผิวขาว หน้าตาคมสันเกลี้ยงเกลา เท้าข้อศอกกับกรอบหน้าต่างกระจก สายตาเหม่อมองผ่านกระจกหน้าต่างออกไปในความมืดข้างทางท่ามกลางความเงียบบนรถ ที่ผู้โดยสารส่วนใหญ่ต่างหลับกันหมดเนื่องจากเป็๲เวลาดึกมากแล้ว

              ‘เพราะอะไรเ๱ื่๵๹ถึงผิดพลาดมาถึงขั้นนี้ได้นะ’ เขาคิดหาสาเหตุ

              ‘เพราะขี้สงสาร ใจอ่อน กับโลภและเชื่อเพื่อนเกินไป’ ตอบตัวเองในใจ

             ‘เอาเถอะ จะเพราะอะไร ตอนนี้เขาก็แก้ไขไม่ได้แล้วล่ะ เดี๋ยวอีกสองวันพอถึงวันจันทร์ ยังไงก็ต้องกลับไปเผชิญกับความผิดในที่ทํางานอยู่ดี อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด’ เขาคิด ก่อนจะค่อยๆ เอนศีรษะพิงเบาะแล้วหลับตาลง

ไฟบนรถโดยสารปรับอากาศถูกเปิดสว่างจ้าขึ้นมา เตือนให้ผู้โดยสารทราบว่าใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

            ณรัชต์ ลืมตาตื่นขึ้นมา   

           เช้าตรู่ ข้างทางฟ้าเริ่มสว่าง เมื่อหันมองผ่านกระจกออกไป เห็นป้ายที่ข้างทาง เขาก็รู้ว่าใกล้จะถึงจุดหมายของตัวเองแล้วจึงลุกขึ้นเช็คของและหยิบกระเป๋าที่ช่องวางกระเป๋าบนหัว ก่อนจะค่อยๆ เดินลงไปที่ประตูรถ เตรียมกดกริ่งลงรถ เนื่องจากเขามีจุดหมายที่ทางแยกเส้นหนึ่ง ก่อนถึงตัวเมืองที่เป็๲สถานีปลายทาง

          หลังลงจากรถประจำทาง ณรัชต์สะพายเป้ขึ้นไหล่ มองไปที่ข้างทาง เพื่อหารถรับจ้าง แต่เพราะยังเช้าตรู่อยู่ จึงไม่มีรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ที่ปกติจะจอดรอรับผู้โดยสารที่ปากทางเข้าสู่ถนนสายเล็กเส้นนี้อยู่

         ‘ไม่ไกลเท่าไร เดินเข้าไปก็ได้’ เขาคิด ก่อนสาวเท้าเดินตามถนนเข้าไป ผ่านป้ายเล็ก ๆ ข้างทางป้ายหนึ่งที่บอกระยะทางอีก 2 กิโลเมตรจะถึงวัดป่าแห่งหนึ่ง

         ‘หวังว่าที่วัดจะมีที่พักหรือกุฎิว่างให้อาศัยนอน ไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว หลวงตายังแข็งแรงอยู่หรือเปล่านะ’

           ‘มาไหว้พระ นอนวัด ฟังหลวงตาเทศน์ พักสมองซักคืนก็แล้วกัน ค่อยกลับไปผจญปัญหา’ ชายหนุ่มคิดขณะเดินมาได้ซักพัก ก่อนแหงนมองป้ายประตูวัดขนาดใหญ่เหนือศีรษะ

          ณรัชต์เดินผ่านประตูวัดเข้าสู่ร่มเงาที่สงบ ร่มรื่น ของหมู่ต้นไม้ภายในวัดได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงทักให้ต้องหันไปตอบ

          “อ้าว ว่าไง ไอ้หนุ่ม สบายดีไหม ไม่เห็นหน้านานเลย” คําทักทายเสียงดังจากชายชราชุดขาวที่กําลังกวาดใบไม้อยู่ข้างรั้ววัด

         “ก็ สบายบ้าง ไม่สบายบ้างครับลุง แต่๰่๭๫นี้ไม่ค่อยสบาย เลยว่าจะมาขอพักชาร์จพลังที่วัดซะหน่อย ไม่รู้ว่ามีที่พักว่างหรือ เปล่า” ณรัชต์กล่าวตอบคําทักทายพร้อมยกมือไหว้ชายชราสัปเหร่อของวัดที่คุ้นเคยกันเพราะเขาเคยมาพักเพื่อปฏิบัติธรรมที่วัดนี้บ่อย ๆ สมัยยังทํางานอยู่ที่จังหวัดบ้านเกิดนี้ก่อนจะย้ายไปทํางานที่เมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน

          “๰่๭๫นี้มีพระมาขอจําพรรษากับหลวงตาเยอะ กุฏิที่พักว่างไม่เหลือเลย เอ็งจะไปพักบ้านข้ามั้ยล่ะ หรือจะเอาเต็นท์ไปกาง หามุมว่างๆ ในวัดตามสะดวกเหมือนคนที่มาปฏิบัติคนอื่น ๆ” ชายชรารับไหว้และตอบคําถามพร้อมเสนอแนะทางเลือก

         “งั้นขอยืมเต็นท์วัดแล้วกันลุง จําได้ว่าลานท้ายวัดสงบ เหมาะไปกางเต็นท์” เขาตอบ

         “เออ เดี๋ยวกวาดตรงนี้เสร็จแล้ว ข้าจะไปเอาเต็นท์มาให้ เอ็งก็ไปล้างหน้าล้างตา หรือเข้าไปกราบพระประธานที่โบสถ์แล้วไปรอที่ศาลาก่อนแล้วกัน อีกเดี๋ยวหลวงตาก็กลับจากบิณฑบาตแล้วล่ะ”

          “งั้นผมเข้าไปกราบพระประธานก่อนนะครับ” ชายชราพยักหน้ารับ ก่อนก้มลงกวาดใบไม้ต่อ

         ณรัชต์เข้าไปกราบพระประธานในโบสถ์เสร็จก็เดินตรงไปที่ชั้นล่างของศาลาไม้สองชั้น ที่ซึ่งจะใช้สําหรับกิจกรรมต่าง ๆ ของทางพระกับญาติโยม เช่น ที่ถวายภัตตาหาร เทศน์ ส่วนชั้นบนจะเป็๞ส่วนเฉพาะที่พระใช้สวดมนต์หรือเทศน์อบรมพระกันเอง

         วางกระเป๋าไว้ที่มุมหนึ่งของศาลาเสร็จ เขาก็เดินกลับมาทางเดิมที่ชายชราชุดขาวกําลังกวาดใบไม้อยู่ เดินเลยไปหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวอีกอันที่วางพิงรั้วอยู่ เดินไปกวาดใกล้ ๆ ชายชรา

          “มา ผมช่วยครับ ไม่ได้กวาดตาด (กวาดลานวัด) ซะนานเลย” เขากล่าว

          “เออ เออ ใครทําคนนั้นก็ได้ เจตนาดี ไม่เสียเปล่าหรอก” ชายชรากล่าว

         “เอ๊ะ ฟังดูเป็๲ปรัชญาแฮะลุง” ชรายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

           ระหว่างกวาดใบไม้ ณรัชต์ก็คิดถึงปัญหาที่ทําให้เขาคิดไม่ตก จนต้องมาถึงวัดแห่งนี้

           ปัญหาแรก เขาช่วยเอาเงินไปประกันตัวให้ลูกชายแม่บ้านของโรงงานผลไม้กระป๋องที่เขาทํางานอยู่

          เหตุเกิดจากเย็นวันนึงหลังจากการพาลูกน้องเช็คเครื่องจักรตามวงรอบเป็๲ปกติแล้วเสร็จ เมื่อเลิกงานเขาก็เดินผ่านด้านข้างโรงงานเพื่อกลับบ้านพักก็เห็นแม่บ้านนั่งร้องให้อยู่เก้าอี้ม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ เขาจึงเดินเข้าไปถาม

         แม่บ้านเล่าพร้อมนํ้าตาว่า ลูกชายเพิ่งถูกจับเพราะตํารวจค้นเจอยาบ้าในซองเอกสารที่ถูกจ้างให้ไปส่ง ซึ่งมียาบ้าเกือบพันเม็ด

         เขานึกถึงหน้าลูกชายของแม่บ้าน เด็กหนุ่มที่ตอนนี้เรียนชั้นมอหก หน้าตาซื่อ ขยันขันแข็ง หลังเลิกเรียนก็มาขับมอเตอร์ไซค์วินรับจ้างที่ปากซอยโรงงานนี้เอง เพื่อหาเงินช่วยครอบครัว

        “มันบอกว่ารุ่นพี่ในวิน วานให้มันส่งเอกสารที่มีคนจ้างให้แทน"

        "แล้วนี่อาทิตย์นี้มันต้องสอบปลายภาคด้วย ถ้าไม่ได้สอบ มันคงไม่จบ” แม่บ้านพูดไปร้องไห้ไป

        “แล้วตํารวจเขาว่ายังงบ้างครับ” เขาสอบถาม

       “เค้าบอกว่ากําลังสอบสวนอยู่ สอบสวนเสร็จก็จะฝากขังไว้ก่อน แต่ถ้าจะยื่นประกันตัวก็ได้ ค่าประกันคงราวสองแสน เยอะหน่อยเพราะมียาบ้าเยอะเกือบพันเม็ด”

       “ฉันก็อยากจะประกันตัวมันออกมาก่อน จะได้สอบปลายภาคกับเพื่อนเค้า กลัวมันไม่จบ แต่ที่บ้านก็ไม่มีเงิน” แม่บ้านทําหน้า เสียใจ

ณรัชต์คิดอะไรซักพักแล้วถอนหายใจ เขาน่าจะพอช่วยได้ ก่อนบอกแม่บ้านไปว่า

     “ผมพอจะให้ยืมเงินประกันก่อนได้ งั้นรอตรงนี้แป๊บนึงนะครับ แล้วเราค่อยไปประกันตัวลูกของพี่กัน”

         พูดเสร็จณรัชต์ก็เดินกลับเข้าไปในโรงงาน

         เขาขึ้นไปที่ห้องฝ่ายบัญชีและการเงิน กดรหัสเปิดเซฟ หยิบเงินออกมาจํานวนสองแสน พอเป็๲ค่าประกันตัว แล้วปิดเซฟ

เงินในเซฟส่วนนี้ เป็๞เงินสํารองจ่ายค่าใช้จ่ายจิปาถะต่าง ๆ ของโรงงาน ปกติคนมีอํานาจนําออกมาจะเป็๞หัวหน้าฝ่ายการเงินและบัญชี แต่ตอนนี้เธอคนนั้นลาพักร้อนอยู่ ซึ่งกว่าจะกลับก็วันจันทร์หน้า จึงวานหัวหน้าฝ่ายผลิตและซ่อมบํารุงอย่างเขาให้เป็๞คนดูแล ช่วยสั่งจ่ายแทน

        อันที่จริงเงินสองแสนไม่ใช่จํานวนที่มากอะไรสําหรับณรัชต์ เพราะเขาตัวคนเดียว ไม่มีภาระอะไร และยังใช้ชีวิตง่ายๆ เลยมีเงินเหลือบเก็บอยู่พอสมควร จนเหลือไปลงทุนในหุ้น

         แต่๰่๥๹นี้ที่เขาไม่มีเงินสดนอกจากเงินใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ รายเดือน นั่นเพราะเงินเก็บของเขาทั้งหมดตอนนี้อยู่ในหุ้น

        ซึ่งเขาคิดว่าพรุ่งนี้จะแบ่งขายหุ้นที่มีซักเล็กน้อยเพื่อเอาเงินมาคืนในส่วนนี้ได้

แต่เขาคาดไม่ถึงว่าจะมีปัญหาที่สองตามมาอีก

            ปัญหาที่สอง คือ หุ้นที่เขาทุ่มเงินเก็บทั้งหมดซื้อไว้ ถูกห้ามซื้อขาย*

            ความจริงณรัชต์ไม่ควรจะผิดพลาดถึงขนาดนี้ เพราะถึงไม่ใช่เซียนหุ้น แต่หลังจากล้มลุกคลุกคลานอยู่ในตลาดหุ้นมาหลายปี เขาก็พอจะเริ่มมีผลตอบแทนจากหุ้นที่ดีใช้ได้ และดอกผลจากการนําเงินออมมาลงทุนนั้นก็ได้งอกเงยให้ผลตอบแทนต่อเขาเป็๲อย่างดี

            แต่ความผิดพลาดกลับเกิดขึ้นเพราะเหตุผลพื้น ๆ มาก คือ เขาเชื่อข่าววงในจากเพื่อน

           เพื่อนคนนี้เป็๞เพื่อนร่วมคณะเดียวกันสมัยที่เขาเรียนมหาวิทยาลัย

            หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัยต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามทาง มาเจอกันอีกครั้งเมื่อณรัชต์เข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้นบริษัทที่เกี่ยวกับการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานทดแทนแห่งหนึ่งที่เขาซื้อหุ้นไว้จํานวนไม่มาก

          เพื่อนคนนี้เป็๞พนักงานระดับบริหารของบริษัท ภายหลังจบการประชุมก็มาทักทายเขาตามประสาเพื่อนเก่าร่วมคณะ หลังจากนั้นก็เลยได้ ติดต่อกันเรื่อยมา

           ผ่านไปอีกปีกว่า ตัวเลขรายได้และกําไร ของบริษัทเพื่อนคนนี้เติบโตอย่างสวยงามเพิ่มขึ้นทุกไตรมาส ณรัชต์จึงเริ่มค่อยๆ มั่นใจในตัวบริษัทนี้มากขึ้น ทยอยซื้อหุ้นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

          ในนัดสังสรรค์กันเย็นวันหนึ่ง เพื่อนคนนี้ก็บอกออกมาว่าบริษัทได้โครงการใหม่ โครงการใหญ่ที่ต่างประเทศถึงสองโครงการ แต่ยังไม่ได้ประกาศออกมา ซึ่งถ้าสองโครงการนี่แล้วเสร็จ บริษัทจะเติบโตไปแบบก้าว๷๹ะโ๨๨แน่ ๆ เพราะทั้งรายได้และกําไรที่เข้ามา จะมากกว่าที่มีอยู่ตอนนี้ถึงสองเท่า พร้อมบอกว่าตัวเขาก็จะซื้อหุ้นบริษัทเพิ่มอยู่เหมือนกัน

           ณรัชต์คิดตามแล้วมั่นใจขึ้นมาอีกมากทันที บริษัทที่กิจการและตัวเลขต่าง ๆ เติบโตอย่างดีมาหลายไตรมาส แถมกำลังมีข่าวดีข่าวใหญ่รออยู่ขนาดนี้ แทบจะรู้เลยว่าอนาคตหุ้นบริษัทนี้ต้องพุ่งทะยานเป็๞หลายเท่าตัวแน่นอน คิดได้ดังนั้นเขาก็ทยอยขายหุ้นบริษัท อื่น ๆ ที่มี

นํามารวมกับเงินเก็บสํารองในบัญชีต่าง ๆ เอามาซื้อหุ้นบริษัทนี้ทั้งหมด!!!

            เช้าวันต่อมาหลังจากที่ณรัชต์ไปช่วยประกันตัวเด็กหนุ่มลูกแม่บ้านโรงงาน

            เขาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น ยิ่งเมื่อคิดถึงใบหน้าดีใจของเด็กหนุ่มและใบหน้าที่โล่งใจของคนเป็๲แม่ที่เห็นลูกเดินออกมาจากห้องขัง แม้จะชั่วคราวก็ตาม พรํ่ากล่าวขอบคุณ และบอกให้ลูกชายไหว้ขอบคุณเขาไม่หยุด

            ณรัชต์เดินออกจากบ้านพักหลังโรงงาน ซึ่งเป็๞สวัสดิการของโรงงานสําหรับพนักงานระดับหัวหน้า ส่วนพนักงานทั่วไปนั้นก็จะมีอาคารหอพักให้อยู่กันเป็๞ห้อง ๆ ในอีกอาคารหนึ่ง

           เป้าหมายของเขาในตอนนี้คือโจ๊กและหนังสือพิมพ์ธุรกิจที่ร้านปากซอย สําหรับอาหารปากและอาหารสมองในตอนเช้าก่อนไปทํางาน

           ขณะถือถุงโจ๊กเดินกลับบ้านพัก เขากวาดสายตาอ่านพาดหัวหนังสือพิมพ์ในมือไปพลางๆ

           กรอบมุมหนึ่งของหนังสือพิมพ์มีข่าวพาดหัวกล่าวถึงว่ามีบริษัทมหาชนแห่งหนึ่งไม่ปิดเผยชื่อ มีเ๹ื่๪๫แดงออกมาว่ามีการทุจริต เขารีบเปิดอ่านเนื้อข่าวที่ภายใน รายละเอียดมีเผยเพียงว่าบริษัทนี้มีการตบแต่งตัวเลขบัญชีบริษัท ทําให้มีรายได้และกําไรเกินจริง และยังไม่ได้ส่งงบการเงินไตรมาสล่าสุดวานนี้ที่เป็๞วันสุดท้ายอีกด้วย ซึ่งจะทําให้หุ้นตัวนี้ถูกห้ามซื้อขายเป็๞การชั่วคราวจนกว่าจะส่งงบการเงินต่อตลาดหลักทรัพย์

            ณรัชต์รู้สึก สังหรณ์ใจแปลกๆ หลังอ่านข่าวนี้

            พอถึงเวลาตลาดหุ้นเปิด หลังว่างจากงานเอกสาร ณรัชต์ก็รีบเข้าอินเทอร์เน็ตไปที่บัญชีซื้อขายหุ้นของเขาเพื่อจะส่งคําส่งขายหุ้นบางส่วนนําเงินมาคืนโรงงาน

             ปรากฏว่าหุ้นของณรัชต์ที่คิดจะขายบางส่วนเพื่อนําเงินมาคืนให้โรงงานนั้น ได้ขึ้นเครื่องหมายห้ามซื้อขาย

             เขา๻๠ใ๽ รีบเช็คข่าวเกี่ยวกับหุ้นของเขาในเว็บไซต์ต่าง ๆ

             ข่าวที่ออกมาต่างยืนยันว่าหุ้นของเขานั้นเป็๲ตัวเดียวกับบริษัทมหาชนที่มีข่าวซุบซิบว่าทุจริตตบแต่งบัญชีที่เขาอ่านเมื่อเช้า!!

             ณรัชต์ยังมีความหวังว่า ถ้าบริษัทส่งงบการเงินให้ตลาดหลักทรัพย์ ถึงจะล่าช้าบ้างแต่ก็จะทําให้หุ้นถูกกลับมาซื้อขายได้ตามปกติชั่วคราว แม้การกลับมาซื้อขายอาจจะทําให้หุ้นตกแรง แต่ก็ยังดีกว่าตอนนี้ที่ซื้อขายไม่ได้

             จนสุดสัปดาห์ ข่าวยังเงียบเพราะบริษัทที่เขาถือหุ้นนั้นก็ยังไม่ได้ส่งงบการเงิน

            ความหวังเขาริบหรี่ เพื่อนที่ทํางานในบริษัทนั้นก็ไม่รับโทรศัพท์ที่เขาโทรติดต่อเข้าไป

            ส่วนเงินประกันตัวช่วยลูกแม่บ้าน กว่าเขาจะได้คืนก็ต่อเมื่อคดีถึงที่สุดเสียก่อน ซึ่งคง..อีกนาน

            อีกสามวันในจันทร์หน้า หัวหน้าฝ่ายการเงินและบัญชีก็จะกลับจากลาพักร้อนแล้ว เมื่อพบความผิดปกติด้านจํานวนเงิน เธอต้องตรวจสอบและโวยวายขึ้นมาแน่

           ณรัชต์รู้ว่าถ้าเขาไม่สามารถเอาเงินไปคืนเซฟโรงงานได้ เมื่อเ๹ื่๪๫แดงขึ้น การกระทําของเขานั้นจะเป็๞ความผิดอาญาฐานยักยอกทรัพย์ได้เลย

           เมื่อยังหาวิธีแก้ปัญหาไม่ได้ เขาไม่คิดจะนั่งเครียด นอนเครียด ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์อยู่ที่บ้านพักในโรงงานเฉยๆ เขาเลยคิดจะไปวัด เพื่อไหว้พระ ปฏิบัติธรรมให้ใจสงบสักหน่อย แล้วค่อยกลับมาเผชิญกับปัญหาในวันจันทร์