อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 67 แต่งเรื่องซุบซิบเองดีกว่า ไม่ต้องกังวล

ประเด็นสำคัญที่สุดคือข่าวลือนั้นแพร่กระจายไปเรื่อยๆ พร้อมความสนใจในหมู่เพื่อนบ้านที่เปลี่ยนจาก ทำไมชายคนนี้ถึงถูกจับ ไปสู่การคาดเดาว่าใครคือเมียน้อยกันแน่

อวี๋ซู่หลันยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง อย่างน้อยเธอก็ตัดสองสามคนในบ้านเช่าเดียวกันออกไป

ตอนแรกเล่อเวยถึงกับพูดไม่ออก ผู้คนเข้าออกลานบ้านตลอดเวลาจนเธอทำซาลาเปาขายไม่ได้ เสียเวลาไปทั้งวัน!

แต่เมื่อได้ลองฟัง เธอก็รู้สึกถึงความหมายของการกระทำดังกล่าว

อวี๋ซู่หลันเห็นหลิ่วไถเฉิงดึงกริชทหารออกมาจากลิ้นชักในบ้านของเธอ ซึ่งเป็นกริชที่ใหญ่มาก!

ถึงแม้ตำรวจจะบอกว่าไม่ใช่คดีฆาตกรรม แต่มีเรื่องของกริชเข้ามาเกี่ยว หากพูดไปปากต่อปาก อาจกลายเป็นว่าสามีเธอฆ่าคนตายได้

เมื่อถึงเวลานั้น นับประสาอะไรกับการอยู่ในบ้านเช่าหลังนี้ อวี๋ซู่หลันคงไม่สามารถเดินผ่านตลาดเจิ้นซีในเมืองฉางผิงได้เลยด้วยซ้ำ คำพูดของคนนั้นน่ากลัว คนเหล่านี้ไม่สนใจว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่ พวกเขาคิดแค่ว่า หากไม่มีมูลหมาจะขี้ได้อย่างไร ในข่าวลือต้องมีเรื่องจริงผสมอยู่เป็นแน่!

ดังนั้นอวี๋ซู่หลันจึงเปลี่ยนจากคนในข่าวมาเป็นคนปล่อยข่าวเสียเอง แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นเดาเรื่องของเธอไปต่างๆ นานา สู้เธอแต่งเรื่องซุบซิบเองดีกว่า จะได้ไม่ต้องมากังวล

สำหรับภรรยาคนหนึ่ง อะไรคือสิ่งที่จะทำให้เธอได้เปรียบในเชิงศีลธรรมมากที่สุด

อะไรคือสิ่งที่กระตุ้นความเห็นอกเห็นใจ และดึงความขุ่นเคืองใจจากผู้อื่นได้มากที่สุด

ขณะเดียวกัน ยังสามารถดึงตัวเองออกห่างจากความผิดได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่าคือเรื่องที่สามีนอกใจ ไปหาเมียน้อย และไม่คำนึงถึงครอบครัว!

ทิ้งเมียและลูก ใครได้ยินแล้วจะไม่สาปแช่งว่าเป็นขยะสังคมบ้าง!

ไม่ว่าจะเป็นกรณีนี้หรือว่าประโยคนั้น ในหมู่คนชอบซุบซิบนินทา ใครสนใจความจริงกันบ้าง พวกเขาแค่อยากหาเรื่องคุย หาเรื่องพูดกันสักเล็กน้อยหลังมื้อน้ำชาและมื้อค่ำ พูดแล้วก็จบกัน ไม่มีใครใส่ใจเรื่องของคนอื่นไปได้ตลอด เมื่อสามีของอวี๋ซู่หลันถูกตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการ เพื่อนบ้านก็จะหมดความสนใจในครอบครัวของเธอทันที เมื่อเวลาผ่านไป การไม่ปรากฏตัว หรือพูดถึงมัน จะทำให้เรื่องคลี่คลายไปได้เอง

กลยุทธ์นี้ยอดเยี่ยมจริงๆ!

เล่อเวยเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา ในเมื่อซาลาเปาขายไม่ได้ ทำไมไม่หยุดสักวัน แลกเปลี่ยนความรู้สึกกับเพื่อนบ้าน ลองฟังพวกเขา และพูดคุยกัน

คนอื่นๆ ต่างอยากรู้ที่มาที่ไปของเธอ แต่เล่อเวยเลี่ยงตอบโดยบอกเพียงแค่ว่า “ฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อสองวันก่อน”

เธอเป็นคนสวย ดวงตากลมโตมีชีวิตชีวา รอยยิ้มมีเสน่ห์สดใสและปากหวาน เธอสามารถเล่าเรื่องอะไรก็ได้สองสามคำ โดยที่เพื่อนบ้านไม่ระแวงสงสัย เล่อเวยเข้าใจภาพรวมของการนินทาได้เป็นอย่างดี

มันเกือบจะเป็นไปตามที่เธอคาดเดาไว้!

น่าประทับใจจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เล่อเวยเป็นเพียงแค่เด็กสาวอายุสิบหก ไม่ใช่ประธานเล่อ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีวันปล่อยคนมีพรสวรรค์อย่างอวี๋ซู่หลันไป และจ้างให้มาทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเธอโดยตรง

ในระยะเวลาอันสั้น เธอสามารถชี้นำความคิด ล้างมลทิน และได้รับความเห็นอกเห็นใจอย่างท่วมท้น

พอคิดไปถึงเรื่องที่เธอเคยกังวล เล่อเวยก็ยิ้มออกมา และส่ายหน้ากับตัวเอง เธอประเมินอวี๋ซู่หลันต่ำเกินไปจริงๆ

ในที่สุด ลานบ้านก็ว่างเปล่าตอนที่ใกล้จะเที่ยงวัน ทุกคนมุ่งหน้ากลับบ้านเพื่อทำอาหารกลางวันอย่างอิ่มเอมใจ

สิ่งที่ทำให้เล่อเวยแปลกใจคือ เล่อตงอยู่ตรงนั้นตลอด พูดคุยกับผู้คนบ้างเป็นบางเวลา เธอคิดว่าเล่อตงจะหนีไปออกกำลังกายตอนเช้าเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเขาจะอยู่ในลานบ้านตลอดเช้านี้ด้วย!

ไม่รู้ว่าเขาได้อะไรมาบ้าง

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว จี่เฟิ่งกับต่งเซียงก็กลับไปพักผ่อน ส่วนเล่อเวยก็หาเวลาคุยกับเล่อตง

เกี่ยวกับอวี๋ซู่หลัน มุมมองของเล่อตงคล้ายกับเธอ แต่เล่อตงรู้มามากกว่านั้น

เมื่อผู้คนเริ่มพูดคุยและนินทา แค่เรื่องของชายนอกใจไม่สนุกพอจะให้พูดถึง เล่อตงมองหาผู้ชายในละแวกนั้นเพื่อพูดคุยด้วย ขณะที่การสนทนาดำเนินไป เล่อตงก็แอบถามทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ทุกเรื่องในเจิ้นซี

เวลาผู้ชายคุยโว หัวข้อโปรดของพวกเขาก็คือผู้มีอำนาจในท้องถิ่น

“มีอำนาจอยู่สองฝ่ายในเจิ้นซี ฝ่ายหนึ่งคือพวกมือสะอาด ส่วนอีกฝ่ายคือพวกอันธพาลใต้ดิน”

เล่อเวยพูดไม่ออก “พวกอันธพาลใต้ดิน?”

บทที่ 68 กลัวคนมาทุบแผง

เล่อตงอธิบายกับเธอว่า “พวกมือสะอาดคือสมาคมขนส่งในตลาดเจิ้นซี ชื่อบอกว่าเป็นสมาคม แต่มีผู้นำที่จัดการเรื่องต่างๆ เพียงคนเดียว รวมทั้งรถม้าและรถสามล้อด้วย มีค่าธรรมเนียมห้าหยวนต่อเดือน เวลามีงานสำคัญหรืองานไกลๆ จะมีการบอกกันภายในสมาคม เวลาอยากรู้อะไร ไปถามที่นี่ น่าเชื่อถือกว่าเดินหาไปทั่วตามท้องถนน”

เล่อเวยพยักหน้า มีสมาคมที่ตั้งกันเองในกวางโจวอยู่เช่นกัน แม้ว่าจะต้องจ่ายเงินค่าธรรมเนียม แต่การเข้าร่วมสมาคมย่อมดีกว่าอยู่อย่างหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างแน่นอน

“พวกเขาอยู่กันที่ลานกว้างฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของตลาดเจิ้นซี เมื่อก่อนใช้เป็นโรงเรียนพรรค[1] แต่ถูกปล่อยทิ้งไว้ คนจากสมาคมก็เลยมาขอเช่า เห็นว่ารัฐบาลสนับสนุนถึงแม้จะไม่มีการจัดสรรเงินทุนให้ก็ตาม แต่ตรงนั้นถือว่าเป็นภาคส่วนที่ชอบด้วยกฎหมาย”

“ก็ดีนะ อยู่รวมกันเป็นกลุ่มดีกว่าอยู่แบบตัวใครตัวมัน แล้วพวกอันธพาลใต้ดินล่ะ”

“ก็แค่พวกอันธพาลตัวเล็กๆ” เล่อตงแสยะปากอย่างไม่ใส่ใจ “เห็นว่าเดิมทีมีนักเลงอยู่สองสามกลุ่ม รวมทั้งคนเร่ร่อนที่ไม่มีงานทำกับเด็กที่ออกจากโรงเรียนกลางคัน ต่อมามีผู้ชายที่ชื่อพี่เป้าเข้ามาอ้างสิทธิ์ในตลาดเจิ้นซี บอกว่าตรงนั้นเป็นถิ่นเขา แน่นอนว่าสมาคมไม่ได้สนใจคนพวกนี้ อย่างคนขับรถเช่าที่ตัวใหญ่ๆ กับพ่อค้าที่เปิดร้านในตลาดก็เมินพวกนี้กันทั้งนั้น”

“ไม่มีอะไรดีสักอย่างเลยสินะ”

“ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็เป็นแค่นักเลง ไร้ประโยชน์ และไม่มีใครสนใจ”

“ถ้าพวกนี้กล้าเบ่งว่าเป็นเจ้าถิ่น แล้วปกติหาเรื่องรีดไถกับใครบ้าง” เล่อเวยฝืนยิ้มก่อนจะพูดว่า “รู้ละ คงบีบเอากับพวกเจ้าของแผงเล็กๆ ที่ไม่ได้อยู่ในสมาคมแน่ๆ”

“โดยเฉพาะคนแก่ คนอ่อนแอ คนเจ็บคนพิการ แล้วก็ผู้หญิง” เล่อตงบอก “ที่พวกเรายังไม่เจอตอนไปตั้งแผงสองวันที่ผ่านมา เพราะพวกมันซ่อนตัวจากการปราบปรามมาสักพักแล้ว แต่พวกหนูในท่อน้ำทิ้ง ไม่หายไปจริงๆ หรอก อีกไม่กี่วันก็คงจะโผล่ออกมา”

เล่อเวยเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าเธอจะต้องปรับแผนเสียใหม่

เดิมที เล่อเวยตั้งใจจะใช้เงินทั้งหมดซื้อของวันพรุ่งนี้ และจ้างอวี๋ซู่หลันให้ช่วยงานด้วยเงินสองหยวนต่อวัน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาใหญ่ในการทำซาลาเปาสี่ถึงห้าร้อยลูกในเช้าวันเดียว และเธอมั่นใจว่าจะขายได้ทั้งหมดด้วย

ด้วยแผนการนี้ แม้จะเป็นแค่ไส้ผักอย่างเดียว ก็น่าจะทำกำไรได้หกสิบถึงเจ็บสิบหยวนต่อวัน!

แต่พอได้ยินเรื่องที่เล่อตงเล่า เธอจำเป็นจะต้องคิดแผนระยะยาวเผื่อเอาไว้

ไข่จะใส่ในตะกร้าใบเดียวไม่ได้ ถ้าพรุ่งนี้บังเอิญเจอพวกนักเลงเข้ามาหาเรื่อง แล้วเปิดร้านไม่ได้ เงินและไส้ทั้งหมดก็จะสูญเปล่า!

ดูเหมือนมีบางอย่างที่ต้องเตรียมการล่วงหน้า

โชคยังดีที่เธอกับเล่อตงไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ

“ไถเฉิง”

หลิ่วไถเฉิงหยุดเดิน รอให้ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังเขาก้าวมาข้างหน้า ฝ่ายนั้นตบไหล่เขาด้วยความคุ้นเคย “คราวนี้ต้องขอบใจนาย เบื้องบนชื่นชมนายมากทีเดียว”

หลิ่วไถเฉิงระวังกิริยา เขายิ้มอย่างสุภาพ ไม่ให้หยิ่งหรือถ่อมตัวจนเกินไป “ผมแค่บังเอิญเจอมันครับ”

“ความบังเอิญก็นับเป็นโชคอย่างหนึ่งเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงหลังตรง สวมสูทสีกรมท่า มีท่าทางที่ดูพิเศษกว่าคนอื่น ในบรรดาทีมหลักของเขตทหารกวางโจวนั้น สวินอี้ถือเป็นคนสุภาพและสง่างามมากคนหนึ่ง สกุลสวินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับสกุลหลิ่วของเขา แต่หลิ่วไถเฉิงไม่ได้ใกล้ชิดกับเขานัก

“คุณพ่อขา” ระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เสียงหวานของหญิงสาวก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของทางเดิน ตามด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังใกล้เข้ามา เด็กสาวที่สวมชุดกระโปรงสีชมพูอมขาวปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาราวกับสายลม แม้มือกำลังเกาะแขนสวินอี้อย่างสนิทสนม แต่สายตาของเธอไม่ละจากตัวหลิ่วไถเฉิงเลยตั้งแต่เห็นเขา “พี่ไถเฉิง~”

ทันทีที่ได้ยิน หลิ่วไถเฉิงก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่ตั้งใจ เว้นระยะห่างเล็กน้อยระหว่างเขากับสองพ่อลูกในทันที

สวินอี้ไม่ทันสังเกตเห็นปฏิกิริยาของหลิ่วไถเฉิง และยังพูดต่อว่า “นายไม่คิดจะกลับมาเป็นทหารจริงๆ เหรอ ฉันรู้ว่านายไม่ได้อยู่ในรายชื่อทหารที่ถูกปลดระวาง”

[1] โรงเรียนพรรค คือ โรงเรียนหรือสถาบันอบรมของพรรคคอมมิวนิสต์