แก้วนพคุณ

นพคุณกับพริมาเกิดเดือนเดียวกันปีนี้เป็๲วันเกิดอายุครบ 15 ปี            ของหล่อนเด็กหญิงจึงตกลงกับแม่ว่าจะจัดงานวันเกิดพร้อมกันไปเลย โดยจัดวันเกิดของนพคุณแค่คนเดียว

            “จัดรวมกันไปเลยค่ะแม่ ของลูกแก้วเกิดก่อน แต่ค่อยจัดพร้อมกับวันเกิดพี่คุณนะคะ”สาวน้อยบอกมารดา หลังจากคุณตาคุณยายเสียไปจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อ 2 ปีก่อนพริมาก็ไม่ได้จัดงานวันเกิดอีกเลย ความจริงถ้าแม่ไม่บอกพริมาก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ พริมารู้สึกแปลกๆปีนี้หล่อนจะอายุ 15 ปีจะเปลี่ยนจากเด็กหญิงเป็๞นางสาว...หล่อนจะโตเป็๞สาวเต็มตัวแล้ว       พวกเขาไม่ได้บอกนพคุณ เพราะกะทำให้เขาประหลาดใจคุณนพรักษ์เป็๞คนบอก ภารดีจึงได้รู้ว่านพคุณก็เกิดเดือนเดียวกันกับลูกสาวของหล่อน

            “ตั้งแม่เขาตายไปเมื่อปีก่อนบ้านเราก็ไม่มีงานรื่นเริงอะไรหรอก”

                “เราก็ไม่ได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โตนี่คะดูๆ แล้วตาคุณเองก็คงจะไม่ชอบนัก พิมพ์ว่าเราไปทำบุญที่วัดกันดีกว่าค่ะจะได้ทำบุญให้พี่อารีด้วย” ภารดีเสนอ

                “อีกอย่างลูกแก้วก็เกิดเดือนนี้เหมือนกันลูกแก้วก็ไม่ได้จัดงานวันเกิดเลย ๻ั้๹แ๻่พ่อกับแม่พิมพ์ตายไปเมื่อ 2ปีก่อน”

            “เอาอย่างนั้นก็ได้เราไปทำบุญกัน แล้วค่อยไปแวะหาอะไรกินกันก็พอ”

            “ตกลงค่ะ”

        วันอาทิตย์นี้เป็๞วันเกิดเขานพคุณเกือบลืมไปแล้วถ้าเพื่อนบางคน ไม่ส่งข้อความมา ปีที่แล้วเขาก็ไม่ได้สนใจเพราะมีเ๹ื่๪๫น่าเสียใจเกินกว่าจะมาสนใจหรือจัดงานวันเกิดงี่เง่าอะไรแบบนั้นปีนี้เปลี่ยนไป บ้านเขาจู่ๆ ก็มีคนมาอยู่เพิ่มขึ้นแบบที่เขาก็คิดไม่ถึงมาก่อนนพคุณกำลังนั่งคิดถึงเ๹ื่๪๫วันเกิดของเขาอยู่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

        “พ่อเองตาคุณ”เสียงคุณนพรักษ์บอกอยู่หน้าห้อง นพคุณเดินไปเปิดประตูให้พ่อ

        “อาทิตย์นี้ว่างไหม?”พ่อเขาถามทันทีที่เข้ามาถึง

        “ก็...ว่างนะครับ”

        “วันอาทิตย์นี้วันเกิดลูกนี่นาเราไปทำบุญกันนะ” นพคุณกะไว้แล้วว่าพ่ออาจจะมาคุยเ๹ื่๪๫วันเกิดเขาถ้าพ่อจะจัดงานเขาคงจะปฏิเสธ แต่พ่อเขาชวนทำบุญงานนี้ถ้านพคุณปฏิเสธคงจะน่าเกลียดเกินไป

        “เดี๋ยวเราเตรียมอาหารไปวัดกันนะจะได้ทำบุญให้แม่เขาด้วย”

        “ได้ครับ” เขารับคำสั้นๆ พ่อของเขาออกไปแล้วนพคุณคิดอย่างใจลอย อย่างน้อยพ่อก็ยังคิดถึงแม่ คิดถึงเขาบางทีการที่มีภารดีอาจจะไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เขาคิดอาจจะมีสักวันหนึ่งที่เขายอมรับได้ แม้ตอนนี้เองเขาก็เริ่มจะชินกับการมีตัวปัญหาสองคนอยู่ในบ้านแล้วด้วยซ้ำไป เช้าวันอาทิตย์นพคุณตื่นแต่เช้าพ่อบอกไว้แล้วว่าจะเตรียมของไปทำบุญที่วัด เขาตื่นมาเพื่อจะได้ไปตลาด   หาของที่จะเอาไปทำบุญให้แม่...ของที่แม่ชอบแต่พอเขาลงไปข้างล่างกลับพบว่าทุกคนตื่นกันหมดแล้ว ภารดีกับพริมาอยู่ในครัวมองจากตรงนี้ดูเหมือนภารดีจะเป็๞ลูกมือของลูกสาวเสียมากกว่า นพคุณสงสัยว่าถ้าภารดีทำกับข้าวไม่เก่งแล้วพริมาได้วิชามาจากใคร?แต่จากที่เห็นตอนนี้แน่นอนแล้วว่าพริมาไม่น่าจะได้วิชามาจากภารดีแน่นอน

        “แม่อย่าคนแบบนั้นสิคะ”

        “อ้าว...”

        นพคุณได้ยินสองสาวเถียงกันจะว่าเถียงก็ไม่น่าจะใช่แต่ดูเหมือนภารดีจะสงสัยไปเสียทุกอย่างมากกว่า เด็กหนุ่มเลยเลี่ยงเดินไปที่ห้องรับแขกที่อยู่ติดกับห้องครัวแทนเขาเห็นพ่อจัดของอยู่

        “อ้าวตาคุณตื่นเช้าจังวันนี้พ่อนัดไว้เก้าโมงนี่นา เราไปทันฉันเพลแน่นอนลูกจะรีบตื่นมาทำไม?”

        “ตอนแรกผมว่าจะไปตลาด...ไม่นึกว่าทุกคนจะตื่นกันหมดแล้ว”นพคุณมองนาฬิกา ตอนนี้แค่หกโมงครึ่ง ของจัดไว้เรียบร้อยขนาดนี้ คนพวกนี้ตื่นกี่โมงกันนะ

        “เ๯้าของวันเกิดไม่ต้องทำหรอกนะไม่ได้จัดงานเลี้ยงให้ใหญ่โตอะไรก็ขอให้พวกพ่อจัดของให้ก็แล้วกันถือว่าเป็๞ของขวัญ” คุณนพรักษ์บอก      เมื่อเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของลูกชาย

        “นี่กะว่าพอลูกลงมาจะเซอร์ไพร์สซะหน่อยกะจะแอบจัดของกันให้พร้อม ก่อนลูกจะลงมา”

        “งั้นผมเห็นแล้วยังไงก็ขอช่วยบ้างนะครับ”

        “เอาสิ!ยกของตรงนี้ไปไว้ในรถแล้วกัน”

        ภารดีเดินออกมาจากในครัวพอดีหล่อนยิ้มหวานให้สามีรวมถึงหว่านรอยยิ้มมาให้เขาด้วยนพคุณมองรอยยิ้มของภารดี...พริมายิ้มเหมือนแม่หน้าตาลูกครึ่งของคนเป็๞ลูกสาวอาจจะไม่เหมือนแม่ แต่แปลกที่พอยิ้มแล้วสองคนนี้กลับละม้ายคล้ายกันนพคุณยิ้มตอบเบาๆอย่างน้อยหลายอย่างที่ภารดีทำหล่อนก็ไม่เคยมาพูดเอาหน้ากับเขาเลยสักครั้งเดียว

        “แม่คะ” เสียงพริมาเรียกภารดีจากในครัวทำให้ภารดีหันมายิ้มแหยๆ ให้สามี

        “คุณครูเรียกแล้ว ไปก่อนนะคะ อันนี้จัดเสร็จแล้วค่ะเอาไปไว้ในรถได้เลย”ภารดียื่นกล่องที่หล่อนถือออกมาให้สามีแล้วรีบกลับเข้าไปในครัวตามเสียงเรียกของลูกสาว

        พวกเขาออกจากบ้านกันตอนแปดโมงครึ่ง จากตอนแรกที่ว่าจะออกกัน ตอนเก้าโมงแต่นพคุณตื่นขึ้นมาก่อน และทุกอย่างจัดการเสร็จเร็วก่อนเวลา ที่กำหนด ถึงวัดประมาณเก้าโมงกว่าๆพวกเขาขนของลงไปและจัดการเตรียมไว้ ถวายพระวันนี้วันหยุดนอกจากพวกนพคุณแล้ว ก็ยังมีคนเอาข้าวมาวัดกันอีกเยอะเพราะพวกเขามาถึงกันเร็ว กว่าจะตีกลองเพลก็ต้องรออีกเป็๲ชั่วโมงพริมาจึงขอแม่ไปเดินเล่นเพราะตอนเข้ามาหล่อนเห็นท่าน้ำ

        “ไปสิกลับมาก่อนสิบเอ็ดโมงนะ” ภารดีไม่ขัด หล่อนนั่งเล่นอยู่กับสามีในศาลาส่วนนพคุณนั้นออกไปเดินเล่นนานแล้ว

        “ค่ะเดี๋ยวลูกแก้วเอาอาหารปลามาฝาก” พริมาหัวเราะเสียงใส    วันนี้สาวน้อยใส่ชุดลูกไม้สีขาวหล่อนมวยผมไว้อย่างเรียบร้อยสมกับเป็๲กุลสตรีไทย แต่ขัดตรงที่หน้าตาออกจะสากลไปหน่อย ชุดนี้เป็๲ของภารดี พริมาโตเท่ากับแม่แล้วชุดหลายชุดของภารดีพริมาจึงใส่กับแม่ได้อย่างสบาย

        “ลูกสาวแต่งตัวน่ารักจังเดี๋ยวนี้วัยรุ่นแต่งตัวเข้าวัดกันน่าเกลียด  บางคนใส่กางเกงขายาวก็จริงแต่ขาดไปถึงไหนต่อไหน”คุณป้าข้างๆ หันมาบอกภารดี เล่นเอาคนเป็๞แม่ยิ้มแก้มปริ

        “เห็นหน้าฝรั่งแบบนั้นแต่หัวใจไทยค่ะ”ภารดีบอกพร้อมกับยิ้มหวาน คุณป้ายิ้มตอบ หล่อนเห็นแล้วว่าเด็กสาวผิดแผกไปจากคณะที่หล่อนมาด้วยคนตัวเล็กผิวสีน้ำผึ้งไม่พี่สาวก็คงจะเป็๲แม่ แต่ผู้ชายสองคนหล่อนคาดเดา ไม่ออกว่าเกี่ยวพันกันอย่างไรเพราะผู้ชายไม่มีใครเป็๲ฝรั่งสักคน คงไม่ใช่พ่อของเด็กผู้หญิงแน่นอน...คิดไปก็ปวดหัวไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของหล่อน

        “มาที่นี่กันบ่อยเหรอจ๊ะป้ามาทุกวันพระแต่ไม่เคยเห็นพวกหนูเลย” คุณป้าชวนคุย เพราะพวกภารดีค่อนข้างเด่นกว่าคนอื่นๆ

        “ไม่ได้มากันบ่อยหรอกครับพอดีวันนี้วันเกิดลูกชายผม ก็เลยมาทำบุญกันอีกอย่างจะได้ทำบุญให้แม่เขาที่ตายไปด้วยน่ะครับ” คุณนพรักษ์ตอบแทนภารดีเขานั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาอยู่ตลอด

        “อ้อๆ ดีๆวันเกิดมาวัดดีกว่าไปเที่ยวหรือจัดงานอะไรให้เปลืองเงินเปลืองทอง” คุณป้าพยักหน้าเห็นด้วย

        พริมาออกมาเดินเล่นถึงท่าน้ำมีปลามากมายและคนก็มากเช่นกัน สาวน้อยเดินไปซื้ออาหารปลามาสองถุงระหว่างรอเวลานั่งให้อาหารปลา   ตรงนี้ก็ดีเหมือนกันสาวน้อยนั่งโยนอาหารปลาไปเรื่อยๆ หล่อนเพลินจนไม่ได้สังเกตรอบๆ ตัวมีกลุ่มเด็กผู้ชายถ่ายรูปเล่นกันอยู่ หนึ่งในนั้นสังเกตเห็น      พริมาและชี้ให้เพื่อนๆ ดู

        “น่ารักว่ะ”หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

        “มึงนี่!ในวัดก็ไม่เว้น”

        “กูก็แค่ดูเฉยๆ มึงถ่ายรูปให้ติดน้องเค้าหน่อยดิวะกูจะเอาไปดูที่บ้าน“

        “ไปยืนมุมนั้นดิ เอาให้เนียน” ระหว่างที่พวกนั้นคุยกันนพคุณเดินมาพอดี เขาเดินไปนั่งข้างๆ พริมาแล้วหยิบอาหารปลามาถุงหนึ่งพริมาหันมามอง   อย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหล่อนแปลกใจที่ไม่รู้ว่านพคุณเดินมาตอนไหน

        “เอ้า! แฟนมา...มึงจะให้กูถ่ายไม๊? ติดสามคนกันไปเลย” นพคุณได้ยิน แต่เขาทำเฉยส่วนพริมาหล่อนไม่ได้สนใจอะไร๻ั้๫แ๻่แรกอยู่แล้วจึงไม่รู้ว่าตัวเองเป็๞เป้าหมายอะไรของใคร สาวน้อยได้แต่ตั้งใจให้อาหารปลา

        “เอาอีกถุงไม๊? เดี๋ยวไปซื้อมาให้”นพคุณหันมาถาม เมื่อเห็นว่าสาวน้อย ดูจะสนุกกับการให้อาหารปลาเป็๲พิเศษพริมาพยักหน้า

        “เอามาสองถุงเลยค่ะ”นพคุณยิ้มขำแล้วลุกไปซื้ออาหารปลาตรงซุ้มที่อยู่ถัดไป

        “มากับแฟนเหรอครับ?”วัยรุ่นกลุ่มเดิม ดูเหมือนเ๽้าตัวจะไม่ยอมแพ้ เขาไม่อยากตัดสินเองต้องถามให้รู้...ได้ยินเองกับหูถึงจะเชื่อ

        “ค่ะ”พริมาตอบรับสั้นๆ หล่อนหันไปยิ้มให้พวกเขาเล่นเอาคนถามหน้าแดงเพราะเขินไปเหมือนกัน

        “เห็นไม๊? กูบอกแล้วมึงก็ไม่เชื่อยังจะเข้ามาถามเขาอีก”

        “อยากรู้ก็ต้องถามสิ” คนถามหันมายักคิ้วให้พริมาและเดินกลับไปสมทบ กับกลุ่มเพื่อนๆ ของเขา พวกนั้นเดินสวนกับนพคุณที่เดินถืออาหารปลากลับมา

        “ฮ่าๆมึงหล่อไม่ได้ขี้ตีนไอ้หนุ่มนั่นหรอก ถ้ากูเป็๲น้องเค้าก็เลือก    ได้ไม่ยากหรอกว่าจะเลือกใคร”นพคุณเห็นแล้ว...พวกนั้นเข้ามาคุยกับพริมาเขารีบเดินกลับมาและสวนทางกับพวกนั้นพอดี เขาเดินไปไม่ทันว่าพวกนั้น คุยอะไรกันแต่แค่เห็นไกลๆ โรคประจำตัวก็กำเริบ...หงุดหงิด!!!

        “คุยอะไรกัน?”พริมาจับน้ำเสียงได้ หล่อนรู้คุณชายใหญ่หงุดหงิด อีกแล้ว เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย

        “ก็...พวกพี่เค้ามาถามอะไรนิดหน่อยค่ะ”พริมายังนั่งยิ้มให้อาหารปลาด้วยอารมณ์ปกติ หล่อนเริ่มชินและเริ่มจะเรียนรู้แล้วว่าคุณชายใหญ่      ก็เป็๲แบบนี้แหละนาทีแรกอารมณ์ดีผ่านไปอีกห้านาทีอารมณ์เขาก็เปลี่ยนได้ตลอดจะให้ปรับอารมณ์ไปตามเขาคงปวดหัวตายเลย...ปล่อยไปน่าจะดีกว่า     เดี๋ยวสักพักเขาก็กลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิม

        “ก็นี่...คุยอะไรล่ะ”นพคุณยิ่งอารมณ์เสียหนักขึ้น คำถามของเขากลับไม่ได้คำตอบ

        “พี่เค้าถามว่ามากับแฟนเหรอ?”พริมาออกแรงปาอาหารไปไกลกว่าเดิม ส่งผลให้ปลาอีกฝูงที่อยู่ถัดไปขยับกันคึกคักส่วนฝูงเดิมก็พยายามจะแหวกไปอยู่ตรงที่อาหารตกถึง

        “แล้วตอบไปว่ายังไง?” นพคุณนั่งลงข้างๆเขาซื้ออาหารปลามาอีกสองถุง

        “ความจริงลูกแก้วก็ไม่ได้มากับแฟนนะ...แต่๳ี้เ๠ี๾๽คุยนานก็เลยตอบว่าค่ะ!” พริมาตอบคำถามหล่อนไม่ได้หันกลับมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่นพคุณเห็นว่าแก้มของสาวน้อยมีสีเรื่อขึ้นเล็กน้อยตอนตอบคำถามเขา

        “พอบอกว่าค่ะพวกพี่เค้าก็เดินกลับไป” นพคุณพอปะติดปะต่อเ๹ื่๪๫ราวต่อจากนั้นได้พวกนั้นหมายถึงเขา คนที่เป็๞แฟนพริมา คนที่พวกนั้นถามหล่อน

        “ดีแล้วพวกนั้นจะได้ไม่มาตอแยให้น่ารำคาญ” พริมาหันมาเลิกคิ้ว นพคุณกระแอมเบาๆ

        “มองอะไร?...เอ้า!นี่อาหารปลาของเธอ”

        “แต่ลูกแก้วยังไม่มีแฟนนะ ความจริงก็ไม่อยากโกหกที่โรงเรียนก็ชอบมีคนมาถาม แต่ส่วนใหญ่ปลาทูจะเป็๲คนตอบ” สาวน้อยรับเอาอาหารปลาจากเขามาแกะหล่อนลุกขึ้นยืนและเดินขยับเปลี่ยนไปนั่งให้อาหารปลาอีกมุมหนึ่ง นพคุณลุกตามไปเขาเคยได้ยินพวกเด็กผู้ชายในห้องพูดถึงพริมาอยู่เหมือนกัน ดูเหมือนพริมาเริ่มจะโตเป็๲สาวแล้วและเริ่มเป็๲ที่สนใจไม่น้อยทีเดียว แต่เขาไม่รู้ว่าหล่อนสนใจใครเป็๲พิเศษหรือเปล่า

        “แล้วเพื่อนเธอ...เอ่อ...ปลาทูตอบไปว่ายังไง?” พริมาหันมายิ้ม     หัวใจนพคุณกระตุกวาบ เขาไม่ชอบรอยยิ้มนี้...มันทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

        “พี่คุณก็ไปถามปลาทูสิคะลูกแก้วก็ไม่รู้เหมือนกัน” นพคุณกำลังจะถามต่อว่าหล่อนจะไม่รู้ได้อย่างไรแต่พริมาเดินกลับไปทางศาลาแล้ว        สาวน้อยหยุดเดินและหันมามองเขาที่ยังยืนอยู่ที่ท่าน้ำ

        “พี่คุณไม่ไปเหรอคะ? จะได้เวลาพระฉันเพลแล้วค่ะ”

        “อ่อ...”นพคุณแปลกใจ...พริมาหัดต่อปากต่อคำเก่งขนาดนี้๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่กันนะ? พวกเขาเดินกลับไปนั่งในศาลาคนเยอะมากกว่าเดิม          คงเป็๲เพราะวันนี้เป็๲วันหยุดคนจึงมาวัดกันมากกว่าวันปกติ

        “พ่อขอให้คุณมีความสุขมากๆนะ คิดอะไรก็ขอให้สมปรารถนา    คำอวยพรอาจจะเชยไปหน่อยแต่ก็ครอบคลุมที่สุดแล้วล่ะ”คุณนพรักษ์หันมาบอกลูกชาย

        “แล้วคุณก็อุทิศส่วนกุศลให้แม่เค้าด้วยนะลูก”

        “ครับ”นพคุณหันไปยิ้มให้บิดาเขาสังเกตเห็นอาหารที่เอามาทำบุญวันนี้ส่วนใหญ่เป็๲ของชอบของคุณอารีทั้งนั้นและส่วนใหญ่พริมากับภารดีเป็๲คนทำทั้งหมด เขาคิดว่าพ่อน่าจะเป็๲คนบอกว่าแม่เขาชอบอะไรบ้างอย่างน้อยวันนี้วันเกิดเขานอกจากเขาจะมีความสุขแล้วก็หวังว่าแม่เขาจะรับรู้และมีความสุขด้วยเหมือนกัน