กรีนลากสังขารตัวเองมาที่ทำงานด้วยหัวใจที่เต้นไม่ปกติ ใบลาออกที่อยู่ในกระเป๋าตามกฎระเบียบต้องส่งถึงมือฝ่ายบุคคลเท่านั้น เธอถึงจะได้เงินสะสมคืน
แม้อยากจะหนีไปั้แ่เมื่อคืน เงิน... ก็ทำให้เธอตัดสินใจกลับมาที่นี่ก่อนไม่ด่วนตัดสินใจแบบคราวที่แล้วที่ทำให้เธอเสียอะไรที่ควรจะได้มากกว่าเดิม
"ขยันจังนะน้องกรีน มาก่อนพี่ซะอีก" พี่แป๋วคนดูแลร้านถือกุญแจเดินมาเปิดที่ทำงานด้วยความแปลกใจ
"กรีนมีเื่ด่วนต้องกลับบ้านค่ะ พี่แป๋ว กรีนฝากจดหมายลาให้ฝ่ายบุคคลได้มั้ยคะ" กรีนรีบล้วงกระเป๋าหยิบเอกสารออกมายื่นให้แป๋ว
"มีเื่อะไรรึเปล่า ทำไมหน้าตาหนูไม่ดีเลย" แป๋วยื่นมือรับซองขาวมาด้วยความสงสัย
"ค่ะ ทางบ้านมีเื่ค่ะ กรีนจะนั่งรถทัวร์ไปเลย ฝากพี่แป๋วด้วยนะคะ" กรีนยกมือไหว้ หันไปมองป้ายหน้าร้านเสริมความงามที่เธอทำอยู่อย่างเสียดาย
เพื่อนร่วมงานที่นี่ค่อนข้างดี ไม่ค่อยยุ่งเื่ส่วนตัวของกันและกัน แต่ละคนมีปัญหามากมายมาเล่าสู่กันฟัง แต่เื่ของเธอ กลับเป็เื่ที่ไม่กล้าเล่าออกไป เพราะมันผิด ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
การนอกกายคนรักของเธอแค่ครั้งเดียวทำลายชีวิตของเธอไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง กว่าจะกลับมายืนได้อีกครั้ง ก็ใช้เวลาตั้ง 2 ปี
โชคดีอยู่อย่างที่เธอกับพี่พงษ์อยู่กันคนละจังหวัด ครอบครัวไม่ได้ติดต่อกันมากนัก เื่โกหกที่เธอบอกพ่อกับแม่ไว้ ยังคงทำให้เธอเป็ลูกสาวที่น่าสงสารในสายตาของพ่อกับแม่ และญาติก็พากันเห็นใจที่เธอถูกทิ้งทั้งๆ ที่กำลังตั้งท้อง
ผู้ชายคนนั้นป้องกันกับเธอแค่ครั้งแรก แต่หลังจากนั้นทุกอย่างล้วนเป็ความประมาทของเธอทั้งสิ้น เธอไม่โทษเขา โทษตัวเองที่หลงมัวเมาไปกับเขาจนขาดสติ และมัวแต่เศร้าเสียใจจนลืมป้องกัน และที่สำคัญ ครั้งล่าสุดเมื่อคืนนี้ เขาก็ไม่ป้องกันสักนิด
"เห็นแก่ตัวที่สุด! " กรีนก่นด่าเขาในใจ ไม่เคยคิดเลยว่าอะไรจะตามมาจากสิ่งที่เขาทำ
เธอต้องรีบไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาทาน ก่อนประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย!
ถ้อยคำก่นด่าที่พ่อแม่เธอ ญาติเธอ เพื่อนๆ เธอฝากไปถึงพี่พงษ์ เธอต่างหากที่รับมันมาทั้งหมด ในใจคอยแต่ภาวนาอย่าให้ได้พบเจอพี่พงษ์อีก เพราะกลัวเื่จะแดง
แต่เธอคงลืมภาวนาถึงคนที่ทำให้เธอเจอเื่คืนนั้นไป ถึงได้กลับมาเจอกันอีก และเป็อีกครั้งที่ทำให้ชีวิตเธอต้องเปลี่ยนไป เส้นทางความรักครั้งใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น จบไปอย่างง่ายดาย และไม่ดีนัก
เท้าเล็กๆ ก้าวออกจากห้างที่ยังไม่เปิดให้บริการ มองหาร้านขายยาที่เธอจำได้คร่าวๆ ว่าอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้มากนัก
"กรีน" เสียงเรียกพร้อมกับแขนที่ถูกรั้งเอาไว้ ทำให้กรีนถลากลับมาหาคนที่รั้งเอาไว้ทันที
อาการหัวหมุนเพราะไม่ได้นอน ทำให้สมองเธอดับไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่รั้งเธอเอาไว้ด้วยความใ
"เต้! "
กรีนตาค้าง รีบยันตัวออกอย่างรีบร้อน จนแทบเซถลาไปข้างหลังถ้าเขาไม่ยึดมือเธอไว้แน่น
"ระวังหน่อยสิ!"
กรีนทั้งนึกขอบคุณ และนึกด่าเขาในใจเพราะถ้าเธอล้มไปก็เป็เพราะเขานั่นแหละ!
"นายมาทำไม? " กรีนนึกอยากกัดปากตัวเองที่ถามอะไรโง่ๆ ออกไป จุดประสงค์ของเขาชัดทั้งแววตาทั้งการกระทำขนาดนี้
"มาหาเธอ"
"ฉันเลิกกับพี่นพแล้ว และกำลังจะไปจากที่นี่" กรีนพยายามพูดกับเขาชัดถ้อยชัดคำอย่างใจเย็น
"ฉันไม่ได้สนใจเื่พี่นพ ฉันสนใจเธอ" เต้ยักไหล่ ย้ำสิ่งที่เขากำลังทำให้เธอรู้
คำตอบชัดถ้อยชัดคำยิ่งทำให้กรีนสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"นายกำลังคุกคามฉัน!" กรีนตวาดเขาอย่างลืมตัว จนคนแถวนั้นหันมามอง กรีนจึงสงบสติอารมณ์และเดินหนีออกจากตรงนั้น
"ฉันเปล่า ฉันแค่เป็ห่วงเธอ " เต้พูดจริงเื่เขาเป็ห่วงเธอ เมื่อคืนนี้พี่นพกลับไป ดื่มเหล้า เมา และโวยวายลั่นร้านเื่กรีนบอกเลิกเพราะจะกลับบ้านต่างจังหวัด และคาดคั้นเื่ที่ทำไมเขาถึงร้องไห้ เขาไม่พูดอะไรมากไปกว่าขอโทษ ปล่อยให้ทุกคนได้คิดเอาเองว่ามันหมายความว่ายังไง และค่อยๆ ล้วงความลับว่าเธอทำงานอยู่ที่ไหน
กว่าจะได้ข้อมูลว่าเธอทำงานอยู่ที่นี่ ก็เกือบจะไม่ทัน เพราะเธอตั้งใจจะหนีไปอีกจริงๆ
กรีนกัดปากตัวเองแน่นกับคำว่าเป็ห่วงของเขา พยายามตอบกลับอย่างคนไม่คิดอะไรมาก เขาก็แค่กลัวเธอทำอะไรบ้าๆ เพราะเลิกกับพี่นพแค่นั้น กรีนบอกตัวเอง
"ฉันสบายดี นายก็เห็นแล้วนี่ ฉันรีบ... ไปนะ"
เต้คว้ามือกรีนเอาไว้ ชักไม่พอใจเหมือนกัน เมื่อเธอเอาแต่หนีเขาตลอดเวลา ทั้งๆ ที่คนอื่น เธอยังคิดจะให้โอกาส แต่ทำไมกับเขา เธอถึงปิดมันทุกทาง!
"ทำไมเธอถึงตั้งแง่ปฏิเสธกับฉันนักกรีน มีอะไรที่ฉันต้องรู้รึเปล่า? "
"ไม่มี!.. ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ไม่ชอบความสัมพันธ์แบบนี้" กรีนรีบปฏิเสธ
"เธอไม่มีทางเลือกหรอกกรีน ขึ้นรถ! ถ้าไม่อยากให้ใครถ่ายคลิปเราไปลงในอินเทอร์เน็ตอีกรอบ"
สีหน้าของเต้บ่งบอกอารมณ์ของเขาได้ดี ว่าหมายถึงเื่อะไร เพราะแม้แต่กรีนเอง ก็ยังรู้สึกวาบไหวไปทั่วร่างกายกับคำพูดและสายตาของเขา
ตรงนี้คนเยอะ และคนที่มองมา บางคนถ่ายคลิปพวกเธอจริงๆ กรีนจึงหันมามองเขาั้แ่หัวจรดเท้า จุดเด่นคือเขานี่แหละ ผู้ชายสูง 180 ซม. น่าจะได้ ผิวขาว หน้าตาจัดว่าหล่อเหลา จมูกโด่ง ตาหวาน ใส่ชุดหนังสีดำ ขับบิ๊กไบ้คสีดำขลับหรูหราคันใหญ่
ต่อให้ไม่ยืนทะเลาะกับเธอ เขาก็เป็เป้าสายตา!
"ว้าย! " กรีนต้องร้องเสียงหลง เมื่อเต้คว้าเอวเธอขึ้นวางบนเบาะรถโดยไม่ให้เธอปฏิเสธได้อีก และเหวี่ยงตัวตามขึ้นมา
"ฉันไม่ไป" กรีนทุบหลังเขา ปฏิเสธเขาเลิ่กลั่กแต่เหมือนเขาจะไม่สนใจ ยัดหมวกใบเล็กมาใส่มือเธอ และออกรถทันทีจนกรีนต้องรีบคว้าเอวเขาเอาไว้เพราะกลัวตก
"นายมันบ้า! " กรีนะโใส่เขาน้ำตาคลอ มือทุบหลังเขาอย่างเหลือทน เขาลากเธอขึ้นรถอีกแล้ว
"ใส่หมวก! " เต้ไม่อยากจะบังคับเธอหรอกนะ แต่เธอดื้อกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก
กรีนค่อยๆ ใส่หมวกอย่างทุลักทุเล เมื่อเขาขับรถปาดไป ปาดมาจนน่าหวาดเสียว โชคดีที่วันนี้เธอใส่กางเกงยีนมา ไม่ยังงั้น คงได้ขายหน้าบ้างแน่ๆ
เต้ นิพิธ สหัสบดินทร์ ไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้มาก่อน ขนาดเขาทั้งอ่อย ทั้งขู่ ยัยซื่อบื้อนี่ก็ยังไม่สนใจ ความแปลกประหลาดของเธอ ยิ่งทำให้เขาตัดใจลืมไม่ลง
รถมอเตอร์ไซด์ขับออกไปด้วยความเร็วพอตัว เหมือนมีจุดมุ่งหมายปลายทางอยู่แล้ว มือที่กอดเอวเขาไว้แน่น ให้ความรู้สึกเหมือนถูกรักอยู่ตลอดเวลา นี่แหละที่เขา้า
3 ปี ที่เธอหายไป เขาอยากทำใจให้ลืมเธอ เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยสนุกด้วยกันแล้วจบกันไป
แต่เขาทำไม่ได้
เธอทำให้เขากลับไปหาหมอดูที่เขาหัวเราะเยาะในครั้งนั้นด้วยความวุ่นวายใจ และยิ่งวุ่นวายใจเมื่อได้ยินคำทำนายเ่าั้อีกครั้ง
....
"เจอคนที่ว่าแล้วใช่มั้ย"
"ครับ"
"แต่เธอ..หายไปแล้ว" เต้พยักหน้ารับชะตาที่แม่เฒ่าเคยทักเอาไว้
"เดี๋ยวชะตาจะพามาให้เจอเอง เมื่อถึงเวลาของมัน ถ้าปล่อยเธอไปอีก ก็คงไม่เจออีกแล้วนะ "
เต้ยังไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยสักคำั้แ่ไปถึง เขาขับรถไปจอดที่หน้าบ้านผู้เฒ่าอย่างเลื่อนลอย ไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า ไม่รู้จะเข้าไปถามอะไรด้วยซ้ำ มีเพียงความคิดเดียวทีวนเวียนอยู่ในหัว คือเธอหายไปไหน?
ผู้ดูแลเป็คนออกมาเคาะกระจกเรียกให้เขาเข้าไป คำทักที่ว่านั่นทำให้เขาแค่ขมวดคิ้วยุ่ง สงสัยในสิ่งที่ผู้เฒ่าพูด จนตอนที่เห็นเธอปรากฏตัวเมื่อคืนนี้ เขารู้สึกขนลุกไปหมดทั้งตัวเป็ครั้งแรก
....."อย่าผูกดวงไว้กับใคร ถ้าจะรอเธอ"
เขาอยากรู้อะไรให้มากกว่านี้ แต่เหมือนจำได้ว่าแม่เฒ่าหลับตาลง และยุติทุกอย่างไว้แค่นั้น
วรดา หรือน้องดา คู่หมั้นของเขา กำหนดแต่งงานในอีก 3 เดือนข้างหน้า ช่างเป็เวลาที่ยากลำบากสำหรับเขาที่แท้จริง พอเวลาผ่านไป 1ปี 2ปี เขาก็ไม่เชื่อว่าจะเจอเธออีกครั้ง หรือต่อให้เจอ เธอก็อาจจะเป็ของใครไปแล้วก็ได้ เขาจึงรับปากแต่งงานกับวรดาประชดพี่จักรไปแบบนั้น
สถานะที่กำลังจะผูกเขาไว้ จะทำให้เขากับเธอ เป็ยังไงต่อไปนะ?
แต่ถึงยังไง หัวใจของเขาบอกตัวเองว่าจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว
231
