เข็มนาฬิกาบนข้อมือขยับมาที่เลขหกใน่เวลาเย็นย่ำ แสงสีทองสุดท้ายของดวงอาทิตย์พาดผ่านกระจกบานสูงของตึกระฟ้าใจกลางเมืองใหญ่ กวิน ชายหนุ่มผู้อยู่ในวงล้อมของความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่โถงทางเดินที่ทอดยาว ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อน ทว่ายามนี้กลับชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมาตามแผ่นหลังกว้าง ในขณะที่เขาก้าวมาหยุดที่หน้าประตูบานใหญ่ เลขานุการชายวัยกลางคนก็เข้ามาสวมสูทสูทกำมะหยี่สีน้ำตาลเข้มให้กับเขา
สายตามุ่งมั่นของเขามองไปด้านหน้า หากนี่คือบททดสอบ ก็คงเป็บททดสอบที่ใหญ่หลวงที่เขาต้องฝ่าฟันไปให้ได้
เพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้า เขายังเป็เพียงชายหนุ่มที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่เคยคิดจะมานั่งหลังขดหลังแข็งอ่านงบการเงินหรือวางกลยุทธ์ในการกำหนดทิศทางธุรกิจ ทว่าความเจ็บป่วยของบิดา เสาหลักคนสำคัญของบริษัทวันเดอร์แพ็กเกจ กลับเป็พายุใหญ่ที่ซัดทลายกำแพงความสงบสุขนั้นทิ้งไป ภาระหน้าที่ในฐานะทายาทโดยสายเืจึงบีบบังคับให้เขาต้องก้าวเข้ามาแบกรับความหวังของพนักงานนับพันชีวิต และเม็ดเงินนับหมื่นล้านที่พร้อมจะมลายหายไปหากเขาเดินเกมพลาดแม้เพียงก้าวเดียว
กวินจดจ้องที่ประตูบานกว้าง แววตาที่เคยฉายความขี้เล่นในอดีต บัดนี้กลับมีรอยคล้ำจางๆ ของความกังวลที่ปิดไม่มิด ดวงตาสีเข้มสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ราวกับ้าตักตวงออกซิเจนเฮือกสุดท้ายก่อนจะดำดิ่งลงสู่มหาสมุทรที่เต็มไปด้วยฝูงฉลาม
เขาััได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากประตูบานนั้น เสียงกระซิบแ่เบาที่ลอดออกมาดูเหมือนเสียงลมพายุที่กำลังก่อตัว พวกคณะกรรมการบริหารเ่าั้ล้วนเป็เสือเฒ่าที่คร่ำหวอดในวงการธุรกิจ ทุกคนต่างจับจ้องรอคอยจะเห็นเขาล้มคว่ำ หลายคนกางกรงเล็บเตรียมตะครุบอำนาจที่เหลืออยู่ และที่น่ากังวลยิ่งกว่านั้น…คือเงาปริศนาที่คอยตามรังควานเขาใน่หลายวันที่ผ่านมา
เงาที่ดูเหมือนจะรู้จักเขาดี และรอคอยวันที่จะเข้ามาเหยียบย่ำให้จมดิน
“ต้องทำให้ได้... กวิน! นายต้องทำได้” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วจึงค่อยๆปล่อยทิ้งออกมาอย่างหนักหน่วง
มือหนาที่สั่นไหวเล็กน้อย ค่อยๆ เลื่อนไปัักับบานประตูไม้สีเข้ม ก่อนจะออกแรงผลักเพียงเล็กน้อย บานประตูคู่ก็ถูกเปิดออกพร้อมเสียงเสียดสีเบาๆ ที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก
ผู้นำคนใหม่... ที่คนทั้งห้องต่างก็มองว่าเป็เพียงลูกแหง่ที่ไร้ประสบการณ์ กำลังก้าวเข้ามาสู่ตำแหน่งซีอีโอคนใหม่ของวันเดอร์แพ็กเกจ
ทันทีที่รองเท้าขัดเงาของชายหนุ่มก้าวพ้นธรณีประตู สายตานับสิบคู่ก็หันมาจับจ้องที่เขาเป็จุดเดียว เสียงพูดคุยเงียบลง กวินทอดสายตามองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่นิ่งขรึม ยืดแผ่นหลังให้ตั้งตรง รักษาภาพลักษณ์ของซีอีโอผู้ทุ่มเทให้กับทุกความรับผิดชอบ ไม่ให้หลุดความประหม่าออกมาเด็ดขาด
เขาก้าวเท้าไปตามพรมหนานุ่มอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาของผู้บริหารแต่ละคนที่ต่างการประเมินผู้นำคนใหม่ด้วยสายตาที่เหยียดหยัน ขณะที่กวินเดินตรงไปยังเก้าอี้ประธานที่ว่างอยู่หัวโต๊ะ ที่ที่บิดาของเขาเคยนั่งมาค่อนชีวิต
“สวัสดีครับทุกท่าน...” เขาเอ่ยทักทาย พร้อมกับมองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ “ผมรู้ว่าหลายท่านอาจมีคำถามมากมายในใจ แต่ในฐานะซีอีโอคนใหม่ ผมขอยืนยันว่า... วันเดอร์แพ็กเกจจะก้าวต่อไปอย่างยิ่งใหญ่ยิ่งด้วยการบริหารของผมเองครับ”
และนี่คือการเปิดฉากของการเป็ผู้นำของเขาอย่างเป็ทางการ….แผนลับซีอีโอ