ศักราชั ปีที่ 569
สายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร ของหมูป่าเขี้ยวขาวตัวใหญ่ มันกำลังจ้องมองไปยังนักล่าคนหนึ่ง ร่างกายที่าเ็สาหัสของมัน ทำให้การดิ้นรนต่อสู้แบบหลังชนฝา เป็เพียงทางเลือกทางเดียวเท่านั้น ขาที่าเ็ ประกอบกับเืมากมาย ที่ไหลซึมออกจากาแทั่วร่าง ทำให้การเคลื่อนที่ของมันช้าลง มันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย วิ่งพุ่งตรงเข้าไป หมายจะใช้เขี้ยวของมันแทงไปที่นักล่าคนนั้น นักล่าเขาะโหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว กระชับหอกในมือ แทงเข้าไปตรงบริเวณข้างลำคอของมัน แรงเหวี่ยงของหอก ผลักเขาให้กระเด็นออกไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรีบมองตามเหยื่อของเขาไปไม่ละสายตา ร่างของเ้าหมูค่อย ๆ ล้มลง ห่างออกไปประมาณ 20 เมตร เขาจึงรีบวิ่งเขาไปหามันในทันที
ร่างของหมูป่าเขี้ยวขาว นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้าของเขา มันไร้ซึ่งลมหายใจ เสียงถอนหายใจดังตามมาเฮือกใหญ่ เขาได้ก้มลงมองที่ฝ่ามือด้านขวาของตัวเอง มันมีตัวเลขสีเขียว เป็การนับถอยหลัง " 3.12.10.40 " มันบ่งบอกถึงเวลาที่เหลือของเขา ภายในใจเขาได้แต่คิดว่า ต้องเร่งมือเข้าแล้ว ชักช้าไม่ได้ เขารีบล้วงเอามีดออกมาจากกระเป๋าด้านหลัง แล้วชำแหละร่างหมูป่าอย่างรวดเร็ว เวลาที่เขาได้ดูในตอนแรก มันบอกเขาว่าเหลือเวลาอยู่ สามวัน สิบสองชั่วโมง สิบนาที สี่สิบวินาที ซึ่งเวลาพวกนี้ มันจะลดลงไปเรื่อยๆ เมื่อเขาได้เดินทางออกจากเขตที่อยู่อาศัย ของตนเอง
ไม่ช้าไม่นานเขาก็ชำแหละมันเสร็จ แม้ว่าจะรีบแค่ไหน เขาก็จัดเก็บเข้ากระเป๋าอย่างเรียบร้อย เหลือไว้เพียงเศษซากเครื่องในเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาได้ขุดหลุมและฝังมันเอาไว้อย่างมิดชิด กระเป๋าหนังใบใหญ่พิเศษ มันสามารถเก็บความเย็นไว้ด้านในได้ ตอนนี้เต็มไปด้วยเนื้อหมู ส่วนที่เหลือ พวก หนัง เขี้ยวหรือแม้แต่กระดูกของมัน เขาก็ต้องนำกลับไปด้วย พวกมันคือวัตถุดิบชั้นดี ในการทำอาหารและยาบางประเภท เขาได้ผูกติดและพ่วงมันไว้ด้านนอกกระเป๋าอีกที ในตอนนี้ต้องรีบหาที่ตั้งแคมป์ ก่อนที่ป่าจะมืดสนิท พวกสัตว์อสูรมักจะออกล่าในตอนกลางคืน จะชักช้าไม่ได้
เขาได้เดินมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง สภาพโดยรอบถือว่าไม่ได้รกทึบมากนัก เขาใช้มีดสั้นถางกิ่งไม้เล็ก ๆ แถวนั้น พอที่จะให้วางของได้เล็กน้อย กิ่งไม้แห้งใต้ต้นไม้มีอยู่เยอะพอสมควร เขารีบเก็บมันขึ้นก่อกองไฟขนาดเล็ก เหมือนว่าเขาไม่ได้พิถีพิถันมากนักในการตั้งแคมป์ กองไฟเล็ก ๆ ถูกจุดขึ้น ถุงนอนถูกผูกไว้กับกิ่งไม้ขนาดพอดี สูงจากพื้นพอประมาณ วงเวทป้องกันถูกสร้างขึ้นจากก้อนผลึกหินก้อนหนึ่ง คุณสมบัติของมันคือ เอาไว้กันแมลงและขับไล่สัตว์อสูรขนาดเล็ก บรรยากาศรอบ ๆ เริ่มมืดสนิท ภายใต้ความเงียบสงัดนี้ เสียงแตกเปรี๊ยะ ๆ ดังมาจากกองไฟ เสียงซ่าของเนื้อหมูย่างโรยเกลือของเขา มันส่งกลิ่นหอมน่าทานออกมาเป็ระยะ ในขณะที่กำลังรอให้เนื้อย่างสุก เขาเดินไปยกกระเป๋าใบใหญ่ของเขาเข้ามา เหมือน้าที่จะจัดการบางอย่างกับมัน
ผ้าปิดตาของเธอถูกถอดออกมา เผยให้เห็นดวงตาสีเขียวอ่อนของเธอ ลักษณะดวงตานั้นช่างพิเศษ แก้วตาของเธอเป็สีเขียวเข้ม
มีวงกลมสีเขียวอ่อนเหมือนวงแหวน ล้อมรอบอยู่ด้านนอก แน่นอนว่าเธอสามารถมองทะลุสิ่งของได้ เฉกเช่นดวงตาของมนุษย์ในยามปกติ แม้ว่าเธอจะใช้ผ้าปิดตาเธอไว้ก็ตาม เธอได้ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกมา มีเสื้อแขนสั้นอีกชั้นอยู่ด้านใน เผยให้เห็นผิวสีขาวนวลละเอียด ไม่มีรอยแผลเป็ใดใดตามร่างกาย เธอนำเสื้อคลุมของเธอไปพาดไว้กับกิ่งไม้ แล้วเดินกลับไปที่กองไฟ แสงสว่างทำให้เห็นได้ชัดเจนกว่าเดิม ว่าดวงตาของเธอนั้นพิเศษมากเพียงใด ผมสีฟ้าอ่อนของเธอถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้ารูปไข่ได้รูป จมูกโด่งพอประมาณ ลำคอเป็ระหง ทรวดทรงของเธอดูเย้ายวน ชวนให้หลงไหลเป็อย่างมาก ความสูงของเธอนั้นค่อนข้างสูง หากเปรียบเทียบกับผู้หญิงโดยทั่วไป เธอสูงประมาณ 175 เิเ แม้นรูปร่างไม่ได้ดูกำยำล่ำสัน แต่เธอกลับแข็งแรงอย่างน่าเหลือเชื่อ
เธอยกมือขึ้นฟ้าพลางท่องอะไรสักอย่าง แสงสีขาวเล็กๆ พุ่งออกจากฝ่ามือขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว เนื้อหมูที่สุกได้ที่แล้ว ถูกยกมาวางไว้บนใบไม้ที่เธอเตรียมไว้ เหมือนว่าเธอกำลังเฝ้ารอใครสักคนอยู่ แน่นอนว่าที่เธอทำในตอนแรก น่าจะเป็การส่งสัญญาณระบุตำแหน่ง ไม่ช้าไม่นานนัก มีผู้มาเยือนแหวกความมืดเข้ามาหาเธอ เสียงทักทายอย่างเป็กันเองดังขึ้นตามมา
" ดูเหมือนว่าท่านจะได้เหยื่อตัวใหญ่เลยนะท่านซิสเตอร์ " ชายหนุ่มได้กล่าวทักทาย เธอยื่นเนื้อย่างให้เขาสองไม้ ก่อนจะกลับไปนั่งข้างกองไฟดังเดิม
" อย่านอกเื่ ที่ให้ไปสืบได้ความว่ายังไงบ้าง " เธอถามพลางหันหลังให้เขา
" ในตอนนี้ กองกำลังของเมืองหินคราม กำลังรวบรวมกองกำลังได้ประมาณสองร้อยคน คาดว่าอีกไม่กี่วัน คงพร้อมที่จะบุกไปยังหมู่บ้านกระต่าย ส่วนข่าวทางด้านหมู่บ้านกระต่าย คงต้องรอให้ฟรานกลับมาก่อน " ชายหนุ่มได้รายงานเท่าที่เขารู้ หญิงสาวกล่าวเพียงขอบใจและไม่ได้พูดอะไรต่อ ชายหนุ่มจึงถามกลับไปบ้าง
" ท่านให้พวกข้าไปตรวจสอบ แล้วท่านอยากรู้ข่าวพวกนี้ไปทำไมกัน หมู่บ้านกระต่ายเป็พวกสีแดง มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ? " แน่นอนว่าเขานั้นสงสัยเป็อย่างมาก ั้แ่รับงานนี้ในตอนแรก แต่เขาก็หยุดสงสัยในทันทีตอนนั้น เพราะการช่วยงานท่านซิสเตอร์มิวนั้น ผลตอบแทนย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ตอนนี้งานเสร็จแล้ว เขาย่อมอยากรู้เป็ธรรมดา
" มันไม่ใช่เื่ของเ้าหรอก อย่ารู้เลย รีบกินเข้าไป " แล้วเธอก็จับหมูย่างร้อนๆ ยัดเข้าปากชายหนุ่มเข้าไปอีกไม้ เขารีบกระชากออกด้วยความทุรนทุราย ถือมันไว้แล้วค่อย ๆ เป่า ทำปากฮู่ ๆ ฮ่า ๆ ดูน่าขัน ในระหว่างที่เขากำลังจริงจังกับการกิน เธอก็พูดแทรกขึ้นมา เหมือนจะเป็การสั่งงานต่อ
" พรุ่งนี้เ้านำของพวกนี้กลับไปที่หมู่บ้านก่อนนะฮัน เดี๋ยวข้ารอเจอฟรานแล้วข้าจะตามไป " เธอชี้ไปยังกระเป๋าใบใหญ่ของเธอ เขาพยักหน้าตอบ และกินต่อไปด้วยความหิวจนหมูติดคอ เขารีบกระดกน้ำตามไปอย่างรวดเร็ว ด้วยระยะทางจากที่นี่กลับไปยังหมู่บ้าน คงใช้เวลาสามชั่วโมงครึ่งโดยประมาณ ถ้าคำนวนจากความเร็วของเขา ทั้งเขาและฟรานนั้น มีพร์ในการเคลื่อนที่ทั้งคู่ พวกเขาเดินทางข้ามแต่ละเขตได้อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ค่อยชำนาญในการต่อสู้มากนัก จากที่เขาคาดการณ์ดูแล้วนั้น พรุ่งนี้่สาย ฟรานคงเดินทางมารวมตัวกับพวกเราที่นี่ ไม่นานนัก ท่านมิวก็พูดต่อ
" ยังไงเ้าก็รีบกินรีบนอนพักเถอะ เดินทางมาไกล พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางต่อ เดี๋ยวคืนนี้ข้านอนใต้ต้นไม้เอง ส่วนเ้าก็นอนที่ถุงนอนนั่นละกัน "
และแน่นอนว่าเขาต้องปฏิเสธ จะให้ผู้หญิงนอนพื้นแข็ง ๆ แล้วชายฉกรรจ์อย่างเขา นอนถุงนอนแบบห้อยสบายๆ ได้ยังไงกัน
" ไม่ ไม่! ท่านต้องล้อข้าเล่นแน่ ๆ ข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ข้าขอนอนพื้นเอง " เขารีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันที แต่เธอก็ตอบสวนกลับมาทันควัน
" เ้าไม่ต้องพูดมาก เอาตามนี้แหละ หรือถ้ามีปัญหามากนักก็... " เธอจ้องเขม็งมาที่เขา ทำท่าทางหักไม้หักมือเหมือนบอกเป็นัยว่า ( ถ้าเ้าไม่ทำตามที่ข้าบอกก็เข้ามาสิเ้าหนุ่มน้อย ) เขาได้แต่ส่ายหน้าแล้วทำตามที่เธอบอก แน่นอนว่าต่อให้เป็ชายหรือหญิง ถ้าเื่ความสามารถในการต่อสู้ คิดว่าในหมู่บ้านของเรานั้น คงไม่มีใครเหนือไปกว่าท่านมิวอีกแล้ว แต่เอาจริงๆ ขอพูดถึงเ้าถุงนอนนี่ก่อนเถอะ ถึงจะเป็ถุงนอนแต่มันเป็ถุงนอนปรับสมดุล มันจะมีสายที่ยืดลงมา เราก็แค่เข้าไปยืนในถุง พอเราปรับตัวเองเข้าที่มันก็จะดึงเราขึ้นไป ห้อยเราไว้กับต้นไม้ แม้จะเป็แนวตั้งเหมือนกับกำลังยืนอยู่ แต่สักพักเราจะรู้สึกได้ว่า กำลังนอนเหมือนขนานกับพื้น เหมือนนอนตามปกติ นี่มันของสั่งทำพิเศษเลยนะ ราคามันจะขนาดไหนกันนะ อยากได้สักอันจังเลย
เช้าวันถัดมา แม้ว่าฮันนั้นจะคิดว่าตนเองตื่นเช้าแล้ว แต่ว่าท่านมิวนั้น เธอกลับจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยหมดแล้ว เธอได้กำชับเื่การแจกจ่ายของให้กับเขา ทั้งๆ ที่เขายังสะลึมสะลืออยู่ ทั้งเนื้อที่ต้องเอาไปส่งที่บ้านเด็กกำพร้า ส่วนของอื่น ๆ เธอบอกแค่ว่าให้จัดการแบบเดิม เสบียงบางส่วนถูกส่งมอบให้เขา ฮันจึงรีบออกเดินทางในทันที เหลือไว้เพียงกระเป๋าใบเล็กของซิสเตอร์ เมื่อฮันออกไปได้สักพัก เธอเองก็เริ่มออกเดินทางบ้าง ป่าที่เธออยู่ในตอนนี้มีชื่อว่า ป่าอรัญ หากไปทางทิศใต้ของป่า จะไปถึงหมู่บ้านกระต่าย ระยะทางจากที่นี่ประมาณสิบกิโลเมตร ด้วยความเร็วของเธอที่ไม่มีสัมภาระมากนัก ไปถึงที่นั่นคงใช้เวลาสักครึ่งชั่วโมง แน่นอนว่างานที่เธอใช้ให้ฟรานไปทำนั้น ความจริงไม่ได้ไปที่หมู่บ้านกระต่ายหรอก ตราสัญลักษณ์ที่เธอให้กับเขาไป มันเหมือนเป็ของแทนตำแหน่งของเธอเอง หวังว่าจะไม่เกิดปัญหาขึ้นกับเขานะ
ตอนนี้ฟรานอยู่ที่หมู่บ้านแมวดำ เขาโดนยามหน้าหมู่บ้านกักตัวไว้ เนื่องจากเขามาจากเขตสีเขียว แต่ที่นี่มันเขตสีแดง ฟรานได้พยายามแสดงตราสัญลักษณ์ให้ทหารยามพวกนั้นดู แน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้จักมัน ฟรานไม่ได้ขัดขืนหรือดิ้นรนอะไรมากนัก เขาถืออาวุธขึ้นแล้วค่อย ๆ วางมันลงช้า ๆ ค่อย ๆ ยกมือขึ้นเหนือหัวตนเอง เขาพยายามบอกซ้ำ ๆ ว่า " ได้โปรด พวกท่านช่วยนำตรานี่ ไปให้ท่านจามัลหรือท่านจามูซีทีได้ไหม " แต่ว่าปัญหาคือ พวกเขาฟังภาษามนุษย์รู้เื่ใช่ไหม ก็ตามชื่อหมู่บ้าน ที่นี่เป็เผ่ามนุษย์แมว พวกเขาเป็ลูกครึ่งแมวและมนุษย์ พวกชนชั้นสูงของที่นี่จะเป็ครึ่งแมวดำทั้งหมด แต่ก็มีแมวสีอื่น ๆ อยู่ด้วยเช่นกัน เป็พวกเขตสีแดงซึ่งเป็คนละฝ่ายกับเขา มันแทบไม่มีเหตุผลเลย ที่เขาจะต้องมาที่นี่
เขาก้มหน้ามองเวลาที่อยู่บนฝ่ามือขวา " 3.00.02.30 " แล้วหันไปมองหน้าทหารยามต่อ หนึ่งในพวกเขานั้น เข้ามารวบฟรานมัดไพล่หลัง แล้วนำตัวเขาเข้าไปด้านในกำแพงหมู่บ้าน มีทหารนำตราที่เขาพยายามมอบให้ในตอนแรก วิ่งหายเข้าไปในหมู่บ้าน แม้ไม่รู้ว่ามันจะเป็อย่างไรต่อ แต่ในตอนนี้มีสายตานับสิบ นับร้อย พวกเขามองมาที่ฟราน มีเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้น มีเด็กคนหนึ่งจ้องมองเขา ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แน่นอนว่าในตอนนี้ เขาได้แค่เพียงส่งยิ้มแห้ง ๆ กลับคืนไปเท่านั้น แต่เมื่อผ่านไปสักพัก มนุษย์แมวดำร่างบึกบึนคนหนึ่ง เขาเดินเข้ามาพร้อมกับดาบเล่มใหญ่ เขาะโสั่งกับทหารที่ยืนคุมตัวฟรานอยู่ ชี้นิ้วไปที่ฟรานแล้วพูดขึ้นมาว่า ( จงรออ่านต่อตอนถัดไปซะ )
ถ้าเป็ไปได้จะลงให้อาทิตย์ละตอนนะครับถ้ามีเวลา
ติชมได้นะครับ ไม่ว่ากัน แต่แสดงความคิดเห็นด้วยความสุภาพด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
4K
