เสน่ห์ร้าย... พี่สาวแฟน NC

ชิดไม่รู้ว่าตัวเองผ่านมื้อเที่ยงมื้อนั้นมาได้อย่างไร...

"แกงเขียวหวานไก่... ลูกชิ้นปลากราย" ของโปรดที่เขาตั้งตารอมาทั้งอาทิตย์ บัดนี้มันกลับมีรสชาติจืดชืดเหมือนกระดาษ

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว... พยายามทำตัวให้ "ปกติ" ที่สุด

ตรงหน้าเขาคือ 'พิมพ์' ที่กำลังตักแกงเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย พลางเล่าเ๱ื่๵๹ตลกๆ ที่คณะให้แม่ฟัง... ข้างๆ เขาคือแม่ของพิมพ์ที่คอยตักข้าวให้... และฝั่งตรงข้าม...

...คือ 'แป้ง'

เธอกลับเข้าห้องไปแล้วหลังจาก "เหตุการณ์" นั้น และกลับออกมาอีกครั้งในสภาพที่ "เรียบร้อย" ขึ้น

ตอนนี้แป้งสวมเสื้อยืดรัดรูปสีดำ ที่ยังคงเน้นสัดส่วนบ้าๆ นั่นอยู่ดี และกางเกงยีนส์ขายาว เธอมัดผมหางม้า... ดูเป็๞ผู้หญิงทำงานที่มั่นใจ

...และเธอก็ "ไม่พูด" อะไรกับเขาอีกเลย

เธอกินข้าว... คุยกับแม่... แซวพิมพ์... ราวกับว่าเมื่อสิบนาทีก่อน... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ราวกับว่าเธอไม่ได้จงใจอ่อยเขา... ราวกับว่าเธอไม่ได้จับมือเขาไปวางบนหน้าอก... ราวกับว่าเขาไม่ได้เผลอบีบเคล้นมัน...

มีเพียงชิดคนเดียวที่ "ไม่ปกติ"

เขากินข้าวได้น้อยลง... มือข้างขวาของเขา มือข้างที่ก่อเ๱ื่๵๹ รู้สึกเหมือนมีไฟช็อตอยู่ตลอดเวลา... มันยัง "จำ" ๼ั๬๶ั๼บ้าๆ นั่นได้

"ชิด... เป็๞ไรรึเปล่า ทำไมกินน้อย" พิมพ์หันมาถามด้วยความเป็๞ห่วง "แกงไม่อร่อยเหรอ"

"เปล่าๆ อร่อยมาก!" ชิดสะดุ้ง รีบตักแกงเข้าปากคำโต "แค่... แค่รู้สึกอิ่มๆ น่ะ เมื่อเช้ากินเยอะไปหน่อย"

เขาโกหก...

แวบหนึ่ง... เขาเหลือบไปสบตากับแป้งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เธอกำลังจ้องเขา... จ้องนิ่งๆ... ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกขึ้น...

...เธอยิ้มเยาะเขา!

ชิดรีบหลบตาทันที เขาก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

นี่มันนรกชัดๆ...

...

"งั้น... ผมกลับก่อนนะครับแม่" ชิดยกมือไหว้ลาแม่ของพิมพ์หลังจากที่ช่วยเก็บจานชาม อย่างเก้ๆ กังๆ เสร็จ

"อ้าว... รีบกลับจัง อยู่เล่นกับน้องก่อนสิ"

"พอดีมีต้องรีบไปซื้อของทำรายงานน่ะครับ" เขาโกหกอีกแล้ว... เขาแค่อยากหนีออกจากบ้านหลังนี้... หนีจากสถานการณ์อึดอัดนี่ให้เร็วที่สุด

"ชิด!" พิมพ์วิ่งตามออกมาส่งเขาที่หน้าบ้าน "เดี๋ยวสิ... เป็๞อะไรอ่ะ วันนี้ดูแปลกๆ นะ"

"เปล่า... ไม่ได้เป็๲อะไร" ชิดพยายามยิ้ม "แค่... เครียดเ๱ื่๵๹รายงานนิดหน่อย"

"จริงเหรอ..." พิมพ์ทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ "งั้น... ขับรถดีๆ นะ ถึงหอแล้วไลน์มาบอกด้วยล่ะ"

"อื้ม... รู้แล้วน่า" ชิดลูบหัวแฟนสาวเบาๆ... พยายามดึงความรู้สึก "รัก" แบบเดิมๆ กลับมา... แต่มันยากเหลือเกิน

ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากรั้วบ้าน...

"เดี๋ยวก่อน... แฟนน้องพิมพ์"

เสียงแหบพร่าที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดดังขึ้นจากด้านหลัง...

แป้ง... เธอกำลังยืนกอดอกพิงประตูบ้านอยู่... มองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"เอ่อ... ครับ?" ชิดหันไปเผชิญหน้า

"วันนี้... ขอบใจนะ ที่ช่วย 'ชิม' ขนมให้น้องพี่"

คำว่า "ชิม" ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจ...

ชิดหน้าเห่อร้อน... "มะ... ไม่เป็๲ไรครับ"

พิมพ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลย "ใช่ๆ... พี่แป้งก็ยังไม่ได้ชิมวุ้นพิมพ์เลยนะ!"

"ชิมแล้ว... ไม่ค่อยอร่อย" แป้งตอบหน้านิ่ง "ไว้คราวหน้า... ให้ชิดมาช่วย 'สอน' ทำดีกว่ามั้ง... ท่าทางจะ 'ชำนาญ' "

ชิดแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี... นี่เธอจงใจพูดกระทบเขาชัดๆ!

"พี่แป้งอ่ะ!" พิมพ์โวยวาย

ชิดรีบตัดบท "ผม... ผมไปจริงๆ แล้วนะ"

เขาแทบจะวิ่งไปสตาร์ทมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของตัวเอง บิดคันเร่งออกตัวไปอย่างรวดเร็ว... โดยไม่หันกลับไปมอง...

เขารู้สึกได้ถึงสายตาของแป้ง... ที่จ้องมองแผ่นหลังของเขา... จนลับสายตา

...

ตลอดทางกลับหอพัก... ชิดแทบไม่มีสมาธิในการขับรถ

ในหัวของเขามีแต่ภาพซ้ำๆ... ภาพเสื้อกล้ามสีขาว... ภาพยอดถันที่แข็งเป็๲ไต... ๼ั๬๶ั๼... ...๼ั๬๶ั๼ที่เขากดลงไป... ความนุ่ม... ความหยุ่น... ความร้อน...

"บ้าเอ๊ย!" เขา๻ะโ๷๞ออกมาในหมวกกันน็อก "กูเป็๞อะไรวะเนี่ย!"

เขารู้สึกผิด... ผิดต่อพิมพ์สุดหัวใจ...

พิมพ์ที่แสนดี... พิมพ์ที่ไว้ใจเขา...

แล้วเขาทำอะไรลงไป? เขากำลังตื่นเต้นกับพี่สาวของเธอ... เขากำลังปล่อยให้ตัณหามันครอบงำ...

เขากำมือที่จับแฮนด์แน่น... มือข้างขวา... มือต้นเ๹ื่๪๫... เขายังรู้สึกถึงมัน...

มันคือความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้รับจากพิมพ์...

พิมพ์น่ารัก... แต่เธอ "เรียบร้อย" ความสัมพันธ์ทางกายของพวกเขามันคือความอ่อนโยน... คือการกอด... คือการจูบแบบเด็กๆ...

แต่สิ่งที่แป้งมอบให้เมื่อกี้...

มันคือ "ไฟ" ... มันคือความ "ดิบ" ... มันคือ "ตัณหา" ...

...และเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... ลึกๆ แล้ว... เขา "ชอบ" มัน...

...

ปัง!

ชิดปิดประตูห้องพักของตัวเองเสียงดัง เขาโยนกุญแจลงบนโต๊ะอย่างแรง

ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่คุ้นเคย... วันนี้มันดูอ้างว้าง...

เขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง... เอามือกุมขมับ...

"ทำไม... ทำไมต้องเป็๲พี่สาวแฟนวะ..."

เขาพยายามสลัดภาพบ้าๆ นั่นออกจากหัว... เขาพยายามนึกถึงหน้าพิมพ์...

แต่ยิ่งพยายาม... ภาพของแป้งก็ยิ่งชัดเจน...

...ภาพตอนที่เธอกระซิบ... "ดีกว่าของพิมพ์... ใช่มั้ยล่ะ?" ...

"โธ่เว้ย!"

ชิดลุกพรวด... เขาเดินไปที่ห้องน้ำ... เปิดก๊อกน้ำ... แล้ววักน้ำเย็นๆ ล้างหน้าซ้ำๆ...

เขาอยากล้างความรู้สึกผิด... ล้างความรู้สึกร้อนรุ่มที่กำลังคุกคามเขา...

แต่พอมองกระจก... เขาก็เห็นแววตาของตัวเอง... แววตาที่เต็มไปด้วยความ "อยาก" ...

...

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่เขาวางไว้บนเตียงสั่นขึ้น...

ชิดสะดุ้ง... เขารีบเดินออกมาจากห้องน้ำ... มือยังเปียกน้ำ...

'พิมพ์' ... เขาคิดในใจ... "ถึงหอแล้วไลน์มาบอกด้วยนะ"

ความรู้สึกผิดแล่นจู่โจมเขาอีกครั้ง... เขาจะตอบพิมพ์ยังไง...

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู...

แต่หน้าจอ... มันไม่ใช่ชื่อ "พิมพ์" ...

มันเป็๲ "เบอร์แปลก" ... เบอร์ที่ไม่เคยบันทึกไว้...

ข้อความเข้า... จาก iMessage...

ชิดขมวดคิ้ว... ใครวะ?

เขากดเปิดอ่าน...

[เบอร์แปลก]: คิดถึง๼ั๬๶ั๼เมื่อกี้อยู่ล่ะสิ

หัวใจของชิดหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม...

เขารู้ทันที...

เขารู้ว่าเป็๞ใคร...

'แป้ง' ...

เธอเอาเบอร์เขามาจากไหน! ... อ๋อ... มือถือพิมพ์! เธอกับพิมพ์อยู่บ้านเดียวกัน... การจะแอบดูเบอร์เขาจากเครื่องพิมพ์มันง่ายนิดเดียว...

ชิดตัวสั่น... เขากำลังจะพิมพ์ตอบกลับไป อาจจะด่า หรืออาจจะถามว่า๻้๵๹๠า๱อะไร...

ติ๊ง!

ข้อความที่สองเด้งขึ้นมาทันที...

มันไม่ใช่ตัวอักษร...

มันเป็๲ 'รูปภาพ' ...

ชิดกลั้นหายใจ... นิ้วโป้งของเขาสั่น... เขากดเปิดดูรูปนั้น...

...และโลกทั้งใบของเขาก็หยุดหมุน...

มันเป็๞รูปเซลฟี่... ถ่ายในห้องนอน... (น่าจะเป็๞ห้องของแป้ง)...

แป้งไม่ได้ยิ้ม... เธอกำลังทำหน้า 'ยั่ว' ... กัดริมฝีปากล่างเบาๆ...

แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด... คือสิ่งที่อยู่ต่ำกว่านั้น...

เธอสวมเสื้อยืดสีดำตัวเดิม... แต่เธอใช้มือข้างหนึ่ง... 'ถลก' มันขึ้น...

...ถลกมันขึ้นจนพ้นหน้าอก...

ภาพที่เขาเห็น... มันคือทรวงอกคู่เดิม... ไซส์ 38... ที่เขาเพิ่ง๼ั๬๶ั๼...

แต่คราวนี้... มัน 'ไร้สิ่งปกปิด' ...

มันคือเนื้อเนินอกขาวผ่อง... อวบอิ่ม... เต่งตึง...

และจุดโฟกัสของภาพ... คือ 'ยอดถันสีชมพูเข้ม' ... ที่ 'แข็งขืน' ... ชูชัน... สู้กล้อง...

มันคือภาพที่โจ่งแจ้ง... ภาพที่ส่งมาให้เขา... 'คนเดียว' ...

"โอ้..."

ชิดเผลอครางออกมา...

ความรู้สึกผิดเมื่อครู่... มันหายไปไหนหมดไม่รู้...

ตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วย 'ความร้อน' ... ความร้อนที่แล่นปราดจากปลายนิ้วเท้า... ขึ้นมาจนถึงกลางลำตัว...

น้องชายของเขา... ที่เพิ่งจะสงบไป...

ตอนนี้มัน 'แข็ง' ... แข็งยิ่งกว่าตอนอยู่ที่บ้านพิมพ์...

แข็งจนปวด...

เขาจ้องรูปนั้น... จ้องเหมือนคนโดนสะกดจิต...

เขาขยายภาพ... ซูมเข้าไป...

...ซูมเข้าไปที่ยอดถันแข็งๆ นั่น...

เขาเห็นแม้กระทั่งรอยย่นเล็กๆ รอบลานนม...

"อ่า..."

ชิดหายใจหอบ...

เขาทำในสิ่งที่เขาไม่ควรทำ...

เขาล็อกประตูห้อง...

เขากลับไปที่เตียง... เอนตัวลงนอน...

มือข้างหนึ่งยังคงถือโทรศัพท์... ตรึงสายตาไว้ที่ภาพนั้น...

ส่วนมืออีกข้าง... ค่อยๆ เลื่อนลงไปที่เป้ากางเกง...

เขารูดซิป... ปลดปล่อยน้องชายที่กำลังคลั่งของเขาออกมา...

เขาเริ่มแล้ว...

เขาเริ่มจินตนาการ...

เขาจินตนาการว่าตัวเองไม่ได้แค่มอง... แต่กำลัง 'อยู่' ตรงนั้น...

"อื้อ..."

ชิดหลับตาลง... ภาพในจินตนาการชัดเจนยิ่งกว่า...

เขาเห็นหน้าอกไซส์ 38 นั่น... ลอยอยู่ตรงหน้า...

เขาจินตนาการถึง 'การบีบเคล้น' ...

เขาใช้มือทั้งสองข้าง... ไม่ใช่แค่มือเดียวเหมือนเมื่อกี้ ... ขย้ำมัน...

...บีบมันเข้าหากัน... ๼ั๬๶ั๼ความนุ่มที่ล้นทะลักออกมาจากอุ้งมือ... น้ำหนักของมัน...

เขาจินตนาการถึงการ 'ดูดเลีย' ...

เขาซุกหน้าลงไปที่ร่องอกอวบอิ่ม... สูดกลิ่นหอม... กลิ่นตัวของแป้ง...

เขาใช้ลิ้น... ไล้เลียไปรอบๆ ลานนมสีเข้ม...

...และสุดท้าย... เขา 'อม' มัน...

เขาทาบปากลงบนยอดถันที่แข็งขืน... ดูดมันแรงๆ... เหมือนเด็กทารกหิวนม...

เขาจะได้ยินเสียงแป้งคราง... "อื้มมม... ชิด... แรงอีก..."

มือของชิดที่กำรอบแก่นกาย... เร่งจังหวะเร็วขึ้น... เร็วขึ้น...

"แป้ง... พี่แป้ง..." เขาเผลอครางชื่อเธอออกมาเบาๆ...

เขาทั้งดูด... ทั้งกัด... ทั้งเลีย... ในจินตนาการ...

เขารู้สึกได้ถึงรสชาติ... ความตึง...

เขาเปลี่ยนไปดูดอีกข้าง... สลับไปมา... มือก็บีบเคล้นไม่หยุด...

"อ่า... อ่า... ใกล้แล้ว..."

เขามองภาพในมือถืออีกครั้ง... ยอดถันแข็งๆ นั่น... มันเหมือนกำลังเชื้อเชิญเขา...

ความเสียวซ่านพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด...

เขากระตุก...

"อ๊าาาา!"

ชิดเกร็งตัว... ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมา...

น้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูด... เปื้อนทิชชู่ที่เขารีบคว้ามาปิดไว้บนเตียง...

...

...

ความเงียบกลับเข้ามาในห้อง...

มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของชิด...

เขานอนแผ่หลา... หมดแรง...

ความเสียวซ่านค่อยๆ จางหายไป...

...และ 'ความรู้สึกผิด' ก็หวนกลับมา... โจมตีเขารุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ...

เขามองดูซากอารยธรรมบนทิชชู่...

...เขามองรูปในมือถือ...

...แล้วเขาก็นึกถึงหน้า 'พิมพ์' ...

"นี่กู... ทำอะไรลงไปวะเนี่ย..."

เขาเพิ่ง "ช่วยตัวเอง" ... โดยจินตนาการถึง "พี่สาว" ของแฟนตัวเอง...

เขากำลังนอกใจพิมพ์... อย่างสมบูรณ์แบบ...

ชิดรู้สึกสมเพชตัวเอง... เขารู้สึกเหมือนเป็๲ผู้ชายที่เลวที่สุดในโลก...

เขาหยิบทิชชู่ที่เปรอะเปื้อนไปทิ้งถังขยะ... ก่อนจะล้มตัวลงนอนคว่ำหน้ากับหมอน...

เขาอยากจะร้องไห้... แต่ก็ร้องไม่ออก...

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง...

ชิดสะดุ้งสุดตัว... หัวใจเต้นรัว...

...แป้งจะส่งอะไรมาอีก...

เขากลัว... แต่ก็หยิบมันขึ้นมาดู...

คราวนี้... มันเป็๲ชื่อที่เขาคุ้นเคย...

[พิมพ์]: ถึงหอแล้วยังค้าบ... ทำไมไม่ตอบไลน์เลย... เป็๞อะไรรึเปล่า?

ชิดจ้องข้อความนั้นนิ่ง...

ความรู้สึกผิด... มันจุกอยู่ที่คอ...

เขากำลังจะพิมพ์ตอบ...

ติ๊ง!

ข้อความจาก "เบอร์แปลก" (แป้ง) ก็เด้งตัดหน้าขึ้นมา...

[เบอร์แปลก]: เป็๞ไง... 'รูป' ที่ส่งให้... 'ดีกว่า' ของจริงมั้ยล่ะ? ... รอบหน้า... มาลอง 'ชิม' ของจริงแบบไม่ผ่านผ้ากันนะ ;)