ตอนที่50มาค้างคืน
ตลอดทางกลับไปบ้านย่าแซลลี่นั้นมีเสียงที่บ่นพึมพำมาตลอดทางกลับทำให้พวกโพรทาเลียต้องจ้องมองอย่างสงสัยว่าคนเป็นน้าอย่างเอสเทลบ่นอะไรแต่สองแฝดพอรู้ว่าคนเป็นน้ากำลังบ่นถึงใคร เพราะเป็นพวกเธอก็อยากบ่นแต่ทำไม่ได้น่าทำให้โนอาห์ที่อยู่ในอ้อมกอดของโพรทาเลียสงสัยว่าเอสเทลนั้นบ่นอะไรโพรทาเลียได้พูดแต่ว่าบ่นถึงใครบางคนที่โนอาห์รู้จักโนอาห์ก็งงว่าหมายถึงใครที่ตัวเองรู้จัก
“แม่เหรอคะ?” โนอาห์ถามอย่างสงสัย
“ไม่ใช่จ้ะ...”
โพรทาเลียไม่กล้าบอกเท่าไรว่าน้าสาวกำลังบ่นพึมพำถึงชายที่ทิ้งโนอาห์ไว้กับพวกเธอก็คือ อะพอลโล นั้นเอง ไม่ต้องพูดอะไรเลยคงได้ยินเสียงพึมพำของน้าสาวไปอีกสักระยะพวกเธอนั่งแท็กซี่จนมาถึงร้านบลูเมอร์เมดเมื่อมาถึงเอสเทลที่ได้สติจากการบ่นพึมพำก็พาเข้าหน้าบ้าน หน้าบ้านนั้นไม่มีอะไรป้องกันทำให้โพรทาเลียสงสัยว่าไม่มีพวกโจรมาขโมยเหรอแต่พอมองดีๆ หน้าบ้านนั้นมีของบางอย่างป้องกันการบุกรุกด้วยรู้สึกจะเป็นของที่ทำจากสัมฤทธิ์คงเป็นพ่อที่มาดูแลย่าเป็นบางครั้ง
“เชิญเข้าไปได้เลย” เอสเทลเปิดประตูให้หลานๆของตนเข้าไป
สองสาวก็พากันเข้าไป เอสเทลก็ปิดประตูล็อกกลอนอย่างดีระหว่างที่จะขึ้นไป โพรทาเลียก็เห็นว่าพวกเธอยังอยู่ในร่างแปลงอยู่
“ขอเวลากลับร่างแป๊บนะคะ”
เอสเทลได้ยินที่หลานสาวพูดก็ไม่ขัดอะไร “ได้สิ!”
พอได้รับคำตอบโพรทาเลียกับโฟกัสต่างกดปุ่มที่กำไลของตนแสงสีเขียวเบ่งประกายขึ้นหมอกแห่งมนต์บังตาทำงานกลับเข้าในกำไลแล้วเผยร่างเดิมของพวกเธอออกมา โนอาห์ที่เห็นแบบนั้นถึงกับตาลุกวาวทันที
“เวทมนตร์! พี่ๆ ใช้เวทมนตร์ได้ด้วยเหรอคะ?”
“เปล่าจ๊ะ โนอาห์ พวกพี่ๆใช้อุปกรณ์ทำให้กลายเป็นคนอื่นนะ”
“อุปกรณ์? ไม่ได้ใช้เวทมนตร์เหรอคะ?”
“เวทมนตร์มีแค่ไม่กี่คนที่ทำได้มันขึ้นกับสายเลือดนะ”
“สายเลือด?”
“สายเลือดเทพนะเดียวพวกพี่จะหาเวลาอธิบายให้อีกทีนะ” โฟกัสยิ้มให้เด็กน้อยอย่างสนิทสนม
“รับทราบค่ะ!” โนอาห์รับคำเสร็จก็กอดคอพี่โพรทาเลียอีก
“ขึ้นข้างบนกันค่ะ พี่เอสเทล” โพรทาเลียหันไปบอกน้าสาวทันที
“โอเค งั้นช่วยเงียบๆ นะ พี่อยากเซอร์ไพรส์แม่ที่พวกเธอกลับมานอนที่บ้านเรานะ”
“โอเค!” ทั้งสามตอบเอสเทลเบาๆเพื่อไม่ให้คนข้างบนได้ยิน
เอสเทลนำทางเดินขึ้นไปยังชั้นสองเธอไขกุญแจเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆก่อนจะเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับตะโกนให้แม่และพ่อได้ยิน
“กลับมาแล้วค่ะ!!”
“ยินดีต้อนรับกลับจ้า เอสเทล!” แซลลี่ตะโกนออกมาเธอกำลังอยู่แถวห้องครัวกำลังล้างจานอยู่“ลูกทานข้าวมาแล้วใช่ไหมเอสเทล”
“ค่ะ ทานมาแล้ว” เอสเทลเดินเข้ามาข้างในก็เห็นคนเป็นพ่อกำลังอ่านหนังสืออยู่“กลับมาแล้วค่ะคุณพ่อ”
“ไง เอส กลับมาช้านะไหนไปกับเพื่อนนานแบบนี้”
“ขอโทษค่ะพอดีมีเรื่องจนต้องไปสถานีตำรวจนะ!”
“ห๊า! ลูกไปก่อเรื่องอะไรอีกนะ เอสเทล!” แซลลี่ได้ยินก็หันมามองลูกสาวทันทีด้วยสีหน้าตกใจ
“หนูเปล่านะพอดีพวกหนูไปเจอเด็กโดนผู้ใหญ่ทำร้าย เลยเข้าไปช่วยนะ!”
“พวกหนู? หมายถึงลูกกับเพื่อนๆเหรอ?”
“เปล่าค่ะ คือว่า...” เอสเทลหันไปมองข้างหลัง
พอเอสเทลหันไปมองข้างหลังทำให้สองสามีภรรยามองว่าลูกสาวมองอะไรก่อนที่จะมีคนโผล่ออกมาทำให้พวกเขาตกใจเล่น
“ขอรบกวนวันนี้ด้วยนะคะ คุณย่า! คุณปู่!” โฟกัสพูดขึ้นด้วยสีหน้าอย่างมีความสุข
“ขอรบกวนด้วยนะคะ” โพรทาเลียก็เข้ามากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“ตายแล้ว! ทั้งสองคน!!” แซลลี่เห็นหลานสาวรอบสองก็ดีใจทันทีจึงรีบเดินมาหาหลานๆ “มาทำอะไรกันตอนดึกๆจ๊ะ หรือว่าจะมาค้างเหรอจ๊ะ?”
“ก็...ไม่เชิงนะคะ...”
“พอดีเราไปเกี่ยวกับคดีหนึ่งจึงใช้เวลาให้ปากคำเยอะจนเวลาปิดที่พักเข้าปิดไปแล้วพี่เอสเทลเลยชวนมานอนที่นี้นะคะ คุณย่า” โฟกัสอธิบายให้ย่าฟัง
“แย่เลยนะ แต่ก็ดีสำหรับเราได้อยู่กับหลานๆในรอบปี แล้วทานอาหารกันมายังจ๊ะ”
“ก็ทานมาแล้วนะคะ!” สองแฝดตอบอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
‘โครกกกกกกก’
เสียงท้องร้องของใครคนดังขึ้นเสียงนั้นอยู่ข้างหลังโพรทาเลียจนเธอหันไปมองก็เห็นโนอาห์จับท้องของตนเองแล้วมองมาที่เธอ
“หนูหิวแล้วอ่ะ พี่โพร...”
“แย่ล่ะลืมโนอาห์เลย...” โพรทาเลียมองโนอาห์ที่กำลังหิว
แซลลี่ได้ยินเสียงอันเล็กจ๋อยทำให้เธอมองเจ้าของเสียงดังกล่าวก็เด็กน้อยผมยาวแสนน่ารักตรงหน้า
“ตายแล้ว หนูน้อยลูกใครจ๊ะเนี่ย?”
โนอาห์ได้ยินคนตรงหน้าถามถึงตัวเองนั้นทำให้เด็กน้อยเขินแล้วไปซุกขาโพรทาเลียในทันทีโพรทาเลียมองพร้อมกับลูบหัวโนอาห์เบาๆ
“คงจะเขินที่เห็นคนแปลกหน้านะคะเด็กคนนี้เป็นเด็กที่โดนพ่อเลี้ยงทำร้ายจนพวกหนูช่วยไว้นะคะแต่ก็มีเรื่องกับแม่เขาอีกนะ”
“มีเรื่องอะไรจ๊ะหรือว่าแม่เด็กกล่าวหาอะไรหลานๆ ของย่าหรือ?”
“ก็เกือบๆ นะคะ คุณย่าดีที่พี่โพรทาเลียช่วยทัน พอดีที่ตัวของเด็กก็มีรอยถูกทำร้าย แม่เด็กเลยโดนจับกุมด้วยแล้วพวกเราต้องไปให้ปากคำเพิ่มนะคะ”
“แย่จริงเลยนะคนสมัยนี้เห็นเด็กเป็นกระสอบทรายกันหรือไง โธ่หนูคงเจ็บปวดน่าดูเลยนะ” แซลลี่ย่อตัวมองเด็กน้อยที่แอบอยู่หลังขาโพรทาเลีย
โนอาห์มีแอบๆ มองคนตรงหน้าที่มองตัวเองอยู่
“งั้นย่าขอทำอาหารสักแป๊บนะ หลานๆไปอาบน้ำแล้วค่อยให้หนูน้อยคนนี้มาทานอาหารนะจ๊ะ”
“จะดีเหรอคะ ลำบากย่าแย่พวกหนูทำอาหารให้โนอาห์ทานก็ได้นะคะ”
“ไม่ต้องหรอกจ้ะ เอ๋? เด็กน้อยคนนี้ชื่อโนอาห์เหรอ?ชื่ออย่างกับเด็กผู้ชายเลยนะ”
“คิดเหมือนกันเลยนะคะ แต่เด็กคนนี้ดูยังไงก็เด็กผู้หญิงนะ”
“จ๊ะ แต่ช่างเถอะ เอสเทลหาชุดให้หลานๆใส่หน่อยนะจ๊ะ”
“ค่ะ งั้นเอาเป็นชุดเก่าของพี่ละกันโพรทาเลียกับโฟกัสน่าจะใส่ได้นะ”
“ขอบคุณค่ะ พี่เอสเทล”
เอสเทลยิ้มอย่างมีความสุขให้หลานๆทำให้คนเป็นแม่ดูแปลกใจทันที
“ตายล่ะ เอสเทลกับโพรทาเลียดูจะกลับมาคืนดีกันแล้วสินะจ๊ะ”
“แม่! พูดอะไรนะ!หนูไม่ได้ทะเลาะกับโพรทาเลียซะหน่อย!”
“ทำเป็นพูดเมื่อเช้ายังทะเลาะกันซะขนาดนั้น!” พอลพูดขึ้นเพื่อย้อนแย้งคำพูดของลูกสาว
“ค่ะ! เมื่อเช้าหนูหาเรื่องเอง!เพราะมันมีเหตุผลน๊า!! ตอนนี้หนูไม่โกรธหลานแล้ว พ่อเลิกแกล้งหนูเลยนะ!”
“เหรอออออ!”
“พ่อออออออออ!!”
พอได้เห็นภาพของน้าสาวกับปู่เถียงกันทำให้ทุกคนต่างขำออกมากัน รวมถึงโพรทาเลียที่เห็นภาพนั้นเธอแอบอิจฉาเลยที่ชีวิตน้าสาวไม่ต้องเจอกับอะไรแล้วได้อยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุขอยากให้ตรงจุดนั้นเป็นเธอกับพ่อคุยเล่นอย่างสนุกแบบนั้นโฟกัสเห็นสีหน้าพี่สาวเปลี่ยนไป เธอเป็นน้องสาวพอรู้สึกเลยว่าพี่คิดอะไรอยู่เธอเข้าไปใกล้ๆ พี่สาวพร้อมกับเท้าคางบนไหล่ของพี่สาวทันที
“!!” โพรทาเลียมองน้องสาวที่เอาใบหน้ามาวางบนไหล่ของเธอ“ทำอะไรนะ?”
“ก็ให้ความสนใจพี่ไง ไม่ต้องไปอิจฉานะพี่ยังมีฉันค่อยคุยเล่นหรือเถียงกันได้นะ”
“โฟกัส...” โพรทาเลียยิ้มขึ้นมาทันทีเธอซบหัวน้องสาวทันที โฟกัสก็กอดพี่สาวอย่างรักใคร่
แซลลี่ละสายตาจากสามีและลูกก็หันมามองสองหลานที่กำลังกันอย่างรักกันมากๆคนเป็นย่าดีใจที่หลานๆ กลับมารักกัน ก่อนที่เธอจะนึกบางอย่างได้
“อ๊ะ เสียเวลาเยอะแล้วนะ ทั้งสองคนรีบๆขึ้นข้างบนไปอาบน้ำเลยนะ พาหนูโนอาห์ไปอาบน้ำแล้วพาลงมาทานข้าวด้วยนะ!!”
“คะ...ค่ะ!”
“งั้นทั้งสองคนตามพี่มาเลย!” เอสเทลพาเด็กๆขึ้นไปยังชั้นสามของร้านทันที
“ค่ะ!”
“ไปกัน โนอาห์!” โพรทาเลียอุ้มโนอาห์ก่อนจะตามน้าสาวขึ้นไปชั้น3
พอเด็กๆ ขึ้นไปข้างบนกันบนใบหน้าของแซลลี่กับยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนเธอได้รับความอิ่มอกอิ่มใจจากหลานๆทำให้เธอมีแรงฮึดขึ้นมาทันที
“ต้องทำอาหารสุดฝีมือแล้วสิฉัน!!”
พอลเห็นภรรยามีแรงฮึดกว่าปกติเขารู้เลยว่าภรรยานั้นได้รับความรู้สึกดีๆ จากหลานๆเห็นภรรยายิ้มแย้มได้เขาก็มีความสุขล่ะ พอสาวๆขึ้นมาถึงห้องของน้าสาวก็ได้เห็นห้องที่ทั้งกว้างและดูมีความส่วนตัวมากๆมีตั้งแต่โซนที่นอน โซนทำงาน และห้องแยกที่เป็นห้องน้ำ
“เชิญใช้ห้องน้ำได้เต็มทีเลยนะใครจะแช่ตัวก็เปิดน้ำร้อนระหว่างที่อาบน้ำกันไปเลยนะ”
“ค่ะ!”
พวกโพรทาเลียรับผ้าขนหนูจากน้าเอสเทลแล้วพากันเข้าไปข้างในห้องน้ำโพรทาเลียให้โฟกัสไปอาบน้ำก่อน ระหว่างที่เธอเปิดน้ำใส่อ่าง ก็หันไปมองโนอาห์ที่ยังยืนรออยู่
“เอาล่ะ โนอาห์มาถอดชุดกัน” โพรทาเลียเดินเข้าไปหาโนอาห์พร้อมกับถอดเสื้อโนอาห์
“พวกพี่จะมีช้างเหมือนหนูไหมคะ?”
“ช้าง? ช้างอะไรเหรอ?โนอาห์” โพรทาเลียถามอย่างสงสัย
โฟกัสที่กำลังอาบน้ำอยู่ได้ยินคำถามของเด็กทำให้สงสัยทันทีว่าเด็กหมายถึงอะไร
“ก็ช้างไงคะ ผู้หญิงต้องมีไม่ใช่เหรอ?” โนอาห์ตอบคำถามของโพรทาเลียทันที
“เอ๋? หนูพูดอะไรเนี่ยฉันไม่เข้าใจเลยนะเนี่ยโนอาห์”
โพรทาเลียกำลังถอดกางเกงออกแล้ว ถอดกางเกงในต่อพอถอดออกปุ๊บเธอก็เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิดจริงๆ
“โฟ...โฟกัส!!”
“อะไรคะ!?” โฟกัสเปิดผ้าม่านออกมาดูว่าพี่สาวเรียกทำไมโพรทาเลียหลบมุมให้น้องสาวดูสิ่งที่เธอเห็นทันที
“โน...โนอาห์...เป็นเด็กผู้ชาย...”
“เอ๋...เออออออออออออออออออออ๋!!”
หลังจากอาบน้ำอะไรเสร็จพวกโพรทาเลียก็พาโนอาห์มาทานอาหารที่ย่าแซลลี่ทำให้ทาน โนอาห์นั่งทานอย่างมีความสุขแต่ผู้ใหญ่ทั้งห้ากำลังพูดคุยหารือกันเรื่องเด็กน้อยอย่างครุ่นคิดว่าควรจะทำยังไงให้เด็กเข้าใจว่าตัวเองนั้นไม่ใช่เด็กผู้หญิงแต่เป็นเด็กผู้ชาย
“แย่เลยนะจ๊ะแม่เขาคิดอะไรกันถึงบอกลูกชายว่าเป็นเด็กผู้หญิง”
“พ่อว่า คงเพราะเขาอยากได้ลูกสาวหรือเปล่าถึงทำแบบนั้น”
“ถ้าอยากได้ก็มีอีกคนก็ได้นี่น่าหรือไม่ก็ไปรับเลี้ยงมาอีกคนนะ!!”
“หนูว่ายากนะคะ คนเป็นแม่เหมือนพวกติดยาการมีลูกก็น่าจะลำบากจุดหนึ่งด้วยเด็กออกมาคงพิการหรือไม่ก็มีร่างกายไม่สมบูรณ์คนเป็นแม่แบบนั้นไม่มีทางยอมเลี้ยงหรอกค่ะแค่นี้ปกติยังไม่เลี้ยงเลยค่ะ” โฟกัสพูดทั้งหมดโนอาห์ทานอาหารอย่างมีความสุข
“แต่แกก็น่าสงสารนะคะแม่ไม่รักแถมยังทำร้ายร่างกายอีก...ลูกของหนู หนูยังไม่กล้าแตะเลยนะ...” โพรทาเลียมองโนอาห์ทำให้นึกถึงลูกทั้งสองทันที
คนเป็นย่ามองอย่างสงสัยทันทีว่าหลานสาวพูดถึงลูกตัวเองเหรอ“โพรทาเลียจ๊ะ...”
“ค่ะ คุณย่า?”
“หลานอายุ 15 ปีทำไมพูดว่าลูกของหนูล่ะจ๊ะ” แซลลี่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยที่หลานสาวพูด
“!!” โพรทาเลียตกใจตัวเองเผลอพูดแปลกๆออกไปซะได้
“ก็หมายถึงลูกของพี่โพรทาเลียนะคะ มีสองคนเดวิคกับคาเร็นน่านะคะ!!” โฟกัสตอบแทนพี่สาวทันที
“ลูกสองคน!!” แซลลี่กับพอลตกใจที่หลานคนน้องพูดขึ้น
“โฟกัส!!”
“ทำไมล่ะคะเดียวพี่ก็ต้องบอกย่าหรือปู่อยู่ดี ยิ่งถ้าเป็นปู่โพไซดอนนะเขายิ่งโกรธกว่าย่ากับปู่แน่ๆ”
“เดียวนะ หลานสองคนพูดนี่หมายความว่าไงกัน?” พอลถามอย่างสงสัย
“...” โพรทาเลียยิ่งเงียบเธอไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลยเพราะกลัวคุณย่ากับคุณปู่จะรู้สึกแย่ไปด้วย
โฟกัสเห็นพี่สาวนิ่งเงียบเธอเลยต้องพูดเองจริงๆเพราะเธอไม่กลัวอะไรแล้วคนในครอบครัวเธอต้องรู้ให้หมดทุกคน
“ถ้าพี่ไม่พูดหนูจะเล่าให้คุณปู่กับคุณย่ารู้เองว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่มั้งตลอด9ปี”
“โฟกัส!!”
โพรทาเลียตะโกนออกมาทำเอาทุกคนมองด้วยสีหน้านิ่งๆโนอาห์ที่อยู่กับเอสเทลถึงกับตกใจทันที เอสเทลอุ้มโนอาห์ขึ้นข้างบนไปทันทีเธอรู้ว่าต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ
“ก็ได้...พี่จะเล่าเอง...”
“พวกหลานๆ จะเล่าอะไรให้พวกเราฟังกัน?”
โพรทาเลียนั่งอยู่ตรงโซฟาเดียวเธอมองปู่กับย่าด้วยสายตาที่ลำบากใจ “หนูจะเล่า...เหตุการณ์ที่หนูไม่ได้อยู่กับครอบครัวนี้มา...9 ปีค่ะ!”
พอลกับแซลลี่ได้ยินแบบนั้นพวกเขาถึงกับนิ่งเงียบไปทันทีโพรทาเลียเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นว่าเธอหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเธอเจอเหตุการณ์อะไรมั้งระหว่างที่โพรทาเลียเล่าเธอเห็นดวงตาทั้งสองท่านเหมือนกำลังจะร้องไห้ดวงตาอันเศร้าสร้อยที่มองโพรทาเลียเหมือนสงสารกับสิ่งที่เธอเจอโพรทาเลียเล่าจนถึงเรื่องสุดท้ายที่เธอมาอยู่ในค่ายแล้วได้กลับมาอยู่ครอบครัวอีกครั้ง
“เรื่องก็มีเท่านี้นะคะ...”
โพรทาเลียเล่าจบสภาพแวดล้อมในบ้านช่างตึงเครียดมากๆจนโพรทาเลียทำตัวไม่ถูกจริงๆ
“ขอโทษนะคะ...หนูคงเล่าเรื่องเครียดมากๆสินะ...”
โพรทาเลียยังพูดไม่จบคนเป็นย่าเข้ามากอดเธอทันที
“คุณย่า...”
“เจ็บมากไหม? หลานรัก...”
แค่คำถามของย่าก็ทำให้โพรทาเลียจุกไปทั้งหน้าอกนี่เป็นอีกครั้งที่ทำให้โพรทาเลียจุกมากๆ การได้ยินเสียงอันสั่นเครือของย่าก็ทำให้โพรทาเลียรู้สึกกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เธอกอดย่าที่เข้ามากอดเธอ
“ไม่นึกเลยว่าหลานย่าจะเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ย่าไม่รู้จะพูดยังไงให้โทษตัวเองดี”
“ย่าค่ะ อย่าโทษตัวเองเลย...มันก็มีสิ่งเดียวที่พูดได้มันคือชะตาที่หนูต้องเจอ คุณย่าอย่าไปคิดมากเลยนะคะหนูดีใจที่ได้กลับมาเจอครอบครัวอีกครั้งก็ยังดี”
“หลานย่า ฮือ...”
สองย่าหลานสวมกอดกันอย่างแนบแน่นพอลเช็ดน้ำตาของตนเองทันที เขาไม่เคยคิดว่าจะเจอเรื่องแย่ๆ เข้ามาในชีวิตหลานสาวของตนเองได้ไม่นึกว่าเด็กตัวเล็กจะเจอกับเรื่องเลวร้ายมามากมายแค่ไหนเขาหันไปหาหลานสาวอีกคนทันที
“โพไซดอนยังไม่รู้เรื่องนี่สินะ โฟกัส”
“ค่ะ ถ้าปู่รู้...หนูว่าเกิดพายุสึนามิแน่ๆค่ะ”
“จริงของหลานนะ...เราได้ตายแน่ๆถ้าโพไซดอนโกรธขึ้นมา...”
เมื่อเสียงสะอื้นได้หมดไปคนเป็นย่าหอมแก้มหลานสาวที่ตนรักให้ชื่นใจ ก่อนที่จะให้หลานๆขึ้นไปนอนพักผ่อนปล่อยให้สามีภรรยาโอบกอดกันอย่างเศร้าใจที่พวกเขาไม่สามารถช่วยอะไรหลายสาวได้เลยได้แต่อยู่รอบนอกดูสภาพการณ์ที่ตนทำอะไรกันไม่ได้ โพรทาเลียขึ้นข้างบนจนมาถึงหน้าห้องนอนของพี่เอสเทลโฟกัสจับมือพี่สาวอย่างแนบแน่นโพรทาเลียมองมือของน้องสาวที่จับมือเธอไว้ทั้งสองแค่มองตากันก็รู้ว่ารู้สึกอะไรกันก่อนที่ทั้งสองคนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วเจอกับหมอนที่พุ่งมาข้างหน้าของเธอสองคน
“ฮ่าๆ โดนพี่ทั้งสองคนจริงๆ ด้วย”
โฟกัสมองหมอนที่ตกลงพื้นแล้วมองคนที่อยู่ในห้องทั้งสองคน“เล่น...อะไรกันค่ะเนี่ย?”
“ไม่หลับไม่นอนกันหรือไง?”
“ก็...ถามเจ้าเด็กแสบของเธอสิ...พลังล้นเหลือสุดๆ”
เอสเทลพูดพร้อมกับตากำลังจะหลับเพราะตอนนี้เวลาสามทุ่มเด็กควรหลับได้แล้วนี่สิ
“โนอาห์ถึงเวลานอนแล้วนะ!”
“ไม่เอา หนูจะเล่น!”
“โนอาห์ ถ้าไม่ฟังพี่ๆพวกพี่จะทิ้งหนูไว้ที่นี้นะ”
“ก็เอาสิคะ หนูจะได้เล่นกับพี่เอสเทลแทน!”
“ขอล่ะ! พี่จะนอน!” เอสเทลโวยวายเพราะตอนนี้เธอควรจะนอนได้แล้ว
“อืม...ไม่นอนใช่ไหม? งั้นได้งั้นมาเล่นกันจนว่าโนอาห์จะนอนเลย!!”โพรทาเลียหยิบหมอนขึ้นมาเล่นกับโนอาห์ทันที
พอโพรทาเลียหยิบหมอนทำให้ทุกคนต่างพากันหยิบหมอนข้างๆตัวเองมาตีกันทันที พวกเขาเล่นกันจนเวลาไปถึงเที่ยงคืนต่างคนต่างจะหลับกันจนเหลือเกมสุดท้าย โพรทาเลียพยายามตื่นเพื่อจะมองว่าโนอาห์หลับไปยัง แต่ได้ยินเสียงกรนของใครบางคนหันไปมองน้องสาวกับน้าสาวทั้งสองคนกำลังพยายามตื่นอยู่นั้นทำให้โพรทาเลียรู้เลยว่าเสียงกรนของใครโพรทาเลียลุกขึ้นไปดูก็เจอโนอาห์ที่แอบนอนอยู่หลังหมอนที่กองกันอยู่
“โอ้...หลับไปแล้วล่ะ...” โพรทาเลียหันไปบอกทั้งสองคน
“เย้!” โฟกัสพูดเบาๆพร้อมกับยกแขนอย่างดีใจ ก่อนจะเตรียมตัวนอนกันทันที
“ได้นอนสักที...” เอสเทลปีนขึ้นเตียงของตนทันทีก่อนที่หัวจะลงที่นอน แล้วหลับไปทันใด
โพรทาเลียอุ้มโนอาห์มานอนระหว่างกลางของเธอกับโฟกัสทันทีพวกเธอนอนที่พื้นที่กว้างมากๆ ข้างเตียงของน้าเอสเทล พอวางโนอาห์ลงโพรทาเลียก็นอนข้างๆทันที โฟกัสที่กำลังจะหลับก็มองโนอาห์แล้วมองพี่สาว
“ไม่นึกว่าหนูจะได้เห็นความเป็นแม่จากพี่ได้เลยนะ”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะเรายัง 15 ไงล่ะ”
“หึๆ น้องได้แล้วโฟกัสพวกเราต้องไปทำงานอีก”
“ค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะพี่”
โฟกัสหลับตานอนไปในทันใด โพรทาเลียก็มองน้องสาวที่หลับไปแล้วเธอก็หลับตาลงแล้วพยายามข่มตาหลับเพื่อนอนพักในทันทีนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงเธอเกิดฝันบางอย่างขึ้นอีกครั้ง อยู่ๆมีภาพของฝ่ามือใครไม่รู้ แต่อยู่ๆก็มีบางอย่างเกิดขึ้นมันเป็นเหมือนประกายแสงจันทราอยู่รอบๆตัวของโพรทาเลีย ก่อนที่มันจะพุ่งไปที่ฝ่ามือนั้นแล้วทำให้เกิดเป็นสัญลักษณ์พระจันทร์กับลูกศรขึ้น
‘นี่มัน!’
พอโพรทาเลียจ้องมองอย่างใกล้ๆ แสงที่ส่องอยู่บนสัญลักษณ์พุ่งตรงมาหาเธอจนทำให้เธอสะดุ้งตื่นในทันที
“แฮ่ก แฮ่ก”
โพรทาเลียมองมือของตัวเอง เธอถ่ายพลังไปที่มือของเธอมันมีตราสัญลักษณ์อยู่เท่าเดิม ไม่มีเพิ่มขึ้นมาทำให้สงสัยว่าสิ่งที่เธอเห็นมันคืออะไร เหงื่อออกเต็มตัวไปหมดทำเอาโพรทาเลียอยากลุกไปอาบน้ำ แต่ว่าเธอง่วงมากๆก่อนจะหันไปเห็นฝ่ามือของโฟกัสที่อยู่ใกล้ๆ นั้นทำให้เธอตกใจทันที
“ได้มาตอนไหนกัน...โฟกัส...”
โพรทาเลียมองหน้าน้องสาวอย่างครุ่นคิดว่าน้องได้ตราใหม่มาเมื่อไรกันทำไมน้องสาวถึงไม่บอกอะไรเลย เธออยากปลุกน้องสาวขึ้นมาคุยแต่ตอนนี้ก็ดึกพอตัวใกล้อีกไม่นานก็จะรุ่งเช้าแล้วเหมือนกัน โพรทาเลียค่อยๆพยุงตัวนอนลง เธอคิดว่าค่อยถามพรุ่งนี้เอาละกัน พอข่มตาหลับอีกครั้ง พอหลับไปได้ไม่นานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที
“ระเบิดลง!!” โนอาห์กระโดดจากเตียงเอสเทลลงมาบนตัวของโพรทาเลีย
“แอ๊ก!!” โพรทาเลียถึงกับจุกไปทันใดเมื่อเห็นว่าอะไรกระโดดมาทับเธอ “โนอาห์!”
“พี่โพรมาเล่นกับหนูหน่อยนะ!!” เด็กน้อยขยับตัวไปมาอย่างมีความสุข
โพรทาเลียกลับไม่สนุกด้วยเพราะเธอพึ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง “ขอล่ะโนอาห์ พี่ยังง่วงอยู่เลยนะ”
“ไม่เอา! เมื่อคืนยังสนุกอยู่เลยมาเล่นกับหนูนะ!!
“ก็ได้ๆ ...ขอนอนอีก 1 ชั่วโมงนะแล้วจะไปเล่นด้วยนะ...” โพรทาเลียนอนต่อทันที
โนอาห์มองพี่สาวก่อนจะมองเวลาที่นาฬิกา “ถ้าพี่นอนอีก 1 ชั่วโมงเวลาจะตื่นคือ 7 โมงเช้านะ!”
“หือ...” โพรทาเลียได้ยินก็ลืมตาขึ้นมาแล้วหันไปมองโนอาห์ทันที“ตอนนี้ 6 โมงเช้าเหรอ?”
“ค่ะ!!”
โพรทาเลียมองหน้าโนอาห์ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ก็ได้ๆ ...ลุกแล้วแต่พี่ต้องสอนเธอเรื่องการพูดใหม่นะ เพราะเราเป็นเด็กผู้ชายนะ โนอาห์”
“ทำไมกันล่ะ หนูก็เหมือนเด็กผู้หญิงนะทำไมพี่ๆ บอกว่าหนูเป็นเด็กผู้ชายกัน”
“เพราะเด็กผู้หญิงจะไม่มีน้องช้างนะแต่เด็กผู้ชายจะมีน้องช้างนะ”
“แบบนี้เอง...งั้นหนูก็เหมือนกับพี่โอลิเวอร์เหรอ?”
“ใช่ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป โนอาห์ถึงเราอยากพูดตามที่พวกพี่สอน แต่ถ้ารู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวเอง” โพรทาเลียย่อตัวมองโนอาห์เธอจับมือเด็กน้อยพร้อมกับพูดต่อ "พวกพี่ๆจะให้เราพูดในสิ่งที่เราอยากพูด เพราะเรายังเด็ก เราต้องเรียนรู้อีกเยอะแต่พี่อยากให้เรารู้แค่ว่าเราเป็นเด็กผู้ชายนะ"
“ได้ค่ะ!”
“ดีมาก กันลงไปข้างล่างกันพี่ชักหิวอาหารเช้าแล้วสิ”
“คุณย่าแซลลี่กำลังทำอาหารอยู่ข้างล่างเลยค่ะ”
“งั้นก็ดีเลยสิ!”
จบตอนที่ 50 โปรดติดตามตอนที่51 ต่อไป
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
931K
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
