บทที่ 26 กระดูกข้อเสือ
เรียกเหล่าป้าที่ล้างผักมาทั้งหมด ยังไงตอนนี้ก็ใกล้จะคัดและล้างเสร็จแล้ว
"ปกติท่านคงทำอาหารที่บ้านกันอยู่แล้ว ไม่ยาก แค่ช่วยฉันจัดเรียงเนื้อให้เรียงติดกันเป็ชั้น ๆ"
การทำเนื้อนึ่งไม่ยาก เพราะเตรียมหมักไว้แล้ว ข้าวเหนียวและข้าวเ้าผสมกัน ล้างและสะเด็ดน้ำเรียบร้อย เพียงแค่บดให้ละเอียดและวางเนื้อในชามแล้วนึ่งให้สุกทั่ว
พอถึงเวลาปิดฝาจานคว่ำออกมา จะดูสวยงามและอร่อยมาก!
ตอนนี้กำลังใช้เวลาใส่เนื้อลงไป
พวกป้า ๆ มองเห็นว่าไม่ยาก ต่างก็ตบอกรับรอง
ล้างมือสะอาด แล้วเริ่มทำอย่างตั้งใจทีละคน
แผนรายการอาหารโดยรวม ไวท์ใบมีแผนเตรียมไว้แล้ว
สำหรับจานเรียกน้ำย่อยด้านหน้าก็ไม่ยาก ก่อนหน้านี้ได้หั่นมันฝรั่งเส้นไว้แล้วเป็หนึ่งในนั้น ล้างมันฝรั่งเส้นให้สะอาดและซับน้ำให้แห้ง แล้วทอดในกระทะน้ำมันจนเป็สีทองกรอบ รอบข้างวางกุ้งทอดพองกรอบ ้าโรยถั่วลิสงทอด หัวหอมซอย และต้นหอมสับ นี่คือจานเรียกน้ำย่อยสามสหายที่เป็ที่รู้จักกันดี
นอกจากนี้ ยังต้องมีแผ่นหนังหมูที่ขาดไม่ได้ วางแครอทและเส้นแตงกวาประดับ สีแดง เขียว ขาวแยกกันอย่างชัดเจน ดูสวยงามและน่ากิน
ยังมีหมูต้มกระเทียมและวุ้นหนังหมูอีกด้วย
สี่อย่างนี้เป็อาหารเย็นสองอย่างที่มีเนื้อสองอย่างที่มีผัก ถือว่าเหมาะสม
แต่อาหารสองอย่างนี้ยังต้องรอสักพักถึงจะเสิร์ฟได้
โดยเฉพาะวุ้นหนังหมู ต้องต้มนานเพื่อดึงกาวออกจากหนังหมู ถั่วเหลืองข้างในก็ต้องต้มจนนิ่มละลาย พอต้มเสร็จแล้วจึงปล่อยให้เย็นลงแข็งตัว แล้วหั่นเป็ชิ้นใส่จาน
ที่นี่ในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ถ้าไปที่อื่นจะกินไม่ทันในวันนั้นแน่ พวกเขาเพียงแค่ตักใส่จาน วางไว้ในลานบ้าน อาหารก็จะเย็นลงและแข็งตัวอย่างรวดเร็ว
นอกจากอาหารเย็นแล้ว ยังต้องมีกับข้าวเนื้อหลายอย่าง
กับข้าวเนื้อเหล่านี้เป็เนื้อล้วน ๆ โดยไม่มีผักเลยแม้แต่น้อย
ไวต์เลฟก็เตรียมพร้อมแล้ว
หลังจากให้ป้า ๆ ช่วยกันจัดเรียงชามใส่หมูนึ่งแป้ง ลูกชิ้นนึ่ง นอกจากนี้ยังมีขาหมูต้ม และหมูหมักที่เขาทำ รวมเป็สี่อย่างแล้ว
มีกับข้าวเนื้อสี่อย่าง เพิ่มกับของเย็นสี่อย่าง ก็เป็แปดอย่าง แล้วเพิ่มอีกแปดอย่าง สี่อย่างผัด สี่อย่างตุ๋น รวมสิบหกอย่าง ก็เพียงพอแล้ว
สุดท้ายเสิร์ฟซุปหนึ่งอย่าง ของหวานหนึ่งอย่าง รวมเป็สิบแปดอย่าง ฟังดูดีและเป็มงคล
หมูนึ่งแป้งจัดเรียงเสร็จก็นำขึ้นนึ่งได้ หนึ่งชั้นวางได้แปดชาม สองชั้นก็เป็สิบหกชาม นอกจากสิบห้าชามที่ใช้ในงานเลี้ยงแล้ว ยังมีคนช่วยงาน คนทำอาหาร ก็ต้องได้กินหนึ่งส่วนด้วย
สิบหกส่วน ดูเหมือนจะเป็มงคลดีทีเดียว
ขณะที่บรรดาป้า ๆ กำลังหั่นเนื้อ ไป่เหยี่ยวเริ่มทำลูกชิ้น
ลูกชิ้นไม่ได้เลือกใช้ไส้เนื้อ เพราะไส้เนื้อสะดวก แต่ขาดรสัั
ด้วยความสามารถในการหั่นเป็ชิ้นเล็ก ๆ ด้วยปุ่มเดียว ไป่เหยี่ยวจึงหั่นเนื้อใส่ชามใหญ่ แล้วเติมเครื่องปรุงรสและแป้งต่าง ๆ ตามด้วยไข่ไก่สองสามฟอง จากนั้นตีผสมในชามจนเป็ก้อนแน่น แล้วใส่เผือกหั่นลงไป ปั้นเป็ลูกกลมขนาดหมัดมือ
โต๊ะหนึ่งได้สี่ลูกใหญ่ รวมเป็หกสิบสี่ลูกใหญ่
ก่อนจะทอดลูกชิ้นใหญ่ ไป่เหยี่ยวทอดลูกชิ้นเล็กก่อน มีขนาดใกล้เคียงกับลูกชิ้นมังสวิรัติ
ครั้งแรกเพื่อทดสอบความเค็มและเนื้อัั ครั้งที่สองเพื่อดูอุณหภูมิน้ำมัน
ลูกกลมเล็กทอดได้ง่าย เร็วมากจนผิวนอกกรอบมัน ส่วนข้างในนุ่มนวล
มีลูกกลมเล็กไม่กี่ลูก แค่สิบลูก เพียงเพื่อลองชิมรสชาติ
นี่ก็เป็ความสะดวกของพ่อครัว ใครจะไม่ลองชิมอาหารของตัวเองบ้าง
อากาศเย็น ลูกกลมเล็กตักออกมาไม่นานก็ไม่ร้อนแล้ว แต่นี่เป็เพียงภาพลวงตา เมื่อกัดเข้าไปจริง ๆ จะพบว่าข้างในยังร้อนอยู่
โมเอะโกะมีขนาดตัวเล็ก แต่รสชาติกลับไม่เลว ด้านนอกแห้งสนิท แต่ข้างในยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำ
คนงานไม่พอ ฉางถงหูก็เข้าไปช่วยงานด้วย ไป๋เยี่ยนชิมโมเอะโกะชิ้นหนึ่งแล้วโบกมือเรียกฉางถงหู "คุณฉางพี่!"
"อ๋อ!" ฉางถงหูวิ่งเข้าไป "มีอะไรหรือ?"
"มาลองชิมรสชาติดูกันเถอะ ฉันลองชิมคนเดียวแล้ว ยังไม่ค่อยแม่นยำเท่าไหร่"
แม้ว่าไป๋เยี่ยจะพูดอย่างนี้ แต่จริง ๆ แล้วก็แค่เป็ข้ออ้าง เ้าโจวถงหูรู้ดีว่านี่คือการชวนกันมาลองของอร่อย
เ้าโจวถงหูหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบลูกกลมขึ้นมาใส่ปาก
ไป๋เยี่ยยังพยายามเตือน "ระวังร้อน..."
เ้าโจวถงหูกลืนลูกกลมลงท้องไปแล้ว "อ้า?"
มุมปากของไป๋เหอยกขึ้นเล็กน้อย "ไม่มีอะไร เป็ไงบ้าง"
"ดีมาก รสชาติดีมาก"
ฝีมือการทำอาหารของไป๋เหอแม้จะฝึกมาจากร้านอาหารเล็ก ๆ แต่จริง ๆ แล้วร้านเล็ก ๆ กลับเป็สถานที่ที่ฝึกฝนคนได้ดีมาก
เพราะต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง หากจานอาหารทำไม่ดี ลูกค้าอาจจะด่าใส่หน้าได้เลย
ดังนั้นแม้ว่าไป๋เหอจะเรียนทำอาหารจากเ้าของร้านเก่า เป็เพียงฝีมือทำอาหารพื้นบ้าน แต่รสชาติกลับดีมาก
อาหารประจำบ้าน กลับมีรสชาติถูกปากกว่าอาหารที่ทำที่บ้านเสียอีก
จ้าวถงหูกินลูกชิ้นไปสามลูก เห็นไป๋เยี่ยได้เริ่มทอดลูกชิ้นต่อ จึงเรียกพวกป้า ๆ ที่ช่วยทำครัวให้มาลองชิม
พวกป้า ๆ ยัดลูกชิ้นเข้าปาก โดยไม่หยุดมือจากงานที่กำลังทำ แต่ปากกลับเต็มไปด้วยคำชมเสียงไม่ขาด
ไป๋เยี่ยยิ้มมุมปาก ขณะที่ค่อย ๆ หย่อนลูกชิ้นขนาดเท่ากำปั้นลงในกระทะน้ำมันอย่างระมัดระวัง กระทะน้ำมันใบใหญ่ ใส่น้ำมันลงไปถึงสองถัง
ลูกชิ้นสิบหกลูกค่อย ๆ ลอยขึ้นจากก้นกระทะ และเริ่มติดรูป ไป๋เยี่ยตรวจดูแล้วจึงตักออกมา
ลูกกลมนี้ ในระยะเวลาอันสั้นจะยังไม่ถูกทอดจนทะลุ แต่ลูกกลมนี้ก็ไม่ได้ทำให้สุกโดยการทอด หากแต่ต้องนึ่ง
เมื่อนึ่งจนทั่วถึงแล้ว รสชาติถึงจะอร่อย
แม้ว่าเมนูนี้ต้องใช้ลูกกลม 64 ลูก แต่ไวท์เลฟจะไม่ทอดเพียง 64 ลูก หากแต่ทอดประมาณ 70 ลูก
ในฐานะพ่อครัวที่มีประสบการณ์ จะต้องเตรียมวัตถุดิบให้เหลือเผื่อ เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ
เช่นเดียวกัน ข้าวนึ่งหมูก็เตรียมไว้ประมาณเจ็ดถึงแปดชาม
หลังจากทอดลูกชิ้นแล้ว ก็จะทอดข้อศอกหมู
ข้อศอกหมูก็เช่นกัน ต้องนึ่งให้สุก แต่ต้องทอดก่อน ประการแรก เพื่อให้รสชาติดียิ่งขึ้น ประการที่สอง เพื่อลดเวลาในการปรุง
เครื่องปรุงที่ใช้หมักข้อศอกหมูนี้ ไป๋เยี่ยคิดค้นขึ้นใหม่
ต้องบอกว่า ทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับสูตรลับหมักเนื้อที่เขาได้มา
นับแต่ได้รับสูตรนี้มา ไป๋เยี่ยก็ได้ศึกษาว่าทำไมส่วนผสมนี้ถึงทำให้เนื้อหมักมีกลิ่นหอมเข้มข้น เขาเป็พ่อครัวมาแต่เดิม จึงเข้าใจเื่ส่วนผสมพอสมควร
เครื่องปรุงที่ไม่เคยใช้มาก่อน กลายเป็วัตถุดิบที่เขาศึกษา และจากสูตรที่เคยใช้ทำข้อศอกหมักและเนื้อนึ่งแป้ง เขาก็ปรับเพิ่มลดเล็กน้อย จนค้นพบบางสิ่งขึ้นมาได้
ในระหว่างการหมักเนื้อนึ่งแป้งและข้อศอกหมัก ไป๋เยี่ยได้รับการแจ้งจากระบบสองครั้ง
การเปลี่ยนแปลงของเนื้อนึ่งแป้งไม่มากนัก เกือบจะเป็สูตรเดิมที่เคยใช้ในร้านอาหาร เพียงเพิ่มเครื่องปรุงบางอย่าง ระบบประเมินว่าเป็เครื่องปรุงหมักเนื้อนึ่งแป้งระดับซี
ส่วนน้ำซุปข้อศอกหมักเป็สิ่งที่ไป๋เยี่ยคิดค้นขึ้นเอง เนื่องจากส่วนผสมไม่ค่อยแม่นยำ แต่ครบถ้วน ระบบจึงประเมินว่าเป็น้ำซุปหมักระดับซี
ขณะนี้ไป๋เยี่ยถึงได้รู้ว่า สูตรที่สมบูรณ์ทุกสูตรสามารถได้รับการยอมรับจากระบบ ทำให้เขาเข้าใจระดับของสูตรได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ไป๋เยี่ยรู้สึกว่านี่ก็ไม่เลวเสียทีเดียว เมื่อทุกอย่างถูกจัดระดับแล้ว เขาก็สามารถรู้ระดับความสามารถของตนเองได้ชัดเจนขึ้น
ขณะที่คิดอยู่ เขาก็ตักขาหมูที่ทอดจนผิวเริ่มพองเป็ฟองเล็ก ๆ ออกจากกระทะ
จากนั้นก็โยนลงในอ่างน้ำเย็นที่อยู่ข้าง ๆ ทันที