EP : 54 เล่นกับใครไม่เล่น
“หึ! ยังสบายดีนี่” เกอหลีที่เดินลงมายังชั้นใต้ดินก็มองไปยังซีเหลียนฮวาก่อนจะพูดจาเย้ยหยันอีกฝ่ายที่นอนอยู่ในคุกอย่างสบายใจ
“ดูเหมือนนางจะสบายเกินไปด้วยซ้ำ” เกอหนานกล่าวพลางมองซีเหลียนฮวาที่นอนอยู่ในคุกอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร
“เฮ้อ พวกเจ้านี่มันไร้มารยาทเสียจริงๆ จับข้ามาแท้ๆ ยังมาพูดจาไร้สาระเช่นนี้อีก” ซีเหลียนฮวาถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าไปมาพลางเอ่ยขึ้น
“เจ้า! ปากดีนักนะ!” เกอหลีชี้นิ้วไปที่ซีเหลียนฮวาทันทีเมื่อได้ยินซีเหลียนฮวาพูดแบบนั้นทำให้นางโมโหอย่างมาก
“ข้าพูดความจริงเจ้ารับไม่ได้หรือไง คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้มาจับคนอื่น” ซีเหลียนฮวาเอ่ยพลางเชิดหน้าใส่ทั้งสอง
“เจ้ามันก็แค่คนไร้ค่าแท้ๆ คิดยังไงถึงมาอยู่ข้างกายของท่านผู้นั้นกัน หัดเจียมตัวเสียบ้าง” เกอหนานเอ่ยอย่างอดไม่ได้ที่ถูกมนุษย์คนนี้อวดดีใส่พวกเขา
“พวกเจ้าเป็นใครกัน ถือดียังไงมาสั่งสอนข้า” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกพลางเลิกคิ้วถามอีกฝ่ายที่มีสีหน้าที่คิดว่ายั่วโมโหอีกฝ่ายได้แน่ๆ
“มนุษย์ชั้นต่ำเช่นเจ้านะไม่มีทางสู้พวกข้าได้เลยแม้แต่น้อย” เกอหลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดที่ถูกซีเหลียนฮวาพูดจาอวดดีแถมยังไม่เกรงกลัวพวกเขาอีก
“แล้วยังไงกันละ เพราะยังไงท่านอ๋องก็รักข้ามากอยู่ดี” ซีเหลียนฮวาตอบโต้อีกฝ่ายไปพร้อมกับยักไหล่ให้อีกฝ่ายไปด้วย
“เจ้านี่มันปากดีสมกับที่ลูกน้องของข้ากล่าวมาไม่มีผิด” กงโอวลั่วที่เดินลงมายังชั้นใต้ดินก็ได้ยินบทสนทนาของทั้งสามก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา เมื่อเห็นมนุษย์ที่ท่านผู้นั้นให้ความสำคัญ
“ข้ารู้จักเจ้าด้วยหรือ ทีหลังอย่าสอดเวลาคนอื่นกำลังทะเลาะกันอยู่สิ” ซีเหลียนฮวาหันไปถามอีกฝ่ายทันที เมื่อมีอีกปีศาจหูแหลมดวงตาสีฟ้าจ้องมองมายังเธอ
“เจ้า! บังอาจนัก! กล้าดียังไงมาว่านายท่านเช่นนั้น” เกอหลีตะคอกซีเหลียนฮวาทันทีเมื่อได้ยินซีเหลียนฮวากล่าวแบบไม่ไว้หน้านายท่านของนาง
“เอาล่ะๆ เข้าเรื่องมาเลยดีกว่า พวกเจ้าต้องการอะไร” ซีเหลียนฮวาคร้านที่จะเถียงกับทั้งสามแล้วก็เลยถามอีกฝ่ายเสียเลย อีกอย่างเธอคิดถึงซิวเหวยหลงแล้วด้วย
“คิดว่าข้าต้องการอะไรจากมนุษย์ต่ำต้อยอย่างเจ้ากัน” กงโอวลั่วเอ่ยบอกพลางมองซีเหลียนฮวาด้วยสายตาเรียบนิ่ง
“นั้นสินะ แต่อย่างน้อยท่านจอมมารก็เลือกข้าเป็นคู่ครองล่ะนะ” ซีเหลียนฮวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นอย่างเหนือกว่า
“เจ้า! เจ้ากล้าพูดจาเช่นนั้นด้วยปากโสโครกของเจ้าได้ยังไง” เกอหลีเมื่อได้ยินแบบนั้นก็โมโหก่อนจะร้องถามอีกฝ่ายทันที
“ปากโสโครกอะไรกัน ท่านอ๋องจูบข้าอยู่บ่อยๆ บอกว่ามันหวานยิ่งนัก” ซีเหลียนฮวาร้อง ก่อนจะเอ่ยบอก พูดเองก็เขินเอง ถ้าซิวเหวยหลงอยู่แถวนี้เธอยังไม่มีหน้าจะมองเขาแน่
“เจ้าๆ เจ้ามันหญิงหน้าไม่อาย” เกอหลีร้องขึ้นพลางกระทืบเท้าไปมาอย่างไม่พอใจ
“เฮ้อ ปานนี้ท่านจอมมารคงตามหาข้าแล้วละ จะทำอะไรก็รีบทำเพราะไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะไม่มีโอกาสแล้ว” ซีเหลียนฮวาบอกเมื่อถึงเวลาแล้ว ก่อนหน้านี้เธอให้สัตว์อสูรของเธอออกไปรอข้างนอกแล้ว
“บังอาจเกินไปแล้ว” เกอหนานคำรามในลำคอ
“จัดการหญิงคนนี้ดีหรือไม่เจ้าค่ะนายท่าน” เกอหลีหันไปถามผู้เป็นนายของตัวเองทันทีเพราะตอนนี้นางทนไม่ไหวแล้วที่จะฆ่าหญิงสาวคนนี้ทิ้ง
“เฮ้อ ข้าชักเบื่อพวกเจ้าแล้วสิ” ซีเหลียนฮวาถอนหายใจก่อนจะสร้างลูกไฟขว้างให้กรงจากนั้นก็สร้างลูกพายุลูกไฟอีกเพื่อเสริมแรงลมให้กับลูกไฟก่อนหน้านี้
ตู้ม!!
ซีเหลียนฮวาอาศัยจังหวะนั้นหนีขึ้นไปข้างบนทันที กว่าควันและฝุ่นจะหายเป็นปกติก็ต้องใช้เวลานาน ยังดีที่ไป๋หลงบอกแผนที่ของสถานที่แห่งนี้หมดแล้ว ทำให้เธอจำได้ว่าจะต้องไปทางไหน
“เกิดอะไรขึ้น!”
“ไม่รู้”
“เสียงมาจากด้านล่าง”
เหล่าปีศาจต่างพากันร้องถามทันที แต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรต่อ เสียงระเบิดด้านนอกก็ดังขึ้นทำให้ปีศาจทุกตนวิ่งออกไปด้านนอกกันหมด
นั้นทำให้ซีเหลียนฮวายิ้ม เพราะมีสิ่งที่เธอต้องการคือสมบัติของพวกมัน เธอเคลื่อนไหวไปยังคลังสมบัติของพวกมันทันที
“หึหึ” เสียงหัวเราะน่าขนลุกของซีเหลยนฮวาดังเมื่อเจอกับคลังสมบัติขนาดใหญ่ รับรองเลยว่าเธอจะขนกลับไปให้หมด
“เฮ้อ ถ้าท่านอ๋องอยู่ด้วยก็คงจะดีจะได้ช่วยข้าขนสมบัติพวกนี้กลับไปให้หมด” ซีเหลียนฮวาถอนหายใจอีกครั้ง พลางทำลายแม่กุญแจจากนั้นเธอก็เดินเข้าไปด้านในทันที
“อยากให้ข้าช่วยหรือไม่” ซิวเหวยหลงที่ตามซีเหลียนฮวามาตั้งแต่วันแรกแล้ว เพียงแต่เขายังไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น จนกระทั่งตอนที่นางบ่นถึงเขาเมื่อครู่ ถึงได้ตัดสินใจปรากฏตัวเสียที
“มาตอนไหนเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาสะดุ้งตกใจก่อนจะหันไปมองคนที่มายืนซ้อนด้านหลังของเธออยู่ตอนนี้
“ตั้งแต่เมื่อวาน” ซิวเหวยหลงตอบพลางมองหน้าของซีเหลียนฮวาที่เปิดตากว้างขึ้นมาทันที
“งั้นก็หมายความว่า…”
“ใช่ข้าได้ยิน” ซิวเหวยหลงตอบพลางมองซีเหลียนฮวาด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางของซีเหลียนฮวา จากนั้นเขาก็โบกมือไปมาสมบัติทั้งหมดนี้ก็หายไป
“ไปกันเถิดเหลียนฮวา” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางเดินไปหาคนตัวเล็กที่มองเขาด้วยสายตาอึ้งๆ จากนั้นก็พาเหลียนฮวาออกไปด้านนอกตามสถานที่ที่เหลียนฮวาได้นัดกับสัตว์อสูรของนางเอาไว้
ตู้ม!!
เสียงระเบิดดังไปทั่ว จนพวกปีศาจพากันวุ่นวายต่อสู้กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่ที่น่ากังวลก็คือพวกปีศาจเกือบร้อยตนยังต้านผู้บุกรุกทั้งสามไม่ได้
“ฆ่าไม่ให้เหลือ” ยิวฉี่เอ่ยบอกก่อนจะลงมือสังหารปีศาจทุกตนในบริเวณนี้ให้หมด