อวิ๋นเฉิงซิ่วแอบคิดในใจว่าวิชาการล่าสัตว์ไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้ได้เพียงชั่วข้ามคืน ท่านพ่อคงจะชอบสิ่งนี้จึงตั้งใจศึกษาอย่างจริงจัง พี่รองเองก็เหมือนท่านพ่อตรงจุดนี้ ที่ชอบวิ่งเล่นไปมาในป่า
ผักป่าบนเขามีอยู่ไม่น้อย อวิ๋นเฉิงซิ่วรู้จักอยู่หลายชนิด เช่น ผักเหมานี ผักเส้นหมี่ ผักเบี้ยใหญ่ ผักพู่ระหง และผักขม หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง นางยังพบกอผักกูดที่ดูสดและอ่อนนุ่ม บนใบยังมีหยาดน้ำค้างใสเกาะอยู่ นี่คือของโปรดที่สุดในชาติที่แล้วของนาง
ผักกูดมีรสชาติสด กรอบ และลื่น จึงได้รับฉายาว่า "าาแห่งผักป่า" อวิ๋นเฉิงซิ่วรู้วิธีปรุงผักกูดหลายวิธี ไม่ว่าจะเป็การผัด ต้ม เคี่ยว หรือตุ๋น
ในตำราอาหารสมัยใหม่มีเมนูชื่อดังที่ทำจากผักกูด เช่น ผักกูดผัดไข่ ผักกูดผัดกุ้งแห้ง ผักกูดผัดเนื้อ และผักกูดทอดกรอบ เป็ต้น
อาหารเหล่านี้มีสีสันสวยงาม เนื้อัันุ่มนวล และมีกลิ่นหอมสดชื่น อีกทั้งใบผักกูดที่เพิ่งพบยังมีลักษณะม้วนงอ แสดงว่ายังอ่อนและสดอยู่ ส่วนใบที่คลี่ออกแล้วนั้นแก่เกินกว่าจะรับประทานได้
ขณะที่อวิ๋นเฉิงซิ่วกำลังจะก้าวเข้าไปเก็บผักกูด กลับถูกอวิ๋นเฉิงเฟิงคว้าตัวรั้งไว้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "น้องเล็ก เ้าอย่าเข้าไปนะ อยู่ห่างจากผักป่าพวกนั้นไว้"
"ทำไมหรือเ้าคะ?" อวิ๋นเฉิงซิ่วถามด้วยความไม่เข้าใจ
"ผักป่าชนิดนั้นมีพิษ เคยทำให้วัวและแกะกินจนตาย อย่าได้เข้าใกล้เป็อันขาด" อวิ๋นเฉิงเฟิงมีสีหน้าเคร่งเครียด
"ไม่น่าจะใช่กระมัง?" อวิ๋นเฉิงซิ่วอยากจะอธิบายเื่สรรพคุณทางยาของผักกูดและข้อควรระวังในการรับประทาน แต่ก็กังวลว่าจะเปิดเผยตัวตนว่ามีิญญาของผู้ใหญ่สิงอยู่ เพราะเด็กหญิงวัยเจ็ดแปดขวบที่เติบโตในชนบทไม่ควรจะรู้เื่มากขนาดนี้ มิเช่นนั้นจะทำให้ผู้คนสงสัยได้
"ช่างเถอะ ไว้มีโอกาสค่อยมาเก็บผักป่าพวกนี้ใหม่" อวิ๋นเฉิงซิ่วเหลือบมองกอผักกูดด้วยความเสียดายเล็กน้อย พร้อมกับจดจำทิศทางและเส้นทางไว้ในใจ เพื่อที่วันหน้าจะได้หาทางกลับมาอีก เพราะนี่คือสิ่งล่อใจด้านอาหารที่นางมิอาจต้านทานได้
"ใกล้ถึงแล้ว" อวิ๋นเม่าซานใช้ไม้เขี่ยหญ้ารกที่เท้า พร้อมกับชูมือชี้ไปข้างหน้า
เดินต่อไปอีกประมาณสองร้อยเมตร อวิ๋นเฉิงซิ่วก็ได้ยินเสียงปีกขยับพึ่บพั่บ "รีบไปดูเร็วเข้า จับอะไรได้หรือเปล่า?"
ทั้งสามคนเดินไปที่บ่วงดักสัตว์ที่วางไว้เมื่อหลายวันก่อน จากระยะไกลเห็นไก่ป่าที่มีขนนกปลายลูกธนูสีสันสวยงามตัวหนึ่งถูกบ่วงรัดที่ข้อเท้า มันดิ้นรนอย่างสุดชีวิต และยิ่งเห็นคนเดินเข้ามาก็ยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น ข้าง ๆ กันนั้นมีไก่ป่าอีกตัวหนึ่งนอนอยู่ ขนลู่ลงและตายมานานแล้ว น่าจะถูกจับได้เมื่อสองวันก่อนและทนไม่ไหวจนสิ้นใจไป
อวิ๋นเม่าซานแกะไก่ป่าตัวที่ยังมีชีวิตออกจากเชือกก่อน จากนั้นนำเชือกจากตะกร้าสะพายหลังมามัดปีกและขาทั้งสองข้างของไก่ป่า แล้วโยนมันลงในตะกร้า
"ตัวอ้วนจังเลย!" อวิ๋นเฉิงเฟิงมองไก่ป่าที่ดิ้นไม่ได้ด้วยตาเป็ประกาย "ตัวนี้น่าจะขายได้เงินไม่น้อยเลยใช่ไหมขอรับ?"
"อืม ตัวที่ยังมีชีวิตอยู่นี้ขายได้เพิ่มอีกไม่กี่เหวิน ส่วนตัวที่ตายแล้วพวกเราเอากลับไปตุ๋นกินกัน" อวิ๋นเม่าซานเก็บไก่ป่าตัวที่ตายแล้วใส่ลงในตะกร้าด้วย
"ซิ่วเอ๋อร์ พ่อจะจับปลาให้เ้าสักสองสามตัว เดี๋ยวพวกเราย่างปลากินกัน" อวิ๋นเม่าซานจัดระเบียบบ่วงดักสัตว์ที่ว่างเปล่าให้เข้าที่
"ดีเ้าค่ะ! ดีเ้าค่ะ! ข้าชอบกินปลาที่สุดเลย!" อวิ๋นเฉิงซิ่วตบมือหัวเราะร่า
"แต่พวกเราไม่ได้นำตาข่ายหรือเบ็ดตกปลามาด้วย จะจับปลาได้อย่างไรหรือเ้าคะ?" อวิ๋นเฉิงซิ่วมองดูสิ่งของที่ทั้งสามคนนำมาแล้วถามด้วยความสงสัย
"วางใจเถอะ ท่านพ่อมีวิธีของท่านเอง" อวิ๋นเฉิงเฟิงขยับเข้ามาพูดด้วยท่าทางลึกลับ
เดินตามเนินเขาที่เต็มไปด้วยหญ้ารกและพุ่มไม้ ทั้งสามคนมาถึงริมลำธารสายเล็ก ๆ ที่น้ำใสจนเห็นก้นบึ้ง ริมฝั่งน้ำมีดอกไม้ป่าสีสันสดใสขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น กลางลำธารมีโขดหินก้อนใหญ่กระจายตัวอยู่เป็ระยะ สายน้ำไหลรินผ่านซอกหินเ่าั้ส่งเสียงซู่ ๆ
"ไอหยา! สวยเหลือเกิน!" ในชาติก่อนอวิ๋นเฉิงซิ่วไม่เคยเห็นทัศนียภาพที่บริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อน นางถูกดึงดูดในทันทีจนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
"ในป่ามีที่สวย ๆ อีกตั้งเยอะ วันหลังพี่รองจะพาเ้าไปดู" อวิ๋นเฉิงเฟิงให้คำมั่นอย่างใจป้ำ
"อืม พี่รองห้ามโกหกนะเ้าคะ?" อวิ๋นเฉิงซิ่วเอียงคอพูดล้อเลียน
"ใคร... ใครโกหกขอให้เป็ลูกหมาเลย!" อวิ๋นเฉิงเฟิงรีบตอบจนหน้าแดงและพูดตะกุกตะกัก
"เอาละ ๆ ข้าล้อเล่นเ้าค่ะ ข้ารู้ว่าพี่รองคำไหนคำนั้น ไม่โกหกแน่นอน" อวิ๋นเฉิงซิ่วรีบปลอบพี่รองที่กำลังหัวเสีย ในใจก็แอบขำ "เด็กหนุ่มวัยต่อต้านนี่รับมือยากจริง ๆ "
"ท่านพ่อ พวกเราจะใช้อะไรจับปลาหรือเ้าคะ?" อวิ๋นเฉิงซิ่วถามด้วยความอยากรู้
"รอสักครู่" อวิ๋นเม่าซานวางตะกร้าสะพายหลังลงบนพื้นที่ราบ "พ่อจะไปเก็บเถาวัลย์สักหน่อย"
อวิ๋นเม่าซานเดินเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้ ๆ ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเถาวัลย์ที่เหนียวและยืดหยุ่นมัดหนึ่ง และกิ่งไม้ที่มีขนาดสม่ำเสมอกองหนึ่ง
อวิ๋นเฉิงซิ่วเฝ้ามองด้วยความสงสัย เห็นอวิ๋นเม่าซานเลือกกิ่งไม้มาไม่กี่กิ่ง ใช้เถาวัลย์มัดปลายด้านหนึ่งไว้ จากนั้นค่อย ๆ สานกิ่งไม้สลับขึ้นลงจนกลายเป็ลอบดักปลาทรงกรวย นอกจากนี้ยังนำกิ่งไม้ที่สั้นกว่ามาสานเป็ทรงกรวยสั้น ๆ ที่มีรูทั้งสองด้าน แล้วสอดเข้าไปในลอบดักปลาที่สานไว้ก่อนหน้า
"แบบนี้จะได้ผลหรือเ้าคะ?" อวิ๋นเฉิงซิ่วถามด้วยความสงสัย
"ฮ่า ๆ ๆ ซิ่วเอ๋อร์ เ้าคอยดูนะ!" อวิ๋นเม่าซานหัวเราะเสียงดัง เขาหาตำแหน่งที่เหมาะสมตรงซอกหินกลางลำธาร หันปากลอบดักปลาขึ้นไปทางต้นน้ำแล้วขัดมันไว้ตรงนั้น น้ำในลำธารจึงค่อย ๆ ไหลผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้และเถาวัลย์
จากนั้นเขาก็เก็บหินก้อนเล็ก ๆ มาอุดตามซอกหินอื่น ๆ แล้วใช้ไม้กระบองกวนน้ำที่ต้นน้ำอย่างต่อเนื่องเพื่อไล่ปลา "เสี่ยวเฟิง เ้าไปหาฟืนแห้งมา เดี๋ยวจะจุดไฟย่างปลากินกัน"
"ขอรับ!" อวิ๋นเฉิงเฟิงขานรับแล้วเดินจากไปอย่างร่าเริง
ไม่นานเขาก็หอบฟืนแห้งมัดหนึ่งและใบไม้แห้งสำหรับจุดไฟกลับมา ขณะเดียวกันอวิ๋นเม่าซานก็หยุดกวนน้ำ เขาชูลอบดักปลาขึ้นมาจากซอกหิน ลอบที่เต็มไปด้วยน้ำมีน้ำหนักมาก
"น่าจะมีปลานะเ้าคะ" อวิ๋นเฉิงซิ่วแอบคาดหวังในใจ
อวิ๋นเม่าซานเทลอบดักปลาลงบนพื้นที่ว่างริมฝั่งน้ำดังซ่า ปลาหลีฮื้อตัวใหญ่ยาวกว่าหนึ่งฟุตสี่ห้าตัวะโดิ้นอยู่บนพื้น เกล็ดบนตัวสะท้อนแสงแดดเป็ประกายระยิบระยับราวกับมีคลื่นน้ำ
"ว้าว! มีปลาจริง ๆ ด้วย!" อวิ๋นเฉิงซิ่วะโโลดเต้นเหมือนเด็ก แม้ว่าตอนนี้รูปลักษณ์ของนางจะเป็เด็กจริง ๆ ก็ตาม
"ท่านพ่อ ท่านยอดเยี่ยมที่สุดเลย! เก่งที่สุดเลยเ้าค่ะ!" คำเยินยอชุดใหญ่ทำให้อวิ๋นเม่าซานเคลิ้มจนหน้าแดงด้วยความเขินอาย
"เ้าลูกคนนี้ ยังไม่รีบมาจุดไฟอีก น้องสาวหิวจะแย่อยู่แล้ว!" เขาหันไปดุอวิ๋นเฉิงเฟิง
"เอ่อ~" อวิ๋นเฉิงเฟิงที่โดนลูกหลงทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรได้แต่ยอมรับสภาพ
อวิ๋นเม่าซานหยิบมีดเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา ขูดเกล็ดและเอาเครื่องในออก นำไปล้างที่ริมน้ำ จากนั้นหยิบเกลือห่อเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อ ทาเกลือให้ทั่วทั้งในและนอกของปลาแต่ละตัว แล้วใช้กิ่งไม้ที่เหลาจนแหลมเสียบปลาไว้
ในเวลานี้ อวิ๋นเฉิงเฟิงจุดไฟติดแล้ว เขาทำตะแกรงเล็ก ๆ ไว้เหนือกองไฟ แล้ววางปลาหลีฮื้อตัวใหญ่ที่เสียบไม้ไว้ลงไป พร้อมกับคอยพลิกปลาเป็ระยะ
ไม่นาน กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อปลาผสมกับกลิ่นไหม้ของกิ่งไม้ก็โชยมา อวิ๋นเฉิงซิ่วจ้องมองปลาย่างบนตะแกรงตาไม่กะพริบจนน้ำลายแทบจะไหล
"ใกล้เสร็จหรือยังเ้าคะ?" นางถามอย่างกระวนกระวาย
"ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว จะเสร็จเดี๋ยวนี้แหละ เป็ยัยแมวน้อยตะกละจริง ๆ เลยนะ" อวิ๋นเฉิงเฟิงพลิกปลาพลางมองอวิ๋นเฉิงซิ่วด้วยความเอ็นดู
"ข้าไม่ใช่แมวตะกละนะเ้าคะ!" อวิ๋นเฉิงซิ่วชี้ไปที่อวิ๋นเฉิงเฟิงเพื่อฟ้องท่านพ่อ "ท่านพ่อ ดูพี่รองรังแกข้าสิเ้าคะ!"
"หึหึ ซิ่วเอ๋อร์ไม่ใช่แมวตะกละหรอก ซิ่วเอ๋อร์น่ะ เป็ลูกกระต่ายตะกละต่างหาก!" อวิ๋นเม่าซานเอ่ยล้อเลียนอย่างหาได้ยาก
"โธ่! แม้แต่ท่านพ่อก็รังแกข้าด้วย" อวิ๋นเฉิงซิ่วทำหน้ามุ่ยด้วยความอับอาย
42K
