“ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินเสียงประกาศ” พี่หวังนั้นรู้สึกสับสน แต่พอสังเกตที่มดดีๆเหมือนจะมีรอยแทงเข้าไปที่หัวของมัน พี่หวังตรวจสอบรอยแทงมันเป็การแทงครั้งเดียวและแทงก่อนที่พี่เขานั้นจะสังหารมด เ้าหนึ่งและเ้าสองนั้นคอยสนับสนุนอยู่ห่างๆ ซึ่งนั้นเป็ไปไม่ได้ว่าจะถูกทั้งสองคนนั้นสังหาร
เหตการก่อนหน้าหวังอีฮังนั้นเห็นว่าได้โอกาสจึงได้ใช้จิติญญาของหมีหินม่วงที่ได้รับหลังจากดูดซับผลึกไป ใบมีเล่นหนึ่งปรากฏขึ้นที่มือของหวังอีฮัง หวังอีฮังค่อยเดินย่องเข้าไป และเมื่อมดไกล้ตายหวังอีฮังจึงรีบโจมตีในจังหวะที่พี่หวังกำลังเผด็จศึก
ฉัวะ!!
“ท่านสังหารมดูเา ท่านได้รับผลึกมดูเา” หวังอีฮังรู้สึกพอใจอย่ามาก ผลึกสีดำพุ่งเข้าไปในจิตของหวังอีฮัง จากนั้นหวังอีฮังก็ค่อยๆย่องออกไป พี่หวังในตอนนี้รู้สึกโกรธอย่างมาก
“ใครกัน!!” พี่หวังคำรามเสียงดัง ทำให้เ้าหนึ่งและเ้าสองนั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่ “พี่หวังหรือว่าจะเป็หวังอีฮัง”เ้าหนึ่งพูดขึ้น พี่หวังมองเ้าหนึ่งและส่ายหน้า “ข้าว่าคงไม่ใช่หวังอีฮังเพราะหวังอีฮังนั้นเปิดประตูได้แค่บานที่หนึ่งเท่านั้น ถึงแม้ว่ามันจะเปิดประตูบานที่สองได้ ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของมดตัวนี้ มันก็คนไม่มีพลังในการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้ได้” พี่หวังกำหมัดแน่นจากนั้นเขาก็สังให้เ้าหนึ่งและเ้าสองนำซากมดตามไป
แสงสีทองส่องสว่างบนมือของหวังอีฮังอีกครั้ง จากนั้นก็มีประตูปรากฏขึ้นต่อหน้าของเขา หวังอีฮังใช้มือเปิดประตูที่ปิดอยู่ แต่ประตูนั้นก็ปิดแน่นจนเกินไป”อะไรกันทำไมข้าถึงยังไม่สามารถเปิดประตูบานที่สองได้กัน”จากนั้นแสงสีทองที่มือและประตูก็หายไป หวังอีฮังถอนหายใจรู้สึกเ็ปที่ไม่อาจเปิดประตูบานที่สองได้สำเร็จ
หวังอีฮักออกจากห้องและไปฝึกวิชาที่ลานฝึกของตระกูลหวัง หมัดคลื่นของหวังอีฮังนั้นเริ่มที่จะทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ “วิชาจากชาติที่แล้วของข้าในที่สุดก็ถึงขั้นเริ่มต้นเสียที” หวังอีฮังรู้สึกพอใจอย่างยิ่งอีกแค่สามเดือนก็จะถึงวันจัดการประลองเลือกคนเข้าสำนักแล้ว หวังอีฮังเริ่มฝึกหนักอย่างต่อเนื่องตลอดเวลาสามเดือนที่เหลือ
“ท่านสามารถเปิดประตูบานที่สองได้สำเร็จ” แสงสีทองหลอมรวมเข้ากับร่างกายของหวังอีฮัง จากนั้นแสงสีม่วงที่อยู่ภายในจิตใจก็เข้ามาหลอมรวมด้วย ทำให้พลังที่ได้รับจากประตูบานที่สองเพิ่มขึ้นมาหลายเท่า
“พี่หวังครั้งนี้ท่านต้องได้ที่หนึ่งอย่างแน่นอน”เ้าหนึ่งกล่าว “ยินดีด้วยพี่หวังที่เปิดประตูบานที่สี่ได้ก่อนการประลอง”เ้าสองกล่าวชื่นชม พี่หวังในตอนนี้เขานั้นลืมเื่มดไปหมดเสียแล้ว
“นั้นมันเ้าหวังอีฮังนี่”เ้าหนึ่งร้องเสียงเมื่อได้เห็นหวังอีฮัง “เ้าอย่าได้สนใจขยะเช่นนั้นเลยพวกเราไปหาที่ฉลองที่พี่หวังของพวกเราจะได้ที่หนึ่งจากการประลองจะดีเสียกว่ามาต่อว่าขยะอย่างมัน” เ้าสองพูดขึ้น เ้าหนึ่งพบยักหน้าและก็พากันเดินจากไป
“นี่น้องหวังข้ารู้สึกได้ว่าเ้าพึ่งจะสามารถเปิดประตูบานที่สองได้สำเร็จข้าอยากรู้เสียจริงว่าเ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหนกัน”พี่หวังพูดจบก็สั่งให้เ้าหนึ่งและเ้าสองออกไปต่อสู้ “พี่หวังเพียงข้าคนเดียวก็เกินพอแล้ว”เ้าหนึ่งกล่าว หวังอีฮังมองพี่หวังแล้วยิ้ม”ข้าพึ่งจะเปิดประตูบานที่สองได้ท่านก็คิดจะรังแกข้าเสียแล้ว”
“ข้าก็แค่อยากที่จะทดสอบฝีมือของเ้าว่าเ้านั้นคู่ควรกับการเข้าการประลองพรุ้งนี้หรือไม่ หรือเข้ากลัวที่จะได้ต่อสู้กับคนของข้ากันแน่” พี่หวังยังคงสงบ แต่ภายในใจเขานั่นคิดที่จะแก้แค้นที่หวังอีฮังนั้นแย่งหมีหินม่วงของตนไป
“นั้นมันหวังอีฮังกับเ้าหนึ่งนี่” หวังซางพูดขึ้นหวังเฉาที่มาด้วยก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน “เ้านั่นมันคิดจะต่อสู้กับเ้าหนึ่งผู้ติดตามของพี่หวังงั้นหรือมันคิดอะไรของมัน” หวังซางเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของหวังเฉิน
'นี่มันเื่บ้าอะไรกัน' หวังอีฮังในตอนนี้เขานั้นไม่ยากแสดงความสามารถของเขาในตอนนี้ เพราะในวันพรุ่งนี้นั้นก็ถึงวันประลองแล้ว แต่หวังสี่นั้นกับส่งผู้ติดตามของเขามาต่อสู้ด้วย แถมยังมีอีกหลายคนที่มามุงดู หวังอีฮังคิดและคิดที่จะยอมแพ้และจากไป แต่ถ้าเขาคิดจะยอมแพ้คงโดนคนอื่นดูถูกเหยียดหยาม แถมอาจจะไม่สามารถเข้าร่วมการประลองของพรุ้งนี้ได้อีก
ในขณะที่หวังอีฮังกำลังคิด เ้าหนึ่งนั้นก็พุ่งเข้ามาและต่อยหมัดใสหวังอีฮัง
2K
