บทที่9 งานเลี้ยงของราชวัง
หลังจากที่อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นแจ้งข่าวเื่งานเลี้ยง เซี่ยเหมยเมี่ยนถูกบังคับให้เริ่มเตรียมตัว สำหรับงานใหญ่ที่กำลังจะมาถึง การแต่งตัวในครั้งนี้ไม่ใช่แค่การใส่เสื้อผ้าเพื่อความงาม แต่เป็การแสดงถึงสถานะของเธอในฐานะคู่สมรสของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋น และลูกสาวของตระกูลเซี่ยที่มีความสำคัญในราชสำนัก
เซี่ยเหมยเมี่ยนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องส่วนตัว ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือกังวลอะไรกับงานที่กำลังจะมาถึง แต่ลึกลงไปในดวงตากลับมีแววของความหนักใจซ่อนอยู่ ภายใต้ท่าทางเยือกเย็นนั้น เธอรู้ดีว่าในคืนนี้ทุกสายตาจะจดจ้องมาที่เธอ
นางกำนัลของท่านหญิงเซี่ย เริ่มช่วยกันจัดแต่งทรงผมยาวสลวยของเธอ ที่ย้อมเป็สีดำสนิท เส้นผมถูกจัดเรียงเป็รูปทรงสูงที่แสดงถึงความสง่างามแบบราชวงศ์ บางส่วนถูกมัดขึ้นอย่างประณีต โดยมีสายริบบิ้นสีทอง ที่ประดับด้วยอัญมณีระยิบระยับอยู่ด้านข้าง เพิ่มความหรูหราให้กับสตรี ที่มีตำแหน่งสำคัญเช่นเธอ
ชุดที่เซี่ยเหมยเมี่ยนเลือกใส่ในงานนี้ เป็ชุดราตรีสีม่วงเข้มที่มีผ้ากระโปรงยาว ปักลวดลายทองคำซึ่งดูเข้ากับสีผมของเธอได้อย่างพอดี ชุดนี้ออกแบบอย่างประณีตและดูเรียบหรู แต่ก็แฝงไปด้วยความเย้ายวนที่ไม่อาจมองข้าม เธอสวมเครื่องประดับทองคำที่เข้ากับชุด พร้อมด้วยต่างหู และสร้อยคอที่ตกแต่งด้วยอัญมณีสีฟ้า ทำให้เธอดูสง่างามมากยิ่งขึ้น
ขณะที่นางกำนัลช่วยเซี่ยเหมยเมี่ยนใส่ชุด เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาจากทางด้านหลัง ทำให้เซี่ยเหมยเมี่ยนหยุดชะงักเล็กน้อย เธอหันไปมองและพบว่าอ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ยืนอยู่ที่ประตูห้องห่างๆ ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธอโดยไม่ละสายตา
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยืนมองเซี่ยเหมยเมี่ยนเงียบๆ โดยที่เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสนใจ เขามองดูท่านหญิงที่เคยดูเรียบง่าย และไร้อารมณ์ใน่ที่ผ่านมา ขณะนี้กลับดูสง่างาม และน่าหลงใหลมากขึ้นกว่าที่เคย
การแต่งกายของเธอในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง จากทุกครั้งที่เขาเคยเห็นเธอ เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่าง ที่แผ่ออกมาจากท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยน เหมือนเธอกำลังจะกลายเป็ใครบางคนที่เขาไม่เคยคาดคิด
“ท่านหญิง... งานเลี้ยงจะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้าจะไปคอยที่ห้องด้านนอก” อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นพูดเสียงต่ำเขาไม่รู้ทำไม แต่คำพูดของเขากลับรู้สึกหนักหน่วงขึ้นมากกว่าปกติ
เซี่ยเหมยเมี่ยนหันกลับไปมองเขา และเห็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหมาย ที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ เธอพยักหน้าหวังจะบอกให้เขาไปก่อน แต่ในใจกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้“ข้าเพียงแค่้าเตรียมตัวให้พร้อม... ขอบคุณท่านที่ให้เวลา”
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยืนมองเธออยู่สักพัก เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างในหัวใจที่เคลื่อนไหว แต่อย่างไรก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นอย่างชัดเจน เขาหันไปและเดินออกจากห้อง โดยไม่รู้ตัวว่าได้มองเธอ จนลับสายตาไปแล้ว
เซี่ยเหมยเมี่ยนยืนมองหลังเขา เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่บางอย่างในใจของเธอ กลับทำให้รู้สึกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอ กับอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นไม่ใช่แค่คำว่า“การร่วมมือ” ตามที่เขาพูดออกมา
หลังจากที่เซี่ยเหมยเมี่ยน เตรียมตัวเสร็จและเดินออกจากห้อง ไปยังห้องจัดงานเลี้ยงในพระราชวัง ท่านหญิงเซี่ยรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่าง ในอากาศที่แปลกไป ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า ราวกับทุกสายตาของคนในวังหันมามองเธอ
ในขณะเดียวกัน หลี่เหิงยืนอยู่ที่มุมห้อง โดยสวมชุดกระโปรงสีแดงเืหมู ที่ค่อนข้างดูหรูหราเกินไป สำหรับงานเลี้ยงระดับราชสำนักแบบนี้ อย่างไรก็ตาม หลี่เหิง เป็หญิงสาวที่มีท่าทีสง่างาม และเข้ากับบทบาทของเธอ ในฐานะข้าราชการ ระดับขุนนางในวังหยางหลิงได้เป็อย่างดี
หลี่เหิงยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ เมื่อเห็นเซี่ยเหมยเมี่ยนเดินเข้ามาในห้อง งานเลี้ยงครั้งนี้ไม่ใช่แค่การพบปะกันของชนชั้นสูง แต่เป็การแสดงออกถึงการต่อสู้ทางอำนาจที่ละเอียดอ่อน หลี่เหิงรู้ดีว่าเซี่ยเหมยเมี่ยน อาจเป็แค่หมากในการเล่นของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋น แต่มันกลับทำให้หลี่เหิงรู้สึกสนุก และตื่นเต้นในจิตใจ
“ท่านหญิงเซี่ย... ท่านดูสวยงามยิ่งนักในคืนนี้” หลี่เหิงเดินเข้ามาทักทายด้วยน้ำเสียงหวาน แอบแฝงด้วยความเ้าเล่ห์ที่ไม่สามารถปิดบังได้ “ข้าไม่คาดคิดเลยว่าในงานเลี้ยงครั้งนี้ ท่านจะเป็คนที่โดดเด่นที่สุด”
เซี่ยเหมยเมี่ยนหันมองหลี่เหิงเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ในท่าทางของหลี่เหิงแต่ก็พยายามไม่แสดงออกทางสีหน้า “ท่านก็เหมาะสมกับงานนี้เช่นกัน” เสียงของเซี่ยเหมยเมี่ยนเยือกเย็นอย่างที่หลี่เหิงคุ้นเคย
หลี่เหิงมองเซี่ยเหมยเมี่ยนด้วยความสงบ ก่อนจะหันไปมองผู้คนในห้องเลี้ยง “แต่น่าเสียดายที่ท่านหญิงเซี่ย คงจะไม่สามารถได้รับความสนใจจากท่านอ๋องในคืนนี้” หลี่เหิงพูดคำนี้เบาๆ โดยไม่ให้ใครได้ยินมากนัก แต่ก็ทำให้เซี่ยเหมยเมี่ยน รู้สึกถึงความท้าทายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น
เซี่ยเหมยเมี่ยนไม่ตอบ แต่หันไปมองทางอ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับแขกคนอื่นๆ เขากำลังพูดคุยกับบุคคลสำคัญของราชสำนัก และดูเหมือนจะไม่สนใจเธอมากนัก
หลี่เหิงยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นท่าทางของเซี่ยเหมยเมี่ยน“ท่านหญิงเซี่ย... ข้าเชื่อว่าในคืนนี้ ท่านอ๋องคงไม่สามารถละเลยท่านได้” เธอพูดจบแล้วเดินจากไป ทิ้งให้เซี่ยเหมยเมี่ยนยืนนิ่งอยู่กลางห้องเลี้ยง