เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        เรื่องเมื่อคืน...ลู่เป๋าเหยียนคงทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ?

        ถึงบางทีเขาจะนิสัยแย่แต่ซูเจี่ยนอันก็ยังคงเชื่อว่า เขาไม่ใช่คนโรคจิตแบบนั้น

        คิดแล้วเหตุการณ์เมื่อวานก็เริ่มลอยเข้ามาในสมองของเธอเหมือนภาพยนตร์ที่ถูกฉายซ้ำ

        ริมฝีปากร้อนและจูบอันดุดันของเขาสัมผัสที่ไม่ยอมให้ใครปฏิเสธ ลมหายใจอุ่น...ทุกอย่างยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ

        ยังดีที่ตอนสุดท้าย...

        ถ้าไม่อย่างนั้นเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น

        ซูเจี่ยนอันตบพวงแก้มร้อนๆของตนเชิงเรียกสติ ว่าแล้วจึงสวมเสื้อคลุมของเขาพลางจับไว้แน่น และเดินออกไปแต่ที่ต้องแปลกใจคือ ลู่เป๋าเหยียนไม่ได้อยู่ในห้องนอนประตูห้องหนังสือถูกเปิดอยู่ เหมือนเธอจะได้ยินเสียงเขาอยู่ในนั้น

        เธอเดินเข้าไปใกล้อย่างระแวดระวังเมื่อถึงหน้าประตูก็ได้ยินเขาพูดขึ้นว่า

        “เธอนอนก่อนเลย”

        เขากำลังพูดกับเธออย่างนั้นเหรอ?

        เห็นหญิงสาวยืนกุมเสื้อไว้แน่นพลางทำหน้ามึนๆอยู่ที่หน้าประตู ลู่เป๋าเหยียนจึงวางเอกสารในมือและเดินไปหาเธอ

        ซูเจี่ยนอันแค่รู้สึกถึงเงาของเขาลมหายใจก็เริ่มติดขัด...

        คนที่สูงหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตรอย่างเธอไม่นับว่าเตี้ยแต่เมื่ออยู่ใกล้ลู่เป๋าเหยียน เธอกลับเตี้ยกว่าเขามากจนรู้สึกถึงแรงกดดันเล็กๆ

        เวลานี้ลู่เป๋าเหยียนพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว และปลดกระดุมสองเม็ดบนท่อนแขนยาวและแผงอกแกร่งที่เผยให้เห็นทำให้เขาดูเซ็กซี่เย้ายวนสายตาคนมองเหลือเกิน

        ลู่เป๋าเหยียนมองคนที่ทำหน้าเหมือนกระต่ายหลงทางอย่างซูเจี่ยนอัน

        “ฉันบอกให้เธอนอนก่อนเลย”

        “แล้ว...นายล่ะ”

        สายตาของเธอดูตื่นตระหนกเล็กน้อยลู่เป๋าเหยียนคิดว่าเธอคงกำลังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวาน สายตาเขาเข้มขึ้นพลางพูดว่า

        “ฉันจะนอนในห้องหนังสือเธอไม่ต้องกลัว”

        แววตาของซูเจี่ยนอันสั่นเล็กน้อย

        “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...”

        เธอเริ่มรู้สึกว่าหน้าร้อนขึ้นอีกแล้วจึงสูดหายใจลึกพลางเงยหน้าจ้องตาลู่เป๋าเหยียน

        “ฉันแค่อยากถามนายว่านายจะนอนตอนไหน ไม่ใช่จะบอกให้นายไปนอนที่ห้องหนังสือ...”

        ลู่เป๋าเหยียนยกมือกอดอกมองเธอยิ้มๆ

        “ไม่กลัวฉันจะทำอะไรเธอหรือไง”

        ซูเจี่ยนอันเบ้ปากพลางหันหลังกลับทันที

        “ต่อให้อยากทำนายก็ทำไม่ได้หรอก!”

        เธอถอดเสื้อคลุมของเขาและนำไปแขวนเอาไว้จากนั้นรีบมุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มทันที

        ลู่เป๋าเหยียนเห็นดังนั้นก็แย้มยิ้มขึ้นมาจนกระทั่งเสิ่นเยว่ชวนส่งข้อความมาเตือนเขาว่า อีกห้านาทีเขามีวิดีโอคอนเฟอร์เรนซ์เขาจึงเดินกลับห้องหนังสือไป

        การประชุมได้ดำเนินไปประมาณชั่วโมงกว่าและอีกไม่ช้าก็คงจะจบลง แต่ตอนนั้นเองลู่เป๋าเหยียนกลับได้ยินเสียงจากในห้องนอนเป็นเสียงของซูเจี่ยนอันที่กำลังละเมอเฉกเช่นเมื่อวาน

        ลู่เป๋าเหยียนสีหน้าเครียดเขาทิ้งการประชุมแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนทันที ซูเจี่ยนอันฝันร้ายอีกแล้วจริงๆ ด้วยเธอขมวดคิ้วขดตัวอยู่ในผ้าห่มพลางงึมงำไม่ได้ศัพท์เมื่อเขาเดินไปใกล้จึงได้ยินชัดเจนว่าเธอกำลังร้องเรียกเขาเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน

        “ลู่เป๋าเหยียน...ลู่เป๋าเหยียน...ช่วยฉันด้วย...”มือบางปัดป่ายไปมาอยู่บนเตียง

        ลู่เป๋าเหยียนกุมมือเธอ

        “เจี่ยนอัน”

        มือของเธอชะงักไปและกุมมือเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนกับเริ่มรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง ทว่าคิ้วยังคงขมวดมุ่นและเธอยังคงดิ้นไปมา

        ลู่เป๋าเหยียนเอนตัวนอนพลางจับตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดเขาพูดชื่อเธออย่างปลอบโยน จนกระทั่งเธอเริ่มสงบลง ลู่เป๋าเหยียนจึงเริ่มเข้าใจว่าที่แท้ซูเจี่ยนอันกลัวการนอนคนเดียวมากกว่ากลัวเขาจะทำอะไรเธอเสียอีก

        เรื่องที่ถูกฆาตกรโรคจิตนั่นจับตัวไว้เธอยังคงจำฝังใจ

        “ลู่เป๋าเหยียน...”

        เสียงของเธอแผ่วเบาลงลู่เป๋าเหยียนลูบหลังเธอพลางพูด

        “ฉันอยู่นี่ อยู่ข้างๆ เธอไม่ต้องกลัว”

        ปมคิ้วที่ขมวดแน่นเมื่อครู่เริ่มคลายตัวออกจากนั้นเธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นพลางมองหน้าลู่เป๋าเหยียนอย่างงุนงงราวกับไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน

        “ไม่เป็นไรแล้วนะ”ลู่เป๋าเหยียนประทับจุมพิตลงบนหน้าผากเธอ และพูดอย่างปลอบโยน

        “นอนเถอะ”

        “อืม...”

        ซูเจี่ยนอันไม่รู้ว่านี่คือความฝันหรือความจริงเธอรู้เพียงแค่ว่าเมื่อกี้นี้เธออยู่ในเงื้อมมือของฆาตกรแต่ในตอนนี้เธอได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของลู่เป๋าเหยียนแล้ว

        เขามาหาเธอแล้วใช่ไหมงั้นเธอก็คงปลอดภัยแล้วล่ะ

        เธอปิดตาที่สะลึมสะลือลงไม่นานเสียงหายใจก็เริ่มดังเป็นจังหวะและดูผ่อนคลายซูเจี่ยนอันได้เข้าสู่นิทราเป็นที่เรียบร้อย

        มือถือของลู่เป๋าเหยียนสั่นขึ้นเป็นเสิ่นเยว่ชวนที่ส่งข้อความเข้ามา

        ประชุม?

        เขาจึงพิมพ์ตอบกลับไปสามคำ

        ‘เลิกประชุม’

        จากนั้นก็กดส่งข้อความและปิดเครื่องในทันที

        ความเงียบเข้าปกคลุมค่ำคืนอันมืดมิดสิ่งเดียวที่ยังคงได้ยินคือเสียงลมหายใจของคนในอ้อมกอด ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับหน้าอกของเขานิ้วมือเรียวยาวจับเสื้อเขาเอาไว้แน่นใบหน้าของคนที่กำลังหลับลึกยังคงแสดงความหวาดกลัวออกมาอยู่บ้าง

        ลู่เป๋าเหยียนลูบแก้มเธอแผ่วเบาเขาเองก็เริ่มง่วงแล้ว จึงหลับตาลงและนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น

        หลังจากที่เธอโดนฆาตกรกักตัวไว้ซูเจี่ยนอันก็มักจะฝันร้ายถึงเหตุการณ์เดิมๆดวงตาโหดเหี้ยมของฆาตกรที่กำลังถือมีดแกว่งไปมาอยู่บนตัวเธอทำท่าเหมือนจะสลักลวดลายลงมาบนนั้น จากนั้นก็จับเธอแยกชิ้นส่วน

        บางครั้งเธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีแต่บางครั้งเธอก็หลับไปทั้งอย่างนั้น พอตื่นมาในวันรุ่งขึ้นแผ่นหลังของเธอก็มักจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ

        น้อยครั้งที่จะสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจแบบเมื่อคืน

        แต่มีอะไรบางอย่างผิดปกติเหมือนเธอจะฝันร้ายก่อนที่จะหลับสนิทไปนี่นา

        เธอลืมตาขึ้นทั้งๆ ที่ยังคงสงสัย

        ฟ้าสว่างแล้ว

        แต่ที่เธอคาดไม่ถึงก็คือสิ่งแรกที่เธอมองเห็นในเช้าวันนี้จะเป็น ลู่เป๋าเหยียน

        เขากำลังหลับสนิทหายใจแผ่วเบา อกแกร่งขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะเธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าขนตาของเขายาวจัง

        ในยามปกติเธอมักสนใจมองแต่ดวงตาเรียวคู่นั้นแต่เมื่อเผลอสบตาเขา เธอก็มักไม่กล้ามองต่อที่แท้ขนตาของเขางอนสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

        แต่ว่าทำไมเขายังใส่ชุดเดิมเมื่อวานอยู่ล่ะ? เธอหนุนแขนเขาแทนหมอนมือข้างหนึ่งของเขาโอบเอวเธอ เธอในตอนนี้นอนพิงอกแกร่งของเขา แถมยังเอามือเกาะเสื้อเขาไว้อีก

        มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย! พวกเรา...

        ว่าแล้วซูเจี่ยนอันก็นึกขึ้นได้ว่าสงสัยเมื่อคืนเธอจะฝันร้ายจริงๆ หลังจากนั้น...

        หลังจากนั้นลู่เป๋าเหยียนก็โผล่มาเขาดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด ตอนที่เธอกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่นั้น ลู่เป๋าเหยียนได้จูบเธอแถมยังบอกเธอว่า ไม่เป็นไรแล้ว ให้เธอนอนเถอะ

        เพราะอ้อมกอดและคำพูดของเขาทำให้เธอหลับสบาย

        ในตอนนั้นเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยยิ่งว่าใคร ถ้ามองไม่ผิด สายตาและน้ำเสียงทุกการกระทำของเขาแลดูอ่อนโยน

        ความอ่อนโยน ที่ทำให้เธอเสพติด

        หากเป็นเพียงแค่ความฝันเธอก็ขอนอนหลับไปโดยที่ไม่ต้องตื่นขึ้นอีก

        ถึงแม้ลึกๆ แล้วเธอจะไม่อยากให้มันเป็นเพียงแค่ฝันก็ตาม เธออยากให้ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง

        เธอยื่นมือออกไปเพื่อจะสัมผัสใบหน้าเขาแต่ในตอนนั้นเอง ขนตาของลู่เป๋าเหยียนก็เริ่มขยับ

        เขากำลังจะตื่น!

        ซูเจี่ยนอันรีบปิดตาลงแกล้งทำเป็นนอนหลับอยู่ในทันที

        เมื่อลู่เป๋าเหยียนลืมตาขึ้นอย่างแรกที่เขาทำคือก้มลงไปมองคนในอ้อมกอด แต่เพราะไม่มีอะไรผิดปกติเขาจึงคิดว่าเธอยังคงหลับอยู่ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอระหว่างนั้นเหมือนเขาจะชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้สาเหตุแต่เขาจัดการห่มผ้าให้เธอต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสร็จแล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำไป

        เมื่อเสียงฝีเท้าของลู่เป๋าเหยียนเริ่มไกลออกไปคนที่แกล้งหลับอย่างซูเจี่ยนอันก็ลืมตาขึ้นพลางลอบถอนหายใจอยู่ใต้ผ้าห่ม

        มีแต่เธอที่รู้ว่าตอนที่ลู่เป๋าเหยียนห่มผ้าให้เธอ เธอเกร็งไปหมดทั้งตัว เกร็งไปยันปลายนิ้วเท้า

        ว่าแต่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อคืนเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?

        คิดไปคิดมาซูเจี่ยนอันก็พลิกตัว จู่ๆ ภาพของลู่เป๋าเหยียนก็เข้ามาสู่สายตาเธอเขายืนล้วงกระเป๋าพิงอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เสื้อเชิ้ตและกางเกงที่ดูยับนิดๆ กลับยิ่งทำให้เขาดูหล่อกว่าเดิมเขายกมุมปากพลางยิ้มน้อยๆ สายตาเข้มเหมือนกำลังมองมาอย่างสำรวจ

        ซูเจี่ยนอันหายใจสะดุดสมองเริ่มคิดหาทางเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว

        เธอจะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเมื่อกี้เธอแกล้งหลับ!

        ว่าแล้วจึงรีบทำท่าบิดขี้เกียจอย่างแนบเนียน

        “อ้าวนายตื่นตั้งแต่เมื่อไร”

        “ตื่นก่อนเธอแป๊บเดียว”

        “...”ซูเจี่ยนอันนิ่งแข็งเป็นหิน โลกนี้กำลังเล่นตลกกับเธอใช่ไหมเนี่ย

        รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นกว่าเดิมขณะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดีซูเจี่ยนอันกัดผ้าห่มอย่างหงุดหงิดปนอับอาย

        ว่าแต่ทำไมเขาถึงรู้ว่าเธอกำลังแกล้งหลับกันนะ? แอคติ้งของเธอไม่น่าจะห่วยขนาดนั้นนี่!

        ยัยโง่...

        คนที่กำลังยืนแปรงฟันอยู่อย่างลู่เป๋าเหยียนอดบ่นในใจไม่ได้

        ก่อนที่จะห่มผ้าให้เธอเขาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลยก็จริง แต่ตอนหลังเธอตัวเกร็งซะขนาดนั้นเขาจะดูไม่ออกได้อย่างไร

        อยู่ๆ เขาก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาตอนที่เขาจูงมือเธอเดินอยู่ในสวนสาธารณะ มือของเธอก็เกร็งขึ้นแบบนี้

        แค่สัมผัสเธอมันทำให้เธอตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?

        เรื่องนี้เป็นอะไรที่ไม่เลวเลยทีเดียว

        เช้านี้ลู่เป๋าเหยียนรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างประหลาด

        ขณะที่กำลังกินอาหารเช้าลู่เป๋าเหยียนก็ยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งให้กับซูเจี่ยนอัน

        ซูเจี่ยนอันชอบอ่านนิตยสารก็จริงแต่เธอไม่ได้ติดนิสัยต้องอ่านหนังสือพิมพ์ตอนเช้า จึงรับมาอย่างงงๆ

        “มีอะไรเหรอ”

        “ดูหน้าข่าวอาชญากรรม”

        ซูเจี่ยนอันเปิดไปหน้าที่เขาบอกก็เห็นพาดหัวข่าว

        “เฮ่อเทียนหมิงฆาตกรโรคจิตเมือง A ถูกตัดสินโทษ”

        เนื้อข่าวเขียนไว้ว่าเมื่อวานเฮ่อเทียนหมิงได้ถูกศาลตัดสินโทษประหารชีวิตตัวเฮ่อเทียนหมิงเองไม่ได้ยื่นอุทธรณ์  ส่วนการประหารจะมีขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้าในข่าวได้มีการวิเคราะห์สาเหตุของความวิปริตของฆาตกรไว้ด้วยและตอนท้ายก็ได้เขียนถึงชีวิตในคุกของเฮ่อเทียนหมิงในช่วงนี้ว่าหลังจากที่เขาถูกนำตัวเขาคุกก็โดนรุมซ้อมจนบาดเจ็บสาหัสทุกวันนี้ได้แต่นอนบนเตียงโดยไม่มีใครแยแส

        เขาพรากสองชีวิตของผู้บริสุทธิ์ไปอย่างโหดเหี้ยมแถมยังลักพาตัวแพทย์นิติเวชอีกสองคน ทำให้ไม่มีใครคิดสงสารเขาทั้งนั้นนี่คงเป็นอย่างที่ทุกคนชอบพูดกันว่า “กรรมตามสนอง”

        ซูเจี่ยนอันคืนหนังสือพิมพ์ให้ลู่เป๋าเหยียน

        “ทำไมถึงให้ฉันอ่านข่าวนี้?”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ตอบและถามย้อน“ช่วงนี้เธอมักจะฝันร้ายใช่หรือเปล่า”

        “อืม...”ซูเจี่ยนอันตอบอย่างแปลกใจ

        “ทำไมนายถึงรู้ล่ะ”ต่อให้เมื่อวานเขาเห็นเธอนอนฝันร้าย แต่คงไม่รู้ถึงขนาดว่าเธอฝันร้ายแบบนี้ทุกคืนล่ะมั้ง?

        “สองวันมานี้เธอฝันร้ายทุกคืน” ลู่เป๋าเหยียนอธิบาย

        “เธอเคยเรียนจิตวิทยาคงรู้ดีกว่าฉันว่านี่คืออาการ PTSD1”

        “เพราะฉะนั้น นายเลยเอาข่าวนี้ให้ฉันอ่านเพราะคิดว่าถ้าฉันรู้ว่าเขากำลังจะถูกประหารชีวิต ฉันจะเลิกฝันร้าย?”

        ลู่เป๋าเหยียนถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า

        “ไม่ใช่อย่างนั้นฉันแค่อยากบอกเธอว่า ตอนนี้ฆาตกรอยู่ในการควบคุมของตำรวจแถมเธอกับเจียงเส้าข่ายยังเป็นคนช่วยให้ตำรวจตามจับเขาได้ตอนนี้เขาใช้ชีวิตในคุกอย่างทุกข์ทรมาน และในอีกสองเดือนเขาก็หายไปจากโลกนี้จะทำร้ายใครไม่ได้อีก”

        “เพราะฉะนั้นเจี่ยนอัน เธอไม่ต้องกลัวอีกต่อไป”

***********************

1 Post-Traumatic Stress Disorder  “โรคเครียดหลังประสบเหตุการณ์สะเทือนใจ”

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ https://health.kapook.com/view97511.html