เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

        “จะ จะ จะบ้าเหรอ...!! ไอ้คำสั่งแบบนั้นใครจะไปทำได้วะ”

        ผมตะโกนออกมาเสียงด้วยความโกรธสุดขีดเมื่อได้ยินคำสั่งสุดท้ายของพวกมัน จากนั้นทุกอย่างก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะข้อความเสียงดังขึ้นอีกครั้งเพียงแต่เสียงที่พูดออกมาทำเอาผมถึงกับตัวแข็งทื่อ

        “เฮ้ย...!! พวกแกนะ ชอบดูอะไรที่มันวิปริตนักไม่ใช่เหรอ ระ ระหว่างฉันทำเรื่องแบบ... แบบนั้นกับแม่ตัวเอง กับให้ไอ้บ้านี้ทำ พวกนายชอบแบบไหน อยากดูแบบไหมมากกว่ากันล่ะ...!!

        “สะ เสียงนี้มัน...”

        “ใช่แล้ว เสียงของคุณที่ร้องออกมาตอนนั้นอย่างไรล่ะจำได้หรือไม่ ตอนนั้นเป็นเพราะคุณเอ่ยขอความช่วยเหลือ และเสนอข้อแลกเปลี่ยนออกมาเอง พวกเราจึงยื่นมือช่วยเหลือ และตอนนี้ทางเราก็อยากจะให้คุณทำตามที่เคยได้พูดเอาไว้ มันแปลกตรงไหนหรือ...?”

        สิ่งที่เจ้าขอความเสียงบอกออกมา ทำเอาผมพูดอะไรไม่ออก ใครจะคิดว่าพวกมันจะเอาเรื่องตอนนั้นมาเล่นงานผมกับแม่

        “ดูท่าในตอนนั้นคุณจะพูดออกมาแบบส่ง ๆ เพียงเพื่อจะเอาตัวรอดสินะ แต่ทางเราไม่คิดเช่นนั้น เพราะทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ คุณจะไม่ทำก็ได้ แต่รู้ใช่ไหมว่า พวกเราไม่ชอบคนผิดสัญญา และเราจะทำยังไงกับคนแบบนี้...”

        ข้อความเสียงที่พวกมันเปล่งออกมาอีกครั้ง ทำเอาผมเสียวสันหลังวาบ เรารู้แน่ว่านี่ไม่ใช่คำขู่เล่น เพราะพวกมันนั้นโหดเหี้ยม วิปริตทำได้ทุกอย่าง ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องกลัวอะไร แถมตอนนั้นยังมีโดรนราว ๆ สองสามลำบินปรากฏขึ้นเหนือหัวของพวกเราอย่างไม่น่าไว้ใจ

        “จะ จะ เย็นก่อน มะ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำ หรือผิดสัญญาก็แค่ตกใจนิดหน่อย อย่าพึ่งทำอะไรวู่วามนะ”

        ผมรีบละล่ำละลักบอกพวกมันด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

        “โอ้ มันต้องแบบนี้สิ ถึงจะพอคุยกันต่อได้หน่อย สรุปผู้เล่นธีร์จะยอมทำตามคำสั่งที่ได้บอกไปใช่หรือไม่....”

        เจ้าข้อความเสียงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ซึ่งมันเป็นคำถามที่ผมลำบากใจจะตอบมากที่สุดในชีวิต ตอนนั้นผมมองไปที่แม่นุชซึ่งสีหน้าของเธอดูหวาดกลัว และกังวลเป็นอย่างมาก ส่วนมีนานั้นได้แต่นิ่งเงียบ เพราะเธอรู้ดีว่าเรื่องในครั้งนี้ตนเองไม่สามารถยื่นมือเข้ามาช่วยอะไรได้

        “บ้าที่สุด...” ผมกัดฟัน กำหมัดแน่นก่อนจะสบถออกมาเบา ๆ จากนั้นก็เอ่ยสั้น ๆ ว่า

        “ใช่”

        “ดีมาก เช่นนั้นกรุณาเดินไปทางด้านซ้ายอีกประมาณ สามร้อยเมตร คุณก็จะพบกับถ้ำแห่งหนึ่ง ใช้ที่นั่นทำคำสั่งสุดท้าย กับพาร์ทเนอร์นุช ส่วนพาร์ทเนอร์มีนาให้รออยู่หน้าถ้ำ ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ เพราะทางเราจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ให้เกิดเหตุร้ายซ้ำรอยเดิม”

        มันส่งข้อความเสียงออกมาอีกครั้งก่อนจะเงียบไป ส่วนผม แม่นุช และมีนาต่างก็มองหน้ากันคล้ายถามว่าจะเอายังไงต่อดี

        “นายไม่ต้องมามองฉันเลย เรื่องนี้ฉันไม่มีความเห็น แต่ถ้าจะให้แนะนำล่ะก็ รีบทำให้มันจบ ๆ ไป จะทำแบบไหน นายไปคุยกับคุณป้าเอง หนูขอโทษนะคะคุณป้าที่เรื่องนี้หนูช่วยไม่ได้”

        “มะ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะป้าเข้าใจดี ป้าคิดไว้นานแล้วเหมือนกันว่าสักวันเรื่องแบบนี้ก็ต้องเกิดขึ้น ตะ แต่ไม่คิดว่า...มันจะเร็วแบบนี”

        แม่นุชก้มหน้าก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมท่าทางอาย ๆ ส่วนผมที่เห็นก็ยิ่งรู้สึกลำบากยิ่งกว่าเดิม ‘จะให้ผมกับเธอ...อะ เอากันเนี่ยนะ ลูกกับแม่กันเนี่ยนะ’ แค่คิดก็ผิด แค่คิดก็บาปจะตายแล้ว แต่ถ้าไม่ทำ...ได้ตายจริง ๆ แน่

        เฮ้ออออออออ....อออ ผมถอนหายใจยาว ๆ ก่อนจะฝืนใจพูดออกมาว่า

        “งั้นถ้ามันไม่มีทางเลือกอีกแล้ว พวกเราก็ไปกันเถอะ สะ ส่วนจะทำแบบไหนยังไงต่อค่อยว่ากันนะครับแม่”

        “อืมส์ จ้ะ”

        แม่นุชพยักหน้ารับเบา ๆ จากนั้นพวกเราทั้งสามก็เดินไปทางด้านซ้ายของป่าอีกราว ๆ สามร้อยเมตร ก่อนจะได้พบกับถ้ำขนาดใหญ่อยู่จริง ๆ มีนานั่งรออยู่หน้าถ้ำ กับโดรนติดอาวุธสองลำที่บินลอยตัวอยู่ ส่วนผม แม่นุช และโดรนติดกล้องอีกหนึ่งลำเข้าไปด้านใน

        พอเข้ามาถึงเราก็พบกับโถงถ้ำขนาดใหญ่ บนเพดานถ้ำเป็นช่องขนาดใหญ่ที่แสงอาทิตย์ส่องลงมาได้ ในนี้จึงไร้ซึ่งความมืด และเห็นทุกอย่างรอบกายได้อย่างชัดเจน ผมกับแม่นั่งลง และมองหน้ากันอย่างเงียบ ขณะที่เหนือหัวของเรามีเจ้าโดรนติดกล้องบินส่งเสียงหึ่งเบา ๆ อยู่ถึงแม้นจะมีมันแค่ลำเดียวแต่ผมกลับรู้สึกว่า ภายในเลนส์กล้องกลับมีสายตาอุบาทว์น่ารังเกียจนับร้อยคู่กำลังจับจ้อง มองมาอยู่ พวกมันคงอยากเห็นผมกับแม่สมสู่กันใจจะขาดแล้ว

        “อะ เอายังไงต่อดีครับแม่...” ผมเอ่ยถามแม่นุชด้วยสีหน้าวิตกกังวล ซึ่งเธอก็นิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่แม่นุชจะลุกขึ้นแล่วทำบางอย่างจนผมตาโตอ้าปากค้าง ซึ่งก็คือการที่แม่นุชค่อย ๆ ถอดชุดที่เธอใส่ออกทีล่ะชิ้นจนหมด ก่อนจะใช้แขนสองข้างปิดบังของสงวนช่วงบนกับช่วงล่างไว้

        “มะ มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องทำเท่านั้นแหละลูก แม้จะฝืนใจแค่ไหนก็ตาม” แม่นุชเอ่ยออกมาขณะที่เธอก้มหน้าไม่สบตาผม

        ส่วนผมที่เห็นร่างเปลือยเปล่าของแม่ก็ต้องบอกเลยว่าตะลึงไปชั่วขณะ แถม...อวัยวะตรงเป้าก็พลันพองแข็งขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

        “ถะ ถ้างั้น ธีร์ขอโทษนะครับแม่” ผมลุกขึ้น และเอ่ยออกมาบ้าง ก่อนจะบรรจงถอดเสื้อ ถอดกางเกงนอก กางเกงในออกจนเจ้างูยักษ์ตาเดียวที่ตื่นตัวพลันผงาดหัวชูชันออกมาชี้หน้าแม่ จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาแม่นุชใกล้ ๆ

        “ตะ แต่ตอนทำธีร์ไม่ต้อง ไม่ต้อง....เอ่อ...”

        แม่นุชเอ่ยขึ้นซึ่งผมก็ขมวดมุ่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามกลับว่า

        “ไม่ต้องอะไรครับแม่”

        “ไม่ต้อง...เสร็จข้างในนะแม่กลัวท้อง อีกอย่างพวกมันก็ไม่ได้ระบุว่า ต้องทำกันแบบไหน”

        พอได้ยินที่แม่นุชบอกสองตาผมก็เบิกกว้างด้วยความฉงนใจ จริงด้วยพวกมันไม่ได้ระบุนี่หว่าว่าต้องทำถึงขั้นไหน แค่บอกให้เราสองคนเอากันเฉย ๆ แต่ผมไม่แน่ใจ ก็เลยหันไปหาเจ้าโดรนติดกล้องก่อนจะถามพวกมันให้แน่ใจว่า ทำอย่างที่พวกเราคุยกันได้ไหม เมื่อพูดจบดูเหมือนพวกมันจะนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับมาเป็นข้อความเสียงที่ดูจะไม่พอใจสักเท่าไหร่ว่า

        “ทางแขกวีไอพีของเราหลายคนดูจะไม่พอใจในเงื่อนไขข้อนี้ แต่ทางเราก็ผิดเองที่ไม่ได้ระบุให้ชัดเจนตั้งแต่แรก เพราะงั้นเราจึงจะตอบพวกคุณแบบนี้ ผู้เล่นธีร์ กับผู้พารท์เนอร์นุชจะต้องร่วมรักกันจนเสร็จ 1 ครั้ง ในตอนจบ คุณสามารถเสร็จภายนอกได้ แต่ถ้าพวกคุณเสร็จภายใน ทางเราจะพิจารณาเลื่อนขั้นให้คุณเป็นผู้เล่นระดับสูงสุดทันที แถมแต้มพิเศษให้อีก 100 แต้ม กับเงินรางวัลอีก 500000 บาท เมื่อจบภารกิจสุดท้าย...

        สิ่งที่พวกมันเสนอให้ผมเอากับแม่ตัวเองจนแตกใน ยิ่งตอกย้ำว่าพวกมันโรคจิตวิปริตแค่ไหน แม้นจะฟังดูน่าสนใจดี แต่ผมกับแม่ก็ไม่คิดจะทำตามหรอกครับ พวกเราไม่ได้มีจิตใจโสโครกเหมือนพวกมัน สิ่งที่ผมกับแม่กำลังจะเอากันก็มีเหตุผลเดียวคือ ต้องการจะมีชีวิตรอด จนออกไปจากไอ้เกมอัปรีย์ ออกไปจากไอ้เกาะนรกแห่งนี้เท่านั้น...

        จบตอน

        ตอนต่อไป ผมกับแม่จำใจทำภารกิจสุดเสียวต้องห้าม