(จบ)ท่านอาหยุดตามใจข้าเสียที

บทที่ 47 อาบน้ำแล้วไปรอข้า

อวิ๋นอินอินตามหลังอวิ๋นสีหมิ่นมาตลอดทาง และเห็นนางเข้าไปในตำหนักของสนมเหมย

“เหตุใดจึงเข้าไปที่นี่?”

อวิ๋นอินอินขมวดคิ้วบาง ๆ คิดว่าตนเข้าใจผิดหรือไม่ และพาหงรื่อไปแอบอยู่ด้านหลังต้นหลิวที่ไกลออกไป แต่รออยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่เห็นคนออกมา นางจึงได้มั่นใจว่าผู้ที่อวิ๋นสีหมิ่นต้องการมาหาอยู่ในตำหนักของสนมเหมยจริง ๆ

ส่วนผู้ที่ทำให้สนมเหมยต้องโป้ปดต่อผู้คนได้ คนผู้นี้จะต้องมีฐานะไม่ธรรมดา

เป็นใครกันนะ? ในตำหนักแห่งนี้ มีใครที่สามารถทำให้สนมเหมยโกหกกัน?  

“องค์หญิงเพคะ ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว พวกเราจะรออยู่อีกหรือไม่เพคะ?”

อวิ๋นอินอินเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด “กลับกันเถิด”

คนทั้งสองแอบเดินไปตามแนวต้นหลิวอย่างเงียบ ๆ

ทันทีที่เข้ามาในเรือนกล้วยไม้ อวิ๋นอินอินก็เห็นเงาสีดำตระหง่านที่นั่งอยู่ในลาน ข้าง ๆ ยังมีพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่หมอบอยู่ข้างเท้า เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของนาง คนผู้นั้นกับเจ้าเสือก็หันศีรษะมา เยว่หยายิ่งรีบพุ่งมายังเบื้องหน้าของอวิ๋นอินอินเข้าไปในอ้อมกอดของนางอย่างรวดเร็ว หากมิใช่เพราะหงรื่อช่วยประคองอยู่ข้างหลัง ร่างเล็ก ๆ ของอวิ๋นอินอินคงรับไว้ไม่ไหว

“โอ๊ย เอวของข้า!” หลังจากร้องโอดครวญเบา ๆ อวิ๋นอินอินก็จับศีรษะที่ใหญ่โตของเยว่หยา และออกแรงบีบเคล้น “เจ้าเสืออ้วนตัวนี้ ตัวเจ้ามีเนื้อกี่จิน เจ้าไม่รู้ตัวหรือ! ครั้งหน้าหากยังพุ่งเข้ามาเช่นนี้อีก พวกเราก็ตัดความสัมพันธ์ฉันมิตรกันเถอะ”

เยว่หยาก้มหัว คลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดของอวิ๋นอินอินอย่างออดอ้อน ราวกับฟังคำพูดของนางออกและกำลังขอโทษ 

เซวียนเหยียนฟู่นั่งอยู่ตรงนั้น เห็นสาวน้อยกับเสือตัวใหญ่กำลังคลอเคลียหวานแหวว ในส่วนลึกของแววตาก็มีประกายความไม่พอใจวาบผ่าน ตนที่เป็นชายหนุ่มรูปงามกลับมีเสน่ห์ไม่สู้เสือตัวหนึ่ง?

ดวงตาที่ลึกล้ำมองอยู่เช่นนั้น ดูว่าเมื่อใดกันที่สาวน้อยผู้นี้จะนึกถึงเขาขึ้นมาได้

อวิ๋นอินอินที่กำลังหยอกเล่นกับเยว่หยาพลันร่างกายเย็นยะเยือก เกิดอันใดขึ้น มีลมพัดหรือ? นางเงยหน้าขึ้น และเห็นว่าเสด็จอาผู้หล่อเหลานั่งอยู่ตรงนั้น ในใจเด็กสาวก็รู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาในทันใด

จบกัน นี่นางละเลยขาทองคำท่อนใหญ่เป็นเวลานานถึงเพียงนี้

“เสด็จอา… ทรงมาหาข้าหรือเพคะ?” อวิ๋นอินอินเผยรอยยิ้มหวานซึ่งเป็นท่าเรียกแขกประจำตัวออกมา ใช้มือดันเยว่หย่าที่เกาะติดอยู่บนตัว จากนั้นเดินเข้าไปหาเซวียนเหยียนฟู่ด้วยสีหน้าประจบประแจง

เยว่หยาที่ถูผลักออกไปอย่างไร้ไมตรีส่งเสียงฮึดฮัดสองสามครั้งอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็ตามขึ้นไปอย่างน้อยใจ

ความอึดอัดไม่พอใจที่มีอยู่เต็มท้องถูกเสียงเรียกเสด็จอาอันอ่อนหวานนั้นคลี่คลายไปในเสี้ยวพริบตา แม้แต่เซวียนเหยียนฟู่เองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดรอยยิ้มของสาวน้อยนางนี้จึงได้ทรงอานุภาพเช่นนี้

เซวียนเหยียนฟู่มองสาวน้อยที่คิ้วตาโค้งมน แสร้งฝืนทำสีหน้าเย็นชา “วันนี้เจ้าไปที่ใดมา?”

อวิ๋นอินอินตะลึงไปครู่หนึ่ง มองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นเงาของหลานเยว่ ในใจจึงเข้าใจขึ้นมา เสด็จอาคงทราบแล้ว… นางรีบมุ่ยปากเริ่มออดอ้อนทันที

“ไปสืบคดีน่ะสิเพคะ ในเมื่อเสด็จอาทรงไม่ยอมบอกข้าว่าคนร้ายผู้นั้นเป็นใคร เช่นนั้นข้าก็ได้แต่ไปสืบเอง…”

“สืบได้แล้ว?”

“อื้ม” อวิ๋นอินอินคิ้วเลิกขึ้น ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือมีความกระหยิ่มใจที่ปิดไม่มิด “เพียงแค่โกหกเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้อวิ๋นสีหมิ่นสารภาพออกมาด้วยตนเองโดยไม่ต้องใช้กำลังแล้วเพคะ”

ในดวงตาของเซวียนเหยียนฟู่มีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยากจะสังเกต

น้ำเสียงเย็นชาแฝงความเอ็นดูอยู่เบาบาง “หืม? เช่นนั้นเจ้าลองพูดมาดูสิ ว่าคนร้ายคือผู้ใด?” 

“เรื่องนี้…” อวิ๋นอินอินยิ้มแหะ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอาย “แม้ข้าจะยังสืบไม่ได้ว่าคนร้ายคือใคร แต่ยามนี้ข้าสามารถยืนยันได้แล้วว่าผู้ที่ผลักองค์ชายห้าตกน้ำจะต้องอาศัยอยู่ในตำหนักของสนมเหมยเป็นแน่เพคะ”

เซวียนเหยียนฟู่เลิกคิ้วขึ้น สาวน้อยผู้นี้มีความสามารถไม่เบา เพียงครึ่งวันก็ตรวจสอบได้ถึงจุดนี้แล้ว

อวิ๋นอินอินเห็นสีหน้าของเซวียนเหยียนฟู่อ่อนโยนขึ้นมาก จึงได้รีบถือโอกาส นั่งลงตรงหน้าชายหนุ่ม เชิดใบหน้าน้อย ๆ ขึ้น พยายามเบิกตาดวงโตอันงดงามให้กว้างที่สุด ขายความน่ารักไร้เดียงสาสุดกำลัง

“เสด็จอา ไม่สู้พระองค์ทรงบอกข้าเถิดนะเพคะ ว่าที่แท้คนร้ายคือใคร ในใจของข้าจะได้ไม่ต้องคอยพะวงถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ” นางใช้ตาดวงโตช้อนมองเซวียนเหยียนฟู่ “เสด็จอา… ขอร้อง… พระองค์ทรงแสดงความเมตตา บอกข้าเถิดนะเพคะ…”

เซวียนเหยียนฟู่ผู้มีจิตใจเย็นชาแข็งกระด้างมาโดยตลอด เมื่อเผชิญหน้ากับการออดอ้อนขายความน่ารักของสาวน้อย ในตอนแรกเขายังรู้สึกว่าน่าขำ ทว่ากลับเริ่มใจอ่อนลงอย่างควบคุมไม่ได้

ชายหนุ่มหันศีรษะไปด้านข้างเพื่อซ่อนสีหน้าที่ไม่เป็นธรรมชาติของตน

“ในเมื่อรู้ว่าคนร้ายอยู่ในตำหนักของสนมเหมยแล้ว เช่นนั้นไปดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ ผู้ที่ทำผิดต่อมโนธรรมในใจ สีหน้าท่าทางจะอย่างไรก็ย่อมแตกต่างจากผู้อื่น”

“นั่นสิ ข้าลืมไปได้อย่างไรว่า ไมโครเอ็กซ์เพรสชัน[1]*ไม่อาจหลอกคนได้!” ดวงตาของอวิ๋นอินอินพลันสว่างไสวขึ้นมากะทันหัน มองเซวียนเหยียนฟู่ด้วยสีหน้าชื่นชม “เสด็จอา ทรงเก่งกาจเหลือเกินเพคะ!”

ทะเลสาบแห่งจิตอันเงียบสงบของเซวียนเหยียนฟู่พลันเกิดระลอกคลื่นขึ้นมา

แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความสงสัย ไมโครเอ็กซ์เพรสชันที่สาวน้อยพูดออกมาคือสิ่งใดกัน

“ไอหยา หากข้ารู้ก่อนว่าคนร้ายอยู่กับสนมเหมย  ก่อนหน้านี้ข้าก็ควรรับปากไปกินอาหารเที่ยงที่ตำหนักของนาง จะได้ไม่ต้องอ้อมเป็นวงกว้างแล้วก็ยังหิวจนถึงตอนนี้”

“เจ้ายังไม่ได้กินอาหารเที่ยงหรือ?”

อวิ๋นอินอินมองเซวียนเหยียนฟู่ที่มีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก็ผงกศีรษะด้วยใบหน้างุนงง

“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าไม่กินข้าวกัน?” น้ำเสียงของเซวียนเหยียนฟู่เข้มงวดขึ้นอย่างฉับพลัน “ครั้งหน้าหากไม่กินข้าวอีก ก็ไสหัวกลับตำหนักเย็นไปเสีย”

กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นสาวเท้าไปเบื้องหน้าแล้วจากไป ด้านอวิ๋นอินอินที่ตกใจจนโง่งม นั่งอยู่ตรงนั้น มองดูแผ่นหลังของเซวียนเหยียนฟู่ด้วยความไม่เข้าใจเต็มอก นี่มันเรื่องอะไรกัน แค่ข้าวมื้อเดียวเท่านั้น ทำไมเสด็จอาถึงได้โมโหขนาดนี้?

“ยังนั่งอยู่ตรงนั้นทำสิ่งใดอีก อาหารค่ำเตรียมแล้ว เจ้าจะไม่กินหรืออย่างไร?”

เซวียนเหยียนฟู่หันศีรษะกลับมา และเห็นสาวน้อยยังนั่งหน้าขาวซีดอยู่ตรงนั้น ในใจก็เสียใจที่เมื่อครู่น้ำเสียงของตนแข็งกระด้างเกินไป จึงผ่อนคลายอารมณ์ ลดน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง  

แต่อวิ๋นอินอินที่อยู่ในความตกใจไม่ได้รู้สึกว่าเขาลดน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงสักนิด รู้สึกเพียงว่าเสด็จอากำลังส่งเสียงข่มขู่ตน นางจึงรีบลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ ยกชายกระโปรงได้ก็รีบวิ่งไป 

เด็กสาวก้มศีรษะ เดินตามเซวียนเหยียนฟู่ไปอย่างสำรวม

ราวกับฉากความสนิทสนมที่ถึงขั้นออดอ้อนเมื่อครู่นั้น เป็นเพียงความฝันเท่านั้น

หงรื่อที่ยืนอยู่ข้างหลัง อดปาดเหงื่อแทนอวิ๋นอินอินไม่ได้ ในขณะเดียวกันก็แอบจดจำอยู่ในใจ ครั้งหน้าจะต้องให้องค์หญิงเสวยอาหารให้ตรงเวลา

เมื่อมาถึงห้องอาหาร เซวียนเหยียนฟู่เห็นสาวน้อยนั่งอยู่ข้างตนอย่างสงบสำรวม ไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาเหมือนในยามปกติอย่างสิ้นเชิง จึงได้คีบน่องไก่ขึ้นมาน่องหนึ่ง และวางลงในถ้วยของสาวน้อย

“บนร่างมีเนื้อไม่กี่ตำลึง เจ้ายังกล้าไม่กินข้าวอีก”

อวิ๋นอินอินเงยหน้าขึ้นมองเซวียนเหยียนฟู่ แม้คำพูดของเขาจะยังคงไม่น่าฟัง ทว่าน้ำเสียงก็อ่อนโยนลงมาก เพียงแต่ เหตุใดเขาต้องคีบน่องไก่ด้วยเล่า?

อวิ๋นอินอินจ้องน่องไก่ในถ้วย ร่างกายก็ไม่เกร็งแล้ว แต่สีหน้ากลับบิดเบี้ยว

ชายหนุ่มเห็นสีหน้าของนาง เมื่อคิดถึงท่าทางก่อนหน้าของนางตอนกินน่องไก่ เขาพลันเข้าใจขึ้นมา ที่แท้สาวน้อยไม่ได้อยากกินน่องไก่ แต่เหตุใดคืนนั้นนางจึงร้องจะกินน่องไก่เล่า?

“ไม่ชอบกินก็ไม่ต้องฝืน” เซวียนเหยียนฟู่กล่าว พร้อมคีบน่องไก่น่องนั้นกลับมาวางบนโต๊ะ จากนั้นคีบเนื้อตุ๋นน้ำแดงให้นางชิ้นหนึ่ง

เป็นอย่างที่คิด เมื่อเห็นเนื้อตุ๋นน้ำแดง ดวงตาของสาวน้อยก็เป็นประกาย

“หากกินข้าวเสร็จแล้ว ก็อาบน้ำแล้วไปรอข้าที่ศาลาสวนสน”

“อะไรนะเพคะ?” อวิ๋นอินอินถูกคำพูดที่ชวนตกใจทำให้สะดุ้งเฮือก จนพ่นข้าวออกมา “แคก แคก…”

[1] ไมโครเอ็กซ์เพรสชัน คือการแสดงออกทางใบหน้าโดยอัตโนมัติ ซึ่งเป็นไปอย่างรวดเร็วมากใน 1/15 หรือ 2/15 วินาทีโดยไม่ได้ตั้งใจ  ในขณะที่พยายามซ่อนอารมณ์ที่แท้จริง ซึ่งสามารถสังเกตได้จากพฤติกรรมต่าง ๆ ของอวัยวะบนใบหน้า เช่น คิ้ว ตา มุมปาก เป็นต้น