จะรักกันกี่โมง?

             เ๹ื่๪๫:จะรักกันกี่โมง?

    ตอนที่15 ถ้าอยากเอา ก็แค่จ่ายเงินมา 

                ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์

รุ่งเช้า07.00น.

แสงแดดยามเช้า เล็ดลอดผ่านผ้าม่านเขามา จนถึงห้องนอน ปลุกให้สองหนุ่มสาวที่นอนอิงอก ตะคองกอดกันทั้งคืนรู้สึกตัว ฝ่ายชายที่เขารู้สึกตัวขึ้นมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาหันมาจ้องมองแล้วพิจารณาร่างเล็ก ที่เขาเองนอนกอดเธอเอาไว้ทั้งคืน พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผม ที่ปิดหน้าหญิงสาวออกเบาๆ ภาวินไล่สายตามองใบหน้าณัชชาไล่มาจากหน้าผากกลมมน ใบหน้างามเกลี้ยงเกลาผุดผ่อง ผิวแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากสีแดงสด แม้ไม่ได้แต่งแต้มลิปสติกอย่างเช่นเวลานี้ ณัชชาเป็๞ตนสวย สวยมากภาวินยอมรับได้เลย ชายหนุ่มพึงพอใจในรสรักที่ได้รับจากหญิงสาว  ว่าเขามีความสุขมากกว่าใคร แม้กระทั่งคนรักเก่าอย่างเมริสาก็ไม่สามารถเทียบเท่าณัชชาได้

"ณัชชาตื่นเดี๋ยวพี่พาไปส่งบ้าน"เขย่าหญิงสาวเบาๆ เพื่อให้เธอตื่นจากการหลับใหล หญิงสาวขยับตัวเบาๆ แล้วกะพริบตาสองถึงสามครั้ง ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วมองหน้าพร้อมกับเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาว่า 

"กี่โมงแล้วคะพี่วิน!"

"07.00น.เช้าครับ"

"พี่วินค่ะ! ณัชชาถามพี่ตรงๆ นะคะ พี่ไม่รู้สึกอะไรกับณัชชาจริงๆ เลยเหรอ" สายตาที่มองหน้าชายหนุ่มอย่างรอคอยคำตอบ

"ไอ้ความรู้สึกที่เราว่า มันคือความรู้สึกแบบไหน? หึ!"

"คือแบบว่ารักใคร่ หรือว่าชอบพอ หรือมีความหึงหวงอะไรแบบนี้นะคะ"ดวงตาคู่หวานยังคงมองด้วยสายตารอคอยคำตอบเหมือนเดิม

" พี่ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นให้กับคู่นอนตัวเองหรอกนะ  สำหรับพี่เซ็กซ์มันก็แค่ทำยังไงก็ได้ ขอแค่ให้มีความสุข มีความสนุกร่วมกัน มันแฟร์ดีแล้วนี่สำหรับคนทั้งสองคน แล้วพี่ก็มีหน้าที่แค่จ่ายเงิน เป็๞ค่าเสียเวลาให้ทุกรอบ พี่มีความสุข อีกฝ่ายมีความสุขแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วไหมยังจะ๻้๪๫๷า๹ไรอีก?"ถามกลับพร้อมกับมองใบหน้าหญิงสาวด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกใดๆ ในสายตาคู่คมคู่นั้นออกมาให้เห็นอีกเลย

พอณัชชาได้ยินและได้ฟังภาวินพูดแบบนั้น เธอก็รู้สึกหดหู่เศร้าใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจเเล่นเข้าสู่สมอง ก้อนสะอึกตีจุกขึ้นมาตรงคอหอย จนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ได้เธอทำได้เพียงอดกลั้นความเสียใจที่ว่าให้มันไหลย้อนลงไปยังหัวใจอันแตกสลายเหมือนเดิม

"แต่หนู ฮึก! ไม่ได้รับเงินจากพี่นะ..."เธอจะแย้งบอกภาวินว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น เพราะเธอรักเขา เธอจึงยอม ไม่ใช่ทำไปเพื่อเงินแต่อย่างใด แต่ภาวินกลับเข้าใจไปอีกทาง เขานึกว่าหญิงสาวอยากได้เงินค่าตัว

"โอเค งั้นพี่จะให้ค่าสึกหรอเราห้าแสนเป็๞ไง เอาเลขบัญชีมา เดี๋ยวพี่จัดการให้ "

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะพี่วิน ณัชชาไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น"

"ตอนแรกนึกว่าคุยกันรู้เ๹ื่๪๫แล้วซะอีก พี่เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าให้ได้แค่สถานะคู่นอน แล้วณัชชาก็ยอมพี่เองนี่ พี่ไม่ได้บีบบังคับ หรือว่าพี่ขืนใจเราซะที่ไหนกันละ ยังจะมาเรียกร้องอะไรบ้าๆ แบบนี้อีก"

"ณัชชาแค่อยากรู้ว่าการที่เรามีอะไรกันตั้งหลายครั้ง พี่มีความรู้สึกอะไรดีๆ ให้ณัชชาบ้างไหมแค่นั้น และการที่ณัชชายอมมีอะไรกับพี่ ก็เพราะว่าณัชชารักพี่ ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าพี่วินให้ณัชชาเป็๞ได้แค่คู่นอนณัชชาก็ไม่ได้ว่า แต่ขอแค่ให้พี่มีความรู้สึกดีๆ ให้ณัชชาบ้าง แค่นั้นที่ณัชชาอยากรู้" หญิงสาวโพล่งความรู้สึกที่มีต่อชายหนุ่มตรงหน้าออกมาจนหมดสิ้น 

"พี่ยอมรับนะว่าพี่ชอบมีอะไรกับณัชชาจริงๆ แต่มันก็เป็๞เพียงแค่อารมณ์ดิบของผู้ชาย ที่พี่จะเอากับใครก็ได้แค่นั้นเองสำหรับพี่ พี่มองแบบนั้น พี่ไม่ติดเลยนะ พี่เอาได้หมดขอแค่มีรูให้พี่แทงก็พอ" พูดแบบไม่ใส่ใจความรู้สึกของหญิงสาวออกมา โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไงแบบไหนหรือไม่เขาไม่สน

"แต่ตอนนี้พี่ติดใจณัชชานะพี่ชอบเซ็กซ์ที่ณัชชามอบให้มาก"

"แต่ก็แค่ชอบในเซ็กซ์เท่านั้นใช่ไหมคะ"

"ใช่" คำพูดสั้นๆ ที่ตอบรับกลับมา ทำเอาหญิงสาวรู้สึกหน้าชา แบบชา แล้วชาอีก

"งั้นเอาแบบนี้ไหม เวลาที่พี่อยากจะเอาณัชชา พี่ก็แค่จ่ายเงินมาให้ณัชช่แค่นั้น ส่วนณัชชาจะไปเอากับใคร ที่ไหน พี่วินห้ามยุ่ง โอเคไหมคะ?"หญิงสาวพูดตัดบทกลับไปแบบไม่สนใจอะไรมากเหมือนกันนัก

พอภาวินได้ยินณัชชาพูดออกมาแบบนั้น ลมโกรธก็ตีขึ้นหน้าทันที  ภาวินยอมรับว่าไม่อยากให้ณัชชาไปมีอะไรกับใคร ชายหนุ่มไม่อยากให้ใครมามอง  มาคุย มาจับ มาแตะต้อง แต่เ๹ื่๪๫อะไรจะยอมรับกันละ 

"โอเค" พูดตัดบทเพราะ๠ี้เ๷ี๶๯ทะเลาะกับหญิงสาว

"งั้นเราก็จะอยู่กันแบบนี้ หากวันไหนที่พี่อยากเอา ก็แค่จ่ายเงินมา แต่หากณัชชาเจอคนที่ถูกใจ เราสองคนจะหยุดความสัมพันธ์แบบนี้กันทันที"พอพูดคุยธุระเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ขับรถมาส่งเธอที่บ้าน แล้วขับรถออกไป

ตัดภาพมาที่บ้านณัชชา

หญิงสาวที่เดินเข้ามาในบ้าน นายบุญมีที่กำลังจะออกไปทำงานในไร่ ก็ได้เอ่ยกับผู้เป็๞บุตรสาวขึ้นมาอย่างห่วงๆ

"ไปนอนไหนมาลูก ทำไมถึงพึ่งกลับเข้าบ้านเวลานี้?"สายตาคนที่ผ่านโลกมามาก มองหน้าบุตรสาวด้วยสายตาเป็๞ห่วง 

"ไปนอนกับขวัญมาค่ะพ่อ เมื่อคืนมีงานนิดหน่อยค่ะ" เลือกโกหกผู้เป็๞พ่อออกไป เพราะไม่อยากให้ท่านต้องคิดมาก

ชายสูงวัยรู้ได้ทันทีว่าลูกสาวและภาวินไปถึงขั้นไหนกันแล้ว เพราะคนงานในไร่ต่างเล่าลือกันอย่างหนาหู แต่แค่เขาไม่พูดต่อหน้าบุญมีกับอาคมให้ได้ยินตรงๆ คงเพราะทุกคนยังคงมีความเกรงใจที่บุญมีเป็๞หัวหน้าคนงาน เพราะว่ามีคนไปเเอบเห็นตอนเช้า ที่ณัชชากับภาวินเดินตามหลังกันออกมาจากห้องพักกลางไร่ แล้วเวลาแม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดห้องก็รู้ว่าภายในห้องเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้นบ้าง

"ไม่ไหวก็แค่ถอยออกมานะลูกณัชชา ยังไงหนูก็ยังมีพ่อ มีน้องที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ นะลูก"มือสากยกขึ้นมาลูบผมลูกสาวเบาๆ เเววตาที่มองณัชชามีแววรักใคร่

"หนูขอบคุณนะคะพ่อ" มือเล็กยกขึ้นรัดรอบเอวหนาของผู้เป็๞พ่อเอาไว้ พร้อมกับซบใบหน้าหวานลงบนอกด้านซ้ายของผู้เป็๞พ่อ แล้วกอดรัดเอวหนาของพ่อไว้เบาๆ

"พ่อต้องไปทำงานแล้วลูก ไปๆ ไปหาอาบน้ำอาบท่า หาข้าวหาปลากินไป ไม่ต้องคิดมากนะลูก ถ้าคนมันจะคู่กันแล้วนะ ต่อให้อยู่ไกลกันแค่ไหน ยังไงมันก็ต้องกลับมาอยู่ด้วยกันอยู่ดี แต่ถ้าว่ามันไม่ใช่ ต่อให้อยู่ด้วยกันแล้วก็ตาม ยังไงสักวันหนึ่งมันก็ต้องมีเหตุให้เลิกกันไปอยู่ดีนะลูก"

"หนูขอบคุณพ่อมากนะคะ ไม่ว่ายังไงพ่อก็อยู่ข้างหนูเหมือนเดิม"พอผู้เป็๞พ่อขับรถมอเตอร์ไชม์ ออกจากบ้านไปแล้ว หญิงสาวก็เดินขึ้นบันไดมาบนห้อง หลังจากอาบน้ำทำธุระเสร็จเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์ของณัชชาก็ส่งเสียงร้อง พร้อมกับเป็๞สายหมวดกวินที่โทรเข้ามา

"น้องณัชชาครับ คือพี่จะโทรบอกว่าเดี๋ยวสักพักพี่กับน้องขวัญจะเข้าไปรับที่บ้านนะ พอดีว่าพี่มีธุระด่วนที่ต้องพูดคุยถึงรายละเอียดเ๹ื่๪๫งานนะ พี่จะกำชับอีกทีกันพลาด" 

"โอเคค่ะพี่หมวด"

" อีกสิบนาทีถึงนะครับ"

"โอเคค่ะ"มือบางกดปิดเครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กเก็บใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้  สิบนาทีต่อมา รถกระบะของหมวดกวิน ก็ขับเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้านของณัชชา หญิงสาวจึงรีบเดินสาวเท้าบางๆไปเปิดประตูด้านหลัง แล้วขึ้นไปนั่งในรถ หมวดกวินจึงรีบขับรถออกมา พร้อมกับพูดขึ้นว่า

"เราจะไปคุยกันที่บ้านของขวัญกันนะ เพราะว่าที่นั่นคือที่ ที่น่าจะปลอดภัยที่สุด"

"ณัชชา แกเป็๞ไรหรือเปล่าวะ พักนี้แกดูหงอยๆ ซึมๆ"

"ไม่มีอะไรนี่แก แกคิดมากไปเองหรือเปล่า"

"โอเครแก ถ้าแกมีอะไรที่ไม่สบายใจ แกบอกฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ" พอถึงบ้านอมรศิริโชติ ตอนนี้ได้มีปลัดดนุ นายอำเภอไม้ หมวดจ๋า เอกภพ ภาวิน และที่มาสมทบทีหลังก็คือภาขวัญ หมวดอาร์ม และณัชา 

"เข้าเ๹ื่๪๫เลยแล้วกันนะคะ ตามที่ฉันได้แฝงตัวเข้าไปอยู่ในนั้นมาประมาณสักพัก คลับข้างบนมีการลักลอบขายสารเสพติดให้กับกลุ่มนักท่องเที่ยว แต่ข้างล่างชั้นใต้ดินเป็๞บ่อนกับมีการค้าประเวณี แต่ว่าต้องเป็๞ลูกค้า VIP เท่านั้นนะคะ ถึงจะรู้ว่าข้างในมีบ่อนกับการค้าประเวณี แต่พนักงานเสิร์ฟมันเข้าไปในนั้นยากมาก มันต้องมีแบบคนขาดจริงๆ เท่านั้นถึงจะให้เข้าไปทำงานในที่แบบนั้นได้"หมวดจ๋าพูดขึ้นพร้อมกับที่ภาวินเอ่ยถามออกมา

"แล้วคุณจ๋า คิดว่าจะใช้วิธีไหนครับ ที่จะให้เข้าไปในนั้นได้"

"ต้องเข้าทางเสี่ยปองพลแล้วละคะครั้งนี้ เพราะแกชอบเครมสาวๆ ถ้าแกหลงใครขึ้นมา แกตามใจหมดค่ะ" ตอบชายหนุ่มกลับไปเบาๆ สีหน้าครุ่นคิด

"แต่จ๋าพอมีวิธีค่ะ รอแค่ได้หลักฐานในห้องทำงานเสี่ยปองพลแค่นั้น แล้วได้ยินเจ๊บอลลี่ว่า แกจะเรียกเด็กใหม่เข้าไปคุยรายละเอียดงาน สาวๆ สวยๆ แบบนี้ไอ้เสี่ยหื่นไม่ยอมปล่อยไว้แน่ แต่จ๋ามีวิธีเพราะจ๋าใช้วิธีนี้เอาตัวรอดมาหลายครั้งแล้ว"สายตามองสองสาวรุ่นน้อง เป็๞เชิงเห็นใจ เพราะเธอรู้ว่าไอ้เสี่ยนั่นมันหัวงูมากขนาดไหน

 เอาแล้วสองสาวสงสัยจะเจองานช้าง แต่หวยครั้งนี้จะออกอยู่ที่ใคร แล้วหมวดจ๋าใช้วิธีไหน ถึงรอดจากเงื้อมมือไอ้เสี่ยเฒ่าหื่นกามมาได้ ติดตามอ่านต่อนะคะ รบกวนคอมเม้นต์ให้หน่อยค่ะว่าอ่านแล้วสนุกไหม พึ่งหัดแต่งเ๹ื่๪๫แรกค่ะ จะได้ปรับปรุงกราบขอบพระคุณล่วงหน้านะคะ