“ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไงก็หลังจากที่ฉันใส่ยาให้มันกิน ฉันส่งมันให้กับพวกนักเลง คนพวกนั้นไม่รู้เป็นักเลงที่ไหน มากันกลุ่มใหญ่เลยล่ะ” แพรวพราว
“ตายแล้ว แล้วแบบนี้ถ้ามันรู้แกจะไม่เดือดร้อนเหรอพราว” เพื่อนคนหนึ่ง
“มันไม่มีหลักฐาน จะเอาอะไรมาต่อว่าฉันได้ ถึงมันมีหลักฐานฉันก็ไม่กลัว คุณพ่อฉันเป็ใคร เื่แค่นี้จัดการได้ไม่ยาก ดีไม่ดีนังกุ้งจะได้ไปนั่งในตู้กระจกอยู่ที่ไหนสักแห่ง” แพรวพราว
กังสดาลหรือกุ้ง ที่กำลังนั่งฟังทุกคำที่เพื่อนๆ กำลังพูดถึงเธออยู่นั้น ทำให้เธอรู้สึกจุกถึงกับพูดไม่ออก เหตุการณ์คืนวันนั้นวันที่เธอจำอะไรไม่ได้ คือแผนการของเพื่อนสนิทของเธอเอง
กังสดาลไม่ได้กระแดะอย่างที่เพื่อนๆ พูด เธอเข้าใจว่าทำไมเพื่อนๆ ถึงไม่ชอบเธอ เพราะเธอไม่มีเวลาไปเที่ยวกับเพื่อน ไม่มีเงินไปซื้อของช็อปปิ้งกับเพื่อน เวลาว่างของเธอคือการทำงานหาเงิน แล้วถ้าเธอไม่ทำงานหาเงิน เธอจะเอาเงินที่ไหนมาส่งตัวเองให้เรียนจนจบล่ะ ได้รู้แบบนี้ก็ดี ต่อไปนี้ก็ถือซะว่าเธอไม่มีเพื่อน เธออยู่ตัวคนเดียวมาตั้งหลายปี ไม่มีครอบครัว จะไม่มีเพื่อนก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร อยู่ตัวคนเดียวมานานจนเริ่มชิน
กังสดาลมีชื่อเล่นว่ากุ้ง เธอใช้ชีวิตตัวคนเดียวมานานหลายปี เพราะคุณแม่คุณพ่อของเธอแยกทางกัน ต่างฝ่ายต่างก็ไปมีครอบครัวใหม่ ตัวภาระอย่างเธอจึงไม่มีใครอยากได้ เธอจึงต้องมาเช่าห้องอยู่คนเดียวั้แ่เรียนม.ปลาย ่แรกก็ดีหน่อยที่คุณพ่อกับคุณแม่ยังส่งเงินให้เธออย่างสม่ำเสมอ แต่หลังจากที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัย เงินที่เคยได้รับทุกเดือนก็เริ่มได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ทำให้เธอต้องรับจ้างทำงานพิเศษ งานพาร์ทไทม์ งานแปลหนังสือภาษาอังกฤษและงานนี้เองที่เป็เหมือนแรงผลักดันกระตุ้นให้เธออยากเป็มัคคุเทศก์ เธออยากออกไปพบเจอประสบการณ์ใหม่ๆ นำชีวิตออกสู่โลกกว้าง อยากไปในสถานที่ที่ยังไม่เคยไป ได้พบเจอรู้จักกับคนที่แตกต่างกันทั้งทางด้านภาษาหรือเชื้อชาติ รวมไปถึงได้ศึกษาประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน เหมือนกับที่เธอเคยอ่านเจอในหนังสือวารสารที่ตีพิมพ์ออกมามากมาย
กังสดาลเรียนจบคณะมนุษยศาสตร์ การจัดการการท่องเที่ยว เพราะเธอมีความฝันที่จะเป็มัคคุเทศก์ ตอนนี้เธอสอบได้รับบัตรอนุญาตมัคคุเทศก์มาแล้ว อีกหนึ่งสัปดาห์เธอจะได้เป็มัคคุเทศก์นำนักท่องเที่ยวไปเที่ยวที่ต่างประเทศ นี่คือสิ่งที่เธอภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต
"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง" เสียงนาฬิกาปลุกร้องดัง
กังสดาลสะดุ้งตื่นจากฝัน เพราะใจากเสียงของนาฬิกาปลุก เธอรีบจัดการตัวเอง เพราะวันนี้เธอมีนัด เธอต้องนำงานแปลไปส่งให้กับสำนักพิมพ์
“อ้าวสวัสดีค่ะคุณกุ้ง เอางานมาส่งหรือคะ” บรรณาธิการ
“สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ งานนี้อาจจะต้องเป็งานสุดท้ายแล้ว เพราะสัปดาห์หน้ากุ้งจะต้องบินไปฝรั่งเศสแล้วค่ะ กว่าจะได้กลับก็อีกประมาณสามเดือน ถึงตอนนั้นกุ้งจะติดต่อมาของานทำอีกทีนะคะ” กังสดาล
“ยินดีเลยค่ะ งานแปลของคุณกุ้งเป็ที่ชื่นชอบของนักอ่านมาก มีผู้รอติดตามผลงานของคุณกุ้งอยู่มากเชียวล่ะค่ะ” บรรณาธิการ
“ได้ฟังแบบนี้แล้วก็ชื่นใจนะคะ ทำให้หายเหนื่อยได้เหมือนกัน ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งแปลงาน ถึงจะสนุกแต่ก็เหนื่อยมากค่ะ” กังสดาล
“ถ้าคุณกุ้งเดินทางกลับมาเมื่อไหร่ พอจะมีเวลาว่างก็ติดต่อมาได้เลยนะคะ ดิฉันยินดีร่วมงานกับคุณกุ้งเสมอค่ะ” บรรณาธิการ
“ขอบคุณมากนะคะ” กังสดาล
“ถ้าอย่างไรแล้ววันนี้กุ้งขอตัวก่อนนะคะ” กังสดาล
“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ” บรรณาธิการ
“ขอบคุณมากค่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ” กังสดาล
กลับมาถึงห้องพักกังสดาลนั่งทบทวนความฝันของเธอ เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าเพื่อนสนิทที่เธอคอยให้ความช่วยเหลือมาตลอด จะคิดไม่ดีกับเธอ ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่กำลังศึกษาแพรวพราวเพื่อนของเธอไม่เคยช่วยทำงานกลุ่มเลยสักครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยว่า หรือตำหนิแพรวพราวเลย เธอมองว่าแพรวพราวเป็เพื่อนสนิทของเธอเสมอ ถ้าเธอไม่ฝันเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า เธอก็คงจะไม่เชื่อว่าแพรวพราวจะคิดไม่ดีกับเธอ คิดทำร้ายเธออย่างเืเย็น เอาเถอะในเมื่อเหตุการณ์ยังไม่เกิด นับจากนี้เป็ต้นไป เธอจะถือซะว่าเธอไม่เคยมีเพื่อนชื่อแพรวพราว แพรวพราวจะเป็แค่คนที่เคยรู้จักของเธอเท่านั้น
กังสดาลไม่สนใจเื่นี้อีก เธอเอาเวลาไปเตรียมตัวซื้อข้าวของที่จำเป็จะต้องใช้ จัดเตรียมเอาไปใช้ที่ต่างประเทศ เหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์เธอก็จะได้ทำงานมัคคุเทศก์แล้ว เธอกำลังจะบินไปฝรั่งเศส นี่เป็ความสุขในชีวิตที่เธอหาได้จากสิ่งรอบตัว เธอจัดเตรียมเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างให้พอเพียงกับที่เธอจะไปเป็มัคคุเทศก์ที่ฝรั่งเศส สามเดือน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
วันนี้กังสดาลรีบตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเดินทางไปที่สนามบิน เธอไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดใดๆ ชีวิตของเธอกำลังก้าวไปสู่ความฝันที่เธอวาดหวังเอาไว้
กังสดาลนำลูกทัวร์สามสิบชีวิตขึ้นเครื่องบินไปทัวร์ที่ฝรั่งเศส
ความฝันที่หนึ่งเริ่มทำงานแล้ว ยู้ฮู้ เป็โชคดีของลูกสาวจริงๆ ที่ยังมีฝันบอกเหตุ ช่วยทำให้รู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ชีวิตจะได้ไม่เกิดความผิดพลาดแบบในฝัน มาเป็กำลังใจให้ลูกสาวด้วยกันนะคะ อิอิ
ถ้าชอบนิยายเื่นี้ช่วยกันกดแชร์หน่อยนะจ๊ะ ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยกัน วิธีแชร์แค่กดจุดสามจุดมุมขวามือค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกยังไงคอมเม้นท์บอกกันบ้างนะจ๊ะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และกดหัวใจเพื่อเป็กำลังใจให้กันนะคะ
ยินดีรับฟังทุกคำวิจารณ์นะคะ ขอแค่กรุณาอย่าคอมเม้นท์หยาบคาย ขอบคุณค่ะ
1K
