นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑๙
รุ่งเช้า ทบทูตื่นเช้าเป็ปกติแต่กลับมีบางอย่างไม่ปกติ เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ทบทวนทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเขา.. เมื่อคืน พ่อเขนเข้ามาคุยและห้ามเขา ไม่ให้เขาพูดคุยกับพี่นพอีก
แล้ว..แล้วพี่นพก็มาหาทบทูที่ห้อง ..
ไม่ใช่สิ!! ..
พี่นพจะมาได้ยังไงล่ะในเมื่อพี่นพไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าห้องนอนทบทูอยู่ส่วนไหนของตัวบ้านหลังนี้
แต่.. ก่อนที่เขาจะคิดอะไรมากไปกว่านั้น
ทบทูรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเขาจึงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ
เท่านั้น.. ทบทูก็ได้คำตอบ
เขาฝัน.. ฝันถึงพี่นพ แต่ไม่ใช่ฝันแบบปกติ
หากเป็.. ฝันเปียก แบบที่เด็กผู้ชายส่วนใหญ่มักจะฝันใน่ย่างเข้าสู่วัยรุ่นแบบทบทูนี่แหละ
เมื่อคืน เขนเลือกให้ทอนนวดน้ำมันให้เขาผ่อนคลายไปทั่วทั้งร่างกาย ซึ่งทอนก็นวดดีจริงๆจนเขนรู้สึกดีและน่าจะหลับสบาย แต่เขนไม่ได้ให้ทอนปรนนิบัติทางเพศอะไรให้กับเขา
ซึ่งทอนเองก็พึงพอใจที่เขนให้เขาทำงานแค่นั้น แต่ทำให้เขามีรายได้เข้ากระเป๋ามากกว่าที่เขาต้องไปนอนกับลูกค้าทั้งสัปดาห์เสียอีก
เขนรอให้ทบทูขับรถไปโรงเรียนก่อน เขาจึงออกมาจากห้องพร้อมกับทอน และพาทอนไปส่งที่ที่พัก ซึ่งเป็ที่พักใหม่ที่เขนทำการเช่าให้ทอนอยู่ เป็ห้องพักสุดหรูที่คอนโดฯ กลางกรุง
แน่นอน .. ทอนดีใจจนไม่สามารถเก็บความดีใจนั้นไว้ในอกได้เขาจึงะโโลดเต้น และเข้าไปกอดเขนเพื่อขอบคุณ
เขนกำชับทอนอีกว่า ถ้าทอนอยู่เงียบๆ ไม่พูดมากให้ทำอะไรก็ทำ ทอนจะได้มากกว่าที่เห็นอีกมากมายนัก ทอนยิ้มรับและไหว้ขอบคุณคุณเขนอย่างนอบน้อม
...
เช้านี้เป็อีกหนึ่งเช้าที่.. ณัฐกนกตื่นขึ้นในอ้อมแขนของนพนิตเขามองหน้าเด็กหนุ่มที่หลับอยู่ และคิดทบทวนในแต่ละเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ .. จนถึงการมีเพศสัมพันธ์เมื่อคืน
แม้เขาจะรู้มาแล้วว่า นพนิตไม่ได้รักเขาเลย แต่การแสดงออกที่เขาทำนี่สิ ทำไมมันช่างตรงข้ามกับสิ่งที่เขารู้มาเหลือเกิน
อย่างเมื่อคืน.. นพนิตทำให้นัททุกอย่างั้แ่ปลายเท้ายันเส้นผม ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ทั้งที่บางอย่าง.. แม้เด็กขายบริการยังไม่กล้าทำให้นัทเลยถึงนัทจะใช้เงินก้อนโตฟาดหัวไปเท่าใดก็ตาม
แต่นพนิตกลับยินดีทำให้พี่นัทของเขา ขอเพียงให้พี่นัทของเขามีความสุข
จึงไม่แปลก.. ที่ณัฐกนกจะรู้สึกดีกับนพนิตมากมาย
“ตื่นมาแอบมองนพอีกแล้ว” คนน้องงัวเงียขึ้นมาก็พูดแซวคนพี่เลย
“ทำไมนพน่ารักขนาดนี้นะ”
“น่ารัก ก็รักสิครับ”
“พี่น่ะรักนพจะแย่แล้ว” ณัฐกนกพูดความจริง “นพรักพี่บ้างหรือเปล่า?”
“ถ้าไม่รัก จะอยู่กับพี่อย่างนี้เหรอครับ” แม้ยังเมาขี้ตาอยู่ แต่นพนิตก็กล้าพอที่จะพูด
ณัฐกนกแอบยิ้ม แล้วก็หอมแก้มนพนิตเต็มฟอด
นพนิตหอมกลับ กอดกลับและฟัดเฟ้นพี่นัทของเขาเต็มที่
จนคนพี่ต้องบ่ายเบี่ยงหลบ
นพกอดพี่นัท จูบพี่นัทไปทั้งเรือนร่างโดยไม่รังเกียจเลย
แล้ว.. คนพี่ก็หยุดทุกอย่าง
และพลิกตัว จัดท่วงท่าให้ตนเอง และใช้มือเขาจับใบหน้าของนพนิตมาสบตาตนเองตรงๆ
คนพี่มองเข้าไปในแววตาคนน้อง
แม้นพนิตจะงุนงงแต่เขาก็เลือกมองกลับเข้าไปในแววตาพี่นัทเหมือนทุกครั้งที่เขาเคยทำ
พี่นัทไม่เห็นแววตาหรืออาการใดใดที่แสดงว่านพนิตโกหก
นพนิตจูบปากพี่นัทของเขา
พอริมฝีปากัักันชั่วครู่
เป็ณัฐกนก ที่หันหน้าหลบ “พี่ยังไม่ได้แปรงฟันเลย”
“ไม่เป็ไรครับพี่”
“นพไม่รังเกียจเหรอ” คนพี่ถาม พยายามหาพิรุธให้ได้
“นพจะไปรังเกียจพี่ทำไม เราป่ำป๊ำกันเสร็จก็ไปแปรงฟันพร้อมกันก็ได้ หรือจะให้นพแปรงฟันให้พี่ก็ได้นะแต่ต้องให้นพลองฝึกแป๊บนึง ไม่งั้น.. นพอาจจะทำให้พี่เจ็บเหงือกได้”
.. ความจริงใจ .. ความใสซื่อ .. ของนพนิตมันชัดเจนในแววตาที่อยู่ตรงหน้าณัฐกนก จนเป็ที่ณัฐกนกเองที่มีอาการแปลกๆ
“พี่นัทไม่สบายใจเื่อะไรครับ” นพนิตถามขึ้นแล้วก็รู้สึกว่าอาจจะเป็เขาก็ได้ ที่ทำให้พี่นัทเบื่อ “หรืออยากให้นพเงียบสักครู่”
“ไม่เกี่ยวกับนพหรอก” พูดจบณัฐกนกก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ไม่อยากไปทำงานเลย”
“งั้นอยู่บ้าน กินข้าวกับนพนะครับ” นพนิตเสนอตัว “หรือจะลองชิมฝีมือนพ แต่ถ้าทานไม่ลงไม่รู้ด้วยนะ”
ณัฐกนกมองทั้งคำพูด น้ำเสียง กิริยาท่าทาง ไม่มีอะไรเลยที่ดูปลอม ทุกอย่างที่นพนิตแสดงออกมา ดูน่ารักน่าชังดูจริงใจ ไปเสียทุกอย่าง
.. แล้วอย่างนี้เหรอ? ..ที่จะไม่รู้สึกอะไรกับเราเลย ..
“พี่พานพไปที่ที่เราจะสนุกกันได้เต็มที่โดยไม่มีใครเห็นและไม่เป็ข่าวดีกว่า”
“ที่ไหนครับ”
“ไม่บอก” แล้วณัฐกนกก็ให้นพนิตอาบน้ำ โดยที่เขาเข้าไปอาบน้ำด้วย ซึ่งแทบทั้งหมดก็เป็นพนิตนั่นแหละที่บริการพี่นัทของเขาอย่างดี
...
เ้าคนพี่จัดการให้ไอ้คนน้องแต่งตัวในชุดสุดเท่แล้วตนเองก็แต่งตัวให้แม็ทกันอย่างดี เมื่อทั้งสองเดินลงมาที่หน้าบ้าน รถเบ๊นซ์คราสสิคคันยาวสีดำสุดหรูก็จอดรอที่บันไดหน้าบ้านแล้ว ยัยบุษในชุดพนักงานขับรถสาวสุดหล่อ ยืนรอบริการ
นพนิตยิ้มให้บุษ บุษแอบยิ้มตอบเบาๆ นพเข้าใจทันทีว่า .. ต่อหน้าพี่นัทคงทำได้แค่นี้ บุษเปิดประตูรถยนตร์ส่วนที่นั่งสุดหรูให้
พี่นัทผายมือให้นพนิตเข้าไปนั่งในรถก่อน แล้วพี่นัทก็ตามเข้าไป ในตัวรถ มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบทุกอย่าง แล้วยังมีอาหารแทบทุกแบบที่ป้าอี๊ดเตรียมไว้ให้มันจัดเรียงไว้ในตู้เย็นขนาดกะทัดรัด
“ดูจากอาหารนี่เราไปกันเป็อาทิตย์เลยเหรอครับ”
คนพี่ส่ายหน้า และจัดท่านั่งของตัวเอง โดยเอาแขนข้างหนึ่งพาดไว้ที่พนักพิงของที่นั่งในรถ
ดูจากท่วงท่าของพี่นัทแล้ว.. นพนิตเข้าใจได้ทันทีเขาจึงขยับตัวไปนั่งซุกในอ้อมแขนของพี่นัท “นพมีความสุขจังเลยคับพี่”
“พี่ก็เหมือนกัน”
...
“ถ้าพี่นัทเมื่อยแขน เปลี่ยนกลับมาให้นพเป็โซฟาให้พี่นัทอิงก็ได้นะครับ”
“นพบริการพี่ทั้งคืน และตลอดเช้ามาแล้วแค่นี้พี่ไม่เป็ไรหรอก”
นพนิตตอบแทนด้วยการหอมแก้มพี่นัทของเขาอย่างอบอุ่นและอ้อยอิ่ง
ทั้งสองนั่งครึ่งนอนคลอเคลียกันไปมาอยู่อย่างนั้นราวกับว่าโลกนี้มีเพียงเราสอง จนไม่รู้ว่าเวลาภายนอกผ่อนไปสักเท่าใด
...
จนถึงที่หมายในที่สุด
เมื่อรถจอดสนิท
นพนิตจะเปิดประตูออกไป
“อย่าเพิ่ง” คนพี่ห้าม
สักครู่ .. ประตูรถก็เปิดออก นพนิตมองหน้าพี่นัท ณัฐกนกพยักหน้าให้ นพนิตจึงก้าวลงจากรถ แล้วณัฐกนกก็ก้าวลงมายืนเคียงข้างกัน
นพนิตมองไปรอบๆ อย่างตื่นตา ก็อาคารต่างๆที่รายล้อมอยู่ตรงหน้า ล้วนปลูกสร้างอย่างดงามตามแบบศิลปะของแต่ละประเทศ เหล่าอาคารนั้นเรียงตัวสลับสับหว่างกันไปมาและโอบล้อมสระน้ำขนาดใหญ่ที่น้ำใสราวกับกระจก ในสระนั้นมีฝูงปลาคาร์ปนับพันไหว้ล้อกันไปมาอย่างดงาม
“แต่ละอาคารก็จะมีบริการแต่ละอย่างที่ไม่ซ้ำกัน” ณัฐกนกบอกนพนิต
“เราไปเดินดูด้วยกันได้ใช่ไหมครับพี่” นพนิตถามด้วยรอยยิ้มที่สดใสราวกับเด็กได้พบสวนสนุกใหม่
“ไปสิ” คนพี่เลือกที่จะจับมือ และจูงมือคนน้อง แล้วพาเดิน
“เราจับมือกันได้เหรอครับ” นพนิตถามขณะที่เดินไปกับพี่นัท
จบตอน๑๙
20K
