เคร้งงง
“แม่เป็อะไรหรือเปล่าครับ” แม่ของฟิวตอนนี้ที่ล้มพับอยู่กับพื้นฟิวที่พึ่งจะกลับมาจากทำงานรีบถลาเข้ามาพยุงแม่ของตน
“แม่ไม่เป็อะไรหรอกลูกแม่แค่หน้ามืด” แม่บอกฟิวเพราะไม่อยากให้เป็ห่วงแค่ฟิวทำงานหนักทุกวันแม่ของฟิวก็รู้สึกผิดที่ไม่สามารถดูแลลูกให้ดีกว่านี้ได้หลังจากที่ป่วยแม่ของฟิวก็ไม่สามารถทำงานหนักได้อีกทำให้ภาระทุกอย่างตกไปอยู่กับฟิวคนเดียว
“ฟิวเหนื่อยไหมลูก” แม่ถามฟิวขึ้นมาทำให้ฟิวหยุดนิ่งแล้วส่ายหัว “ผมไม่เคยเหนื่อยครับแม่แม่ไม่ต้องเป็ห่วงผมหรอก” แม่ลูบหัวลูกชายของตนเบาๆ แม่รู้ดีว่าฟิวเหนื่อยแต่ฟิวแกล้งบอกว่าไม่เหนื่อยเพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ
เพราะความจนทำให้ฟิวต้องหันมาทำงานเป็แม่เล้าค่อยหาเด็กขายมาให้กับเสี่ยหรือพวกคนมีตังที่อยากระบายอารมณ์ทางเพศของตัวเองเพื่อผ่อนคลายแต่เขาเองก็ไม่ได้เป็แม่เล้าเต็มตัวหรอกเพราะยังมีนายหน้าที่สั่งเขาอีกทีเหมือนกับหัวหน้าเขาหางานติดต่อกับเสี่ยหาเด็กมาแล้วเขาแค่เป็คนดูแลเด็กพวกนั้นค่อยเป็ที่ปรึกษาและไปส่งเด็กให้ถึงมือผู้ซื้อ
คืนนี้ก็เช่นกันหัวหน้าเขาได้ทำการขายเด็กแล้วนัดเจอที่โรงแรมxxxเขาก็ได้ทำการพาเด็กไปส่งตามเวลานัดหมาย
“พี่หนูกลัวจังเลยค่ะ” เด็กสาวที่เขากำลังพาไปส่งพูดขึ้นมาเด็กผู้หญิงคนนี้เป็เด็กจากทางเหนือพ่อแม่ขายให้กับหัวหน้าของเขาในราคาเก้าแสนบาทและได้ทำการตกลงกันว่าเด็กสาวคนนี้ต้องทำงานหาเงินให้กับหัวหน้าของเขาเพื่อใช้หนี้ให้ครบที่หัวหน้าของเขาจ่ายไปแต่ถ้าใช้หนี้ครบแล้วจะอยู่ทำงานต่อก็ไม่ว่าอะไร
“ไม่ต้องกลัวเดียวก็ชิน” ฟิวพูดขึ้นเด็กสาวทำหน้าสลดนิดๆ ฟิวเหลือบไปมองแต่ไม่สนใจอะไรเพราะเขารู้ว่าเป็ครั้งแรกของเด็กสาวผู้หญิงหรือผู้ชายที่มาทำงานกับหัวหน้าเขาครั้งแรกที่เริ่มทำงานก็เป็แบบนี้เกือบทุกคนแต่พอชินแล้วก็เฉยๆ กับมัน
“ทำไมพี่ถึงมาทำงานแบบนี้ละค่ะ” จู่ๆ เด็กสาวก็ถามขึ้น “เพราะความจนไงถ้าพี่รวยพี่คงไม่มาทำงานแบบนี้หรอกเพราะมันผิดกฎหมาย” เด็กสาวได้แต่พยักหน้าเพราะตัวของเด็กสาวเองก็เป็แบบเขาเหมือนกันเพราะความจนเลยต้องทำ
หลังจากที่ส่งเด็กสาวเสร็จแล้วฟิวก็กลับไปรับเงินจากหัวหน้าของเขาวันนี้โชคดีที่เสี่ยที่ซื้อเด็กสาวคนนั้นติดใจเลยของซื้อต่ออีกสองวันเขาเลยไม่ต้องรอรับกลับฟิวเก่งในการเอาตัวรอดจากตำรวจหัวหน้าเขาเลยไว้ใจให้เขาเป็คนไปส่งเด็ก
แกร็กก
เสียงเปิดประตูบ้านเช่าเล็กๆ ราคาถูกดังขึ้นฟิวเดินไปเปิดไฟห้องครัวทำการอุ่นแกงที่ซื้อมาแล้วนั่งกินหันไปมองนาฬิกาเวลาตอนนี้เกือบตีสามฟิวได้บอกกับปอนด์ว่าทำงานเป็พาทไทม์อยู่ในร้านกาแฟเลิกสองทุ่มแต่เขาไม่ได้บอกว่าว่าหลังจากสองทุ่มไปแล้วเขาทำงานอะไรต่อ
เช้า
…………….
“ฟิวเราอยู่นี้” เสียงปอนด์เรียกฟิวรีบเดินไปหาปอนด์ที่อยู่หน้าคณะซึ่งปอนด์บอกฟิวว่าจะรอหน้าคณะเพื่อที่จะได้เขาเรียนพร้อมกัน
“วันนี้พักเที่ยงเรากินข้าวนอกมหาลัยดีไหม” ปอนด์พูดชวนฟิวขึ้นเพราะเป็เด็กต่างจังหวัดปอนด์เลยอยากเดินเที่ยวในเมืองบ้างจะได้รู้ทางไปไหนมาไหนบ้าง
“อืมก็ไปดิแต่ไม่กินในห้างนะเราไม่ค่อยมีตัง” “โหพูดอย่างกะเรารู้ทางไปห้าง” ปอนด์พูดขึ้นมาปอนด์แค่อยากไปเดินให้ตัวเองชินกับทางในเมืองโชคดีทีปอนด์เป็เด็กต่างจังหวัดและติดดินมากทางครอบครัวปอนด์ค่อนข้างมีฐานะมากในต่างจังหวัดแต่ปอนด์ชอบทำตัวติดดินไม่ใช้ของแบรนเนมเลย
“กินร้านนี้แล้วกันนะ” ฟิวพาปอนด์มากินข้าวในร้านอาหารที่อยู่ในตลาดปอนด์พยักหน้ารับเป็การตกลงว่าว่ากินร้านนี้
“กินอะไรก็สั่งเลยนะ” ฟิวบอกกับปอนด์ทั้งคุ่นั่งกินข้าวด้วยกันจุ่ๆ หัวหน้าของฟิวก็ส่งข้อความบอกให้เขาไปทำงานร็วหน่อยซึ่งฟิวไม่รู้เลยหลังจากวันนี้ไปแล้วเขาจะตกเป็ทาสอารมณ์ของอีกคนไปโดยปริยาย
…………….
ฝ่ายทางฝังฌอน
ฌอนเข้ามาเรียนวันแรกพอเข้าห้องเรียนฌอนไม่คุยกับเพื่อนคณะเดียวกันเลย
“นี่นายชื่ออะไรเราชื่อมิคนะ” เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งทักฌอนขึ้นแต่ฌอนมองหน้ามิคแล้วทำเหมือนไม่อยากรู้จักและตอบไปสั้นๆ ว่า ฌอน
เล่นเอ้ามิคถึงกับหน้าเสียแต่มิคก็ไม่ละความพยายาจึงถามต่อไปว่าฌอนมีเพื่อนกินข้าวยังแต่คำตอบที่ได้คือความเงียบมิคเลยไม่คิดถามต่อพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ
พอเรียนเสร็จฌอนเดินลงมากินข้าวที่โรงอาหารหาที่นั่งได้ก็นั่งลงพร้อมกับก้มลงเล่นมือถือจะว่าฌอนติดมือถือก็ได้เพราะว่าเขาไม่มีเพื่อนเลยอยู่กับมือถือสะส่วนใหญ่ฌอนใช้เวลาในการเล่นเกมดูหนังในมือถือและอีกอย่างที่เป็ความลับของฌอนที่ไม่มีใครรู้คือฌอนแอบใช้บริการเด็กขายบริการในออนไลน์
ฌอนเป็ผู้ชายที่มีความ้าสูงพอสมควรเขาขาดเื่พวกนั้นไม่ได้ฌอนเริ่มรู้ตัวเองั้แ่ตอนอยู่ มอ. ปลาย เขาแอบไปใช้บริการเด็กขายบริการที่ร้านอาบอบนวดบ่อยจนคนในร้านนั้นจำหน้าเขาได้มีเด็กขายบริการคนหนึ่งเคยถามเขาว่าทำไมไม่มีแฟนเพราะถ้ามีแฟนก็ไม่ต้องใช้บริการพวกเขาแต่ฌอนกลับตอบไปว่าเขาไม่เชื่อในความรักขนาดญาติพี่น้องยังหักหลังกันได้เลยนับประสาอะไรกับคนอื่นที่พึ่งรู้จักกันไม่นาน
“โทษนะครับตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ” มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถามฌอนขึ้นฌอนเงยหน้ามามองแล้วส่ายหัวให้เป็การบอกว่าไม่มีคนนั่งแว๊บแรกที่มองหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นฌอนรู้สึกว่าเด็กหนุ่มน่าดึงดูดมากแต่แค่แว๊บแรกเท่านั้นฌอนก็ดึงสติกลับมาจ้องมือถือต่อ
5K
