“คุณ...ชาย...ยยย...หญ่ายยยยย!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนของหญิงชราลึกลับดังสะท้อนก้องดังเข้ามาในห้องหนังสือ ราวกับิญญาที่ถูกกักขังมาแสนนานแล้วเพิ่งได้โอกาสตื่นขึ้น
“กรี๊ดดด!!”
อู่หลิงเยว่กรีดร้องเสียงสูงลั่น นางตาเหลือก หน้าซีดเผือด ก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องหนังสือด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ร่างบางวิ่งไปตามระเบียงไม้ที่ทอดยาวเชื่อมต่อเรือนหลักกับเรือนเล็กด้านหลัง
เสียงฝีเท้ากระทบไม้ "ตึง! ตึง!" ดังรัว นางหอบหายใจถี่ ขณะตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ทางออกโดยเร็วที่สุดเท่าที่สองขาจะพาไปได้
เมื่อเห็นราวระเบียงไม้แกะสลักที่กั้นขอบอยู่เบื้องหน้า นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ต้องไปตรงที่มีแสงสว่าง!” แล้วนางก็ะโ
โครม!!
"อ๊าก!!" ขานางเกี่ยวเข้ากับรั้วระเบียงแกะสลักกลางคันจนพังครืน ราวไม้พังทลายตามแรงชนของนางที่กระโจนผ่านไม่พ้น ร่างทั้งร่างกลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นดินก่อนจะหยุดลงกลางแผ่นหินนอกเรือน
ความเ็ปแผ่ซ่านขึ้นจากข้อเท้าอย่างรวดเร็ว
“โอ๊ย…เจ็บ…”
นางยกขาขึ้นดู ก่อนจะเบะหน้า น้ำตาคลอด้วยความเจ็บและความกลัวพร้อมกัน
"เสี่ยวเป่าาา!! ช่วยข้าด้วยยยย!!"
เสียงร้องเรียกแหลมสูงของนางดังไปทั่ว ผสานกันกับเสียงคร่ำครวญของหญิงชราที่ยังคงเรียก “คุณชายใหญ่” อย่างไม่มีทีท่าจะหยุด
นางเงยหน้าชะเง้อมองกลับไปที่ห้องหนังสือ เห็นเสี่ยวเป่ายังยืนตัวแข็งค้างอยู่ที่เดิม สีหน้าเด็กชายซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก
สายตาของเขาก้มมองหญิงชรานางหนึ่งที่ทรุดตัวคุกเข่าอยู่กับพื้น
“คุณชายใหญ่ เป็ท่านจริงๆ” เสียงร้องโหยหวนแบบเดียวกับที่ทำให้นางวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง!
อู่หลิงเยว่เบิกตากว้าง ลุกพรวดขึ้นจากพื้น หลงลืมความเ็ปบริเวณข้อเท้าไปโดยสิ้นเชิง
"ท่านยายหุย!!" เสียงอุทานของนางหลุดออกมาอย่างใสุดขีด “เป็ท่านได้อย่างไร?!”
หญิงชราที่โผล่มานั้น มิใช่ิญญาร้าย หากแต่เป็ท่านยายหุยที่นางเคยแอบส่งเสบียงให้กินมาหลายวัน!!
เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงนั่นอาจเป็เพราะล้มลงในป่าที่เต็มไปด้วยหญ้าและกิ่งไม้แห้ง ใบหน้าของท่านยายหุยดูสับสนอย่างหนัก!
เสี่ยวเป่าค่อย ๆ อ้าปากช้า ๆ แล้วหันมามองอู่หลิงเยว่ หลุดปากพูดออกมาว่า
“นาง..มองเห็นข้า?!”
อู่หลิงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ ความกลัวที่แล่นพล่านในร่างเมื่อครู่ มลายหายไปกับสายลม เหลือเพียงความงุนงงและความเ็ปที่ข้อเท้าจนต้องก้มมอง
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เสี่ยวเป่าที่เมื่อครู่ยังยืนแข็งอยู่หน้าห้องหนังสือ บัดนี้ได้หายตัวไปเสียแล้ว!
“ทิ้งข้าเลยนะ!” นางะโ พลางขยับเข้าไปหาท่านยายหุยที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นทอดมองนางด้วยแววแปลกประหลาด
อู่หลิงเยว่ตะเกียกตะกายปีนกลับขึ้นมายืนอยู่บนระเบียงทางเดิน พลางถามหญิงชราด้วยความเป็ห่วง "ท่านยายมาที่นี่ได้อย่างไร? เส้นทางทั้งไกลทั้งอันตรายเลยนะเ้าคะ”
หญิงชราส่ายหน้าคล้ายยังไม่มีสติ รอยยิ้มผุดพรายขึ้นมาอย่างน่าแปลกประหลาดคล้ายระคนระหว่างดีใจและหวาดหวั่น
“ที่แท้..คุณชายใหญ่ก็ยังอยู่ที่นี่” นางพึมพำ ดวงตาเหม่อมองเลยผ่านร่างของอู่หลิงเยว่ไปด้านหลัง
อู่หลิงเยว่ชะงัก หัวใจเต้นกระตุกวูบ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ถามกลับ “ท่านยายตอบข้ามาก่อนท่านมาที่นี่ได้อย่างไรเ้าคะ?”
ท่านยายหุยถอนหายใจยาว มือเหี่ยวย่นของนางยกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าทิ้ง
“ข้าเห็นเ้าแยกตัวออกจากกลุ่มวิ่งมาทางชายป่าเมื่อเช้านี้” นางพูดโดยไม่มองหน้า
“ข้ากลัวว่าเ้าจะมารบกวนดวงิญญาของคนสกุลเกาจึงคิดจะตามมาห้าม แต่ข้าวิ่งตามเ้าไม่ทัน”
อู่หลิงเยว่ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “ท่านยาย..เหตุใดจึงเรียกเด็กคนนั้นว่า..คุณชายใหญ่หรือเ้าคะ?”
สิ้นคำถามนั้น ท่านยายหุยชะงัก เงยหน้าขึ้นมองนางทันที ดวงตาที่ขุ่นมัวกลับปรากฏแวววูบวาบชั่วขณะ ราวกับเปลวไฟที่กำลังถูกพัดให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
“เ้าก็เห็นใช่หรือไม่!? เ้าเห็นคุณชายใหญ่ด้วยใช่หรือไม่!?”
นางคว้าข้อมือของอู่หลิงเยว่แน่น ใบหน้าสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น “ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ไม่ได้เห็นไปเองคนเดียวใช่ไหม!”
อู่หลิงเยว่เงียบไปเพียงครู่ ดวงตากะพริบช้าราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ
เสี่ยวเป่าคือระบบที่ปรากฏเคียงข้างนางหลังจากข้ามมิติมาในโลกนี้ นางเคยคิดเสมอว่าเขาเป็เพียงภาพลวงตาที่ไม่มีใครมองเห็นได้ ยกเว้นนาง
แต่ตอนนี้ท่านยายหุยกลับพูดว่านางเห็นเสี่ยวเป่า!
ถ้านางโกหกว่านางมองไม่เห็นเขาในวันนี้ หากวันหน้าเสี่ยวเป่าปรากฏตัวออกมาพูดคุยกับนางแล้วท่านยายหุยมาพบเข้า คงคิดว่านางเป็คนโกหกหลอกลวง
หญิงสาวสูดลมหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้า “ข้าเห็นเ้าค่ะ แต่ข้าไม่รู้จักคุณชายใหญ่ที่ท่านพูดถึง”
หญิงชราน้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง
“เมื่อยี่สิบปีก่อน” นางเริ่มเล่าช้า ๆ “ข้าเคยเป็หญิงรับใช้ในเรือนหลังนี้ หน้าที่ของข้าคือดูแลคุณชายใหญ่กับคุณชายเล็ก ยามนั้นท่านทั้งสองยังเยาว์วัยนัก คุณชายเล็กยังอยู่ในเปลผ้า ส่วนคุณชายใหญ่หกขวบเท่ากับที่เราเห็นเขาในตอนนี้”
นางเหม่อมองไปทางจุดที่เสี่ยวเป่าหายตัวไปเมื่อครู่อีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึงและเ็ปปนกัน
“วันนั้นคุณชายใหญ่อยากกินพุทราเชื่อม ข้าก็เลยอาศัยเกวียนของชาวบ้านที่กำลังจะเข้าเมือง ไปหาซื้อให้เขา..แต่เมื่อกลับมา..”
เสียงของนางสะดุดลงชั่วครู่ ขณะที่สายตาหม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว
“ไม่มีใครรอดเลย ไม่มีใครแม้แต่คนเดียว..ฮือฮือ” ท่านยายหุยร่ำไห้ นิ้วมือสั่นเทาบีบชายเสื้อแน่น
นางคร่ำครวญอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอู่หลิงเยว่อีกครั้ง เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
“แต่ทำไม..ทำไมคุณชายใหญ่ถึงเลือกปรากฏตัวให้เ้าเห็นล่ะ? หลายปีที่ผ่านมาข้ามักจะแอบเอาเครื่องเซ่นไหว้มาที่หน้ากำแพงทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ไม่เคยมีิญญาของใครปรากฏตัวให้ข้าเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
อู่หลิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ขณะที่หญิงชราพึมพำต่อ “ดูเหมือนเมื่อครู่ข้าจะเห็นเ้ากับคุณชายใหญ่พูดคุยกันด้วยนี่! เ้าสื่อสารกับิญญาได้เช่นนั้นรึ?”
อู่หลิงเยว่เม้มริมฝีปากแน่น
“ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าเด็กคนนั้นเป็คุณชายใหญ่ของท่านจริงหรือไม่ แต่ข้าเรียกเขาว่าเสี่ยวเป่า” หญิงสาวเร่งระดมความคิดอย่างหนัก
หากท่านยายคิดว่าเสี่ยวเป่าเป็ิญญา เช่นนั้นนางก็จะสวมรอยให้เขากลายเป็ิญญาคุณชายใหญ่ไปเสียเลย จะได้ไม่ต้องมาสงสัยนางในภายหลัง!!
“ในเมื่อท่านยายมองเห็นเขา เช่นนั้นข้าก็จะเลิกโกหก! แท้จริงแล้วอาหารยามค่ำคืนที่พวกท่านได้รับ และคิดว่าเป็ของที่์ประทานให้ ข้าได้รับมาจากเสี่ยวเป่าทั้งสิ้นเ้าค่ะ! เขาบอกให้ข้านำอาหารไปช่วยผู้คน”
“ฮือ..ฮือ..คุณชาย..คุณชายใหญ่ แม้จะผ่านไปถึงยี่สิบกว่าปี แต่ท่านก็ยังเมตตาชาวบ้านในหมู่บ้านหานเฉิง เหมือนที่นายท่านและฮูหยินเคยทำมาตลอดไม่มีผิด” หญิงชราสะอื้นฮัก น้ำตาไหลพรากจนร่างทั้งร่างสั่นเทา
“หลานสาว ชะตาของเ้ากับเรือนสกุลเกา คงมีสายใยบางอย่างผูกกันไว้ ไม่เช่นนั้น ิญญาคุณชายใหญ่คงไม่เลือกสื่อสารกับเ้าเพียงผู้เดียวหรอก”
อู่หลิงเยว่ฟังแล้วได้แต่ยิ้มเจื่อนในใจ เสี่ยวเป่าเป็ระบบที่เชื่อมต่อกับนางด้วยความบังเอิญ อาหารก็มาจากห้างสรรพสินค้าส่วนตัว แน่นอนว่านางไม่ได้มีสายใยอะไรกับคนสกุลเกาเลยสักเส้น!!
แต่ถ้าความเข้าใจผิดนี้ช่วยให้ท่านยายหุยมีความสุข และทำให้นางนำอาหารหรือสิ่งของอื่นๆ ออกมาจากห้างสรรพสินค้าได้โดยไม่ถูกสงสัย มันก็ดีแล้วมิใช่หรือ?
นางพยักหน้าช้า ๆ พลางตอบเบา ๆ “คงเป็เช่นนั้นเ้าค่ะ”
“ไป!! งั้นเรากลับไปที่หมู่บ้านกัน ไปบอกกับทุกคนว่าคุณชายใหญ่ยังคงปกปักรักษาคุ้มครองคนในหมู่บ้านหานเฉิง!”
“ท่านยาย ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้ เวลานี้ในหมู่บ้านไม่ได้มีแค่ชาวบ้านดั้งเดิมนี่เ้าคะ ข้าเพิ่งเห็นหมอผีคนหนึ่งถูกสังหารมากับตา ข้าจะไม่ยอมให้ใครรู้ว่าเสี่ยวเป่ามอบอาหารให้ข้ามาเป็อันขาด!!”
7K
