"ท่านพ่อเดียว่เย็นวันนี้ข้าจะลองทำอาหารค่ำให้ท่านลองทานดูสักครั้งเพราะข้าจะลงทุนเกี่ยวกับทางด้านร้านอาหารและเมนูต่างๆนั้นข้าจะเป็ผู้คิดค้นขึ้นมาเอง
อู๋ซางถึงกับสองตาเบิกกว้างด้วยความใ "เ้า เ้า ทำอาหารเป็กับเขาด้วยรึ ไม่อยากจะเชื่อเลยเพราะบุตรชายของตนนอกจากจะมีดีด้านผู้หญิงแล้วมันก็มีดีด้านกิน เพราะเ้านี่มันกินแต่พวกโรงเตี้ยมระดับ2 ดาวขึ้นไปทั้งนั้นถึงมันจะเป็คนกินเก่งแค่ไหนก็ไม่เคยเห็นเ้าลูกคนนี้ทำอาหารกินเองเลยสักครั้ง
"ฮ่า ฮ่า ทำไมท่านช่างดูถูกข้ายิ่งนักตัวข้านั้นมีดีกว่าที่ท่านพ่อเห็นเป็อย่างมาก
2 ชั่วยามผ่านไป ณห้องอาหารตระกูลอู๋
ในตอนนี้นั้นครอบครัวตระกูลอู๋ต่างอยู่กันพร้อมหน้ารวมทั้งพี่ใหญ่และพี่รองด้วยและภรรยาทั้ง 3 ของอู๋ซวงก็อยู่ร่วมโต๊ะด้วยเช่นกันเวลาผ่านไปไม่นานมากนักอาหารก็ถูกจัดเตรียมที่โต๊ะภาพตรงหน้าต่างก็สร้างความแปลกใจให้กับใครหลายๆคนเพราะอาหารที่ถูกจัดเตรียมภายในวันนี้นั้นมีสีสันสวยงามน่ากินเป็อย่างมาก
เมนูในวันนี้ มีทั้งลาบหมู ต้มยำต่างๆ มากมาย ถึงแม้ว่ามันจะเป็เพียงอาหารบ้านๆของอู๋ซวงเมื่อโลกเดิมของเขาหากนำเื่รสชาติมาเปรียบเทียบที่นี่ช่างห่างไกลกันมากนัก เพราะอาหารของที่นี่ขาดทั้งสีสันรสชาติและจินตนาการในการสร้างสรรค์ยังห่างไกลกับโลกเดิมของเด็กหนุ่ม
ผู้เป็พ่อเมื่อได้ลิ้มลอง รสชาติน้ำซุปที่เรียกว่าต้มยำเข้าไปตัวมันถึงกับแข็งค้างและนิ่งไปนาน..เมื่อมันได้สติมันยัดอาหารทุกอย่างที่มีเข้าตักเข้าใส่ปากของมันไปไม่ยั้งอู๋จ้าวและอู๋จางก็มีสภาพไม่ต่างกับบิดาของมันเพราะั้แ่เกิดมามันยังไม่เคยได้ลิ้มลองอาหารที่เลิศรสเช่นนี้มาก่อนตลอดทั้งชีวิตของพวกมันบรรดาหญิงสาวของอู๋ซวงทั้ง3 ก็เช่นกันเพราะเธอก็มีโอกาสได้ลิ้มลองเป็ครั้งแรกและในที่นี่ก็ไม่มีใครรู้ว่าผู้เป็คนลงมือในการทำอาหารเย็นในวันนี้มีแค่บิดาของพวกมันเท่านั้นที่รู้เื่
"ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย อู๋ซวงว่าฝีมือในการทำอาหารของเ้าในวันนี้ช่างเหนือล้ำจินตนาการของข้ายิ่งนักผู้เป็พ่อจ้องมองบุตรชายด้วยสายตาจับผิดหากฝีมือมันดีขนาดนี้ทำไมมันถึงไม่ยอมทำให้พวกตนทำแต่แรกหากเ้านี่มันไม่อยากจะไปเปิดโรงเตี้ยมเพื่อเปิดร้านอาหารมันคงจะไม่ยอมแสดงฝีมือละซินะช่างร้ายกาจจริงๆมันพรึบพร่ำอยู่ในใจ
"ว่าไงนะนี่คือฝีมือของน้องเล็กอย่างงั้นเหรอ อู๋จ้าว ถึงกับอุทานด้วยความใข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างเ้าจะมีฝีมือในด้านการทำอาหารที่ ร้ายกาจ เช่นนี้ รสชาติอาหารของเ้าช่างเหนือล้ำจินตนาการของข้ามากนักไอ้พวกพ่อครัวระดับ5 ดาวยังไม่แน่เลยว่ามันจะทำอาหารเก่งเช่นเ้ารึเปล่า
"ขอบคุณพี่ใหญ่ที่กล่าวชมข้า
ภรรยา ทั้ง 3 ของอู๋ซวงพวกเธอก็จินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่าเ้าอ้วนสุดโฉดผู้นี้มันจะมีฝีมือทางด้านอาหารที่ร้ายกาจขนาดนี้
"ข้าเองก็ยอมรับในฝีมือการทำอาหารของเ้าล่ะนะแต่ทำไมต้องนำนางสารเลวพวกนี้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราด้วยเห็นแล้วทำให้ข้าไม่สบอารมณ์เลยอู๋จางพูด ด้วยน้ำเสียงรังเกียจ หากอยู่กับบุคคลภายนอกนั่นเ้าหมอนี่มักจะทำตัวราวกับเป็สุภาพบุรุษอยู่เสมอหากอยู่กับคนกันเองมันก็จะเผยธาตุแท้ของมันออกมา
"ระวังปากของเ้าหน่อย อู๋จาง พวกนางนั้นคือภรรยาของข้า เ้าไม่มีสิทธิ์จะมาว่ากล่าวพวกนางเป็อันขาด
ภรรยา ของ อู๋ซวงนั้นเกิดความปลื้มปิติ เป็อย่างมากที่เขาปกป้องพวกเธออย่างที่พูดไว้จริงๆ
"เชอะก็แค่พวกผู้หญิงชาวบ้านเ้านี่ช่างทำตัวใฝ่ต่ำเสียจริง
"เ้านี่ช่างเสียทีที่เกิดมาเป็พี่รองของข้านึกจะพูดอะไรก็พูดไม่รู้จักคิดไตร่ตรองเอาไว้ก่อนว่าอะไรควรไม่ควรเห็นทีชาตินี้ทั้งชาติเ้าก็คงไม่มีความสามารถมากพอที่จะตามพี่ใหญ่ได้ทันและตัวข้าเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเกี่ยวกับตำแหน่งผู้นำตระกูลเห็นทีภายในอนาคตข้างหน้าตำแหน่งนี้คงจะหนีไม่พ้นเป็ของพี่ใหญ่เป็แน่
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องเล็กเ้าช่างพูดจาถูกใจพี่ใหญ่คนนี้ยิ่งนักเพราะแต่เดิม อู๋จ้าวก็หวังตำแหน่งนี้อยู่แล้วและการที่มีคนพูดจาส่งเสริมมันเช่นนี้ละก็ช่างถูกใจมันนักแต่มันก็ไม่เคยจะคิดมาก่อนเลยว่าคนที่พูดส่งเสริมตนกับเป็น้องเล็กของมันเอง
อู๋จางถึงกับกำหมัดของมันแน่นพร้อมทั้งกัดฟันแทบจะ แหลกระเอียด "เชอะเ้ามันก็แค่ขยะไร้ค่าของตระกูลลมปราณก็พิการวันๆก็ปากดีไปงั้น
ปั้ง…..ผู้เป็พ่อถึงกับสติหลุดตุบโต๊ะเสียงดังสนั่นทั่วทั้งห้องโถงอาหาร
"อู๋จาง เ้ามันจะมากไปแล้วนะ ที่มาต่อว่าน้องเล็กของเ้าเช่นนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเื่นี้มันเป็าแในใจของน้องเ้านี่เ้ายังกล้าพ้นลมไร้สาระเช่นนี้อีกหรอ…
"เชอะท่านพ่อก็เอาแต่เข้าข้างน้องเล็กจนออกนอกหน้าท่านเคยเห็นข้ากับพี่ใหญ่อยู่ในสายตาบ้างหรือปล่าวพวกข้าก็เป็บุตรของท่านเช่นกันนะ
อู๋ซาง ถึงกับอึ่งเงียบไปกับการต่อปากต่อคำจากบุตรคนรองของมัน
"ฮ่า ฮ่า อยู่ๆก็มีเสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้นข้าขอบคุณท่านพ่อมากที่ท่านจะปกป้องข้า แต่ข้าขอจัดการเื่นี้ด้วยตัวของข้าเองด้วยวิถีแห่งลูกผู้ชายเมื่อเด็กหนุ่มพูดจบมันก้จ้องไปที่ใบหน้าของพี่รองของมันทันที
"ท่านพี่ อู๋จาง ท่านสนใจที่จะประลองยุทธ์กับข้าหรือไม่เพราะดูเหมือนพวกเราจะมีปัญหาอะไรหลายๆอย่างที่จะต้องสะส่างรวมทั้งเื่ก่อนหน้านี้ด้วยที่ข้าต้องนอนเป็ผักเน่าอยู่หลายวัน
ทุกคนถึงกับนิ่งเงียบเพราะพวกมันไม่คิดว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากของอู๋ซวง เพราะเ้าหมอนี่มันลมปราณพิการมาั้แ่กำเนิด และครอบครัวของพวกมันนั้นไม่เคยเห็นเ้าหมอนี่ฝึกยุทธ์เลย
"หนึ่งเดือนหลังจากนี้พวกเราทั้งสอง จะประลองฝีมือกันที่ลานฝึกยุทธ์ของตระกูล
"เ้าแน่ใจอย่างงั้นเหรอ ลูกพ่อ แต่เ้ามีเส้นลมปราณพิการนะอู๋ซางพูดออกมาด้วยความเป็ห่วง
"ข้าเคยบอกท่านพ่อแล้วไงว่าต่อจากนี้ไปข้าจะไม่ใช่เป็คนเดิมอีกเมื่อพูดจากันไม่รู้เื่พวกเราก็ต้องตัดสินด้วยกำปั้น นี่แหละคือวิถีแห่งลูกผู้ชาย
ผู้เป็พ่อถึงกับแข็งค้างอีกครั้งมันไม่คิดเลยว่าบุตรชายของมันจะนึกคำพูดเท่ๆ เช่นนี้ออกมาได้ถึงจะขัดกับรูปลักษณ์อ้วนๆของมันก็เถอะแต่ในครั้งนี้เ้านี่มันดูจริงจังเป็อย่างมาก
"เห้อ..ตามใจเ้าแล้วกัน แต่เ้าก็อย่าฝืนตัวเองไปนัก
"ขอบคุณท่านพ่อที่ส่งเสริม แล้วว่าไงท่านพี่รองท่านกล้าหรือไม่ที่จะประลองกับข้า
"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า เมื่อน้องรักของข้าเอยปากถึงขนาดนี้จะให้ข้าปฏิเสธได้เช่นไรข้าให้เวลาเ้าหนึ่งเดือน เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะสั่งสอนเ้าเองน้องรักของข้า ฮ่าฮ่า ฮ่า
เพราะในตอนนี้นั้นมันแทบอยากจะอัดเ้าอ้วนนี่แทบจะคลั่งอยู่แล้วที่กล้ามายั่วโมโหตน
1K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
