ตอนที่ 7
หลังกินเสร็จจิลก็พาอัลเลนไปที่ห้องพักที่ได้จองไว้แล้วก่อนเดินออกจากร้านอัลเลนหันไปยิ้มให้พนักงานทั้งสองคนนั้นโดยพวกเธอยิ้มรับและส่งสายตายั่วยวนให้อัลเลนอย่างตั้งใจจิลเห็นเหตุการณ์นั้นแต่ก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรมากกว่านั้น
จิล : อย่างน้อยก็มีห้องที่เป็เตียงคู่แหละนะ
อัลเลน : เดินไปที่เตียงด้านในสุดและล้มตัวนอนทันที
จิล : ฉันคิดว่ายังไงก็น่าจะอาบน้ำสักหน่อยนะที่เสื้อยังมีเืติดอยู่เลย เสื้อผ้าก็เอามาด้วยนิ เปลี่ยนเสื้อสักหน่อยก็ยังดี
อัลเลนทำตามที่จิลบอกเขาเข้าไปอาบน้ำล้างเืสักพักเขาก็โผล่หัวออกมาจากประตูห้องน้ำ
อัลเลน : ช่วยหยิบกระเป๋าให้ฉันหน่อยได้มั๊ย
จิล : จะเอากระเป๋าเข้าไปทำไม ฉันไม่ขโมยของนายหรอก
อัลเลน : เสื้อผ้าฉันอยู่ในนั้น ฉันจะเอามาเปลี่ยนในห้องน้ำ
จิลเดินไปหยิบกระเป๋าไปให้อัลเลนด้วยท่าทางเซ็งนิดๆ ที่โดนใช้อัลเลนอาบน้ำนานมากจนจิลต้องไปเคาะประตูเรียก
จิล : อย่าบอกนะว่านายเปิดฝักบัวอาบน้ำไม่เป็
อัลเลน : (โผล่หัวออกมาจากประตู) น้ำมันเย็นมากเลย ฉันหนาวจะแย่แล้ว
จิล : (อ่อ เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นไม่เป็สินะ) รีบออกมาได้แล้วหนาวแล้วจะอยู่ในนั้นนานๆ ทำไม
ในตอนนั้น จิลแอบเห็นสร้อยที่อัลเลนห้อยอยู่จี้ที่สร้อยมันเป็สีน้ำเงินแวววาวดูสวยงามมากยังเห็นไม่ชัดมากเท่าไหร่อัลเลนก็ปิดประตูห้องน้ำแล้ว สักพักเขาออกมากจากห้องน้ำแต่งตัวออกมาเรียบร้อยเปลี่ยนชุดใหม่และดึงผ้าพันแผลที่หัวออก
จิล : เอาผ้าพันแผลออกทำไม เดี๋ยวเืก็ไหลออกมาอีกหรอกเดี๋ยวฉันพันแผลให้ใหม่แล้วกัน
ทั้งคู่นั่งอยู่บนที่นอนจิล หยิบผ้าพันแผลออกมาจากกระเป๋า เธอค่อยๆเปิดผมเขาออกเพื่อดูาแที่เหนือหน้าผาก เืหยุดไหลแล้วและน่าแปลกที่แผลเขาดูแห้งและสมานตัวได้เร็วมากเธอจึงคิดว่าไม่ต้องพันแผลแล้วก็ได้ในขณะที่เธอกำลังมองดูแผลที่แห้งเร็วอย่างประหลาดใจ อัลเลนก็จ้องหน้าเธออย่างไม่ละสายตาจิลรู้ตัวและกำลังจะปล่อยมือที่จับหัวเขาอยู่ออกอัลเลนก็เอื้อมเอามือเขามาจับมือเธอไว้ ทั้งคู่จ้องตากัน มือที่ประสานกัน จิลเริ่มทำตัวไม่ถูก(ใส่ชุดชั้นในสีอะไรอยู่นะ) จิลเริ่มคิดฟุ้งซ่านบรรยากาศกำลังพาให้ทั้งคู่หวั่นไหว แต่แล้วจู่ๆ อัลเลนก็ล้มลงหลับที่ไหล่จิลอาจเพราะความเหนื่อยและาเ็ เขาจึงหลับทันที จิลเซ็งอย่างเห็นได้ชัดผลักอัลเลนลงบนเตียง
จิล : งี่เง่าสุดๆ
จากนั้นจิลหยิบแผนที่ขึ้นมาดูเพื่อวางแผนการเดินทางในตอนเช้า(เที่ยงคืนกว่าแล้วเหรอเนี้ย) จิลคิดในใจและเดินไปปิดไฟเธอนึกขึ้นได้ว่าอัลเลนนอนอยู่ในห้องด้วยเลยรีบเดินไปเปิดไฟอีกรอบจิลล้มตัวลงนอนและหันหน้าไปทางเตียงของอัลเลน มองดูอัลเลนที่หลับใหล(ช่างเหมือนเด็กน้อยเสียเหลือเกิน) บรรยากาศที่เงียบสงัดชวนเหงาทำให้จิลเอื้อมมือไปััที่ริมฝีปากของอัลเลนเบาๆเธอกำลังจะโน้มตัวเข้าไปหาอัลเลน แต่เธอก็หยุด จิลรีบหันหลังกลับมาทันที(ทำบ้าอะไรเนี้ย) เธอรีบกลับมาที่เตียงและรีบข่มตานอนทันทีสักพักเธอก็ตื่นและพบว่าอัลเลนหายไป จิลใมากและรีบลุกขึ้นจะออกไปตามหาแต่พอคิดอีกที จิลคิดว่าบางทีอัลเลนอาจหนีไปแล้วก็ได้ เลยจะกลับมานอนต่อแต่เธอก็ได้ยินเสียงประหลาด เหมือนใครกำลังทำอะไรอยู่อีกห้องหนึ่งเธอพยายามไม่สนใจ แต่พอคิดอีกที “หรือจะเป็อัลเลน” เธอจึงเดินไปดูเห็นพนักงานเสิร์ฟร้านมะกี้กำลังกอดจูบกับอัลเลนอยู่ จิลรีบผลักประตูเข้าไปทันที
จิล : ทำอะไรหน่ะ!
ทั้งคู่ใหันมาทางจิลทันทีอัลเลนรีบผลักริชออกไป และเดินมาหาจิล
อัลเลน : เธอเรียกให้ฉันมาที่ห้องบอกจะคุยด้วยและจู่ๆเธอก็เข้ามาทำอะไรก็ไม่รู้กับฉัน
ริช : (หัวเราะออกมาทันที) ขากลับแวะมาหาฉันอีกนะ แล้วนายจะได้ขึ้น์(มองไปทางจิล) แล้วก็อย่าพายัยนี่มาด้วยหล่ะ เสียอารมณ์หมด
พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไปจิลโมโหสุดขีดเดินกลับไปที่ห้องทันที อัลเลนรีบเดินตาม แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอธิบายไม่เก่ง ได้แต่เดินตามไป จิลไม่พูดอะไรล้มตัวลงนอนเอาผ้าคลุมโปงทันทีอัลเลนไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ก็เลยไปที่นอนและนอนต่ออย่างหน้าตาเฉยจิลยังไม่ทันหลับเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินไปมาอยู่หน้าห้องเธอคิดว่ายัยริชนั่นกลับมาอีก เลยลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่หน้าต่างเจอคนกำลังงัดรถของเธออยู่ จิลรีบเปิดประตูออกไปและะโเสียงดัง
จิล : เฮ้! คิดจะทำอะไรหน่ะ
ชายร่างใหญ่ 2 คนเห็นจิลที่ออกมาจากห้อง เลยเดินพุ่งเข้ามาหาเธอและมีท่าทีเหมือนจะทำร้ายเธอจิลวิ่งเข้าห้องล็อกประตูและรีบโทรตามให้คนมาช่วย อัลเลนตื่นขึ้นเพราะเสียงดังยังไม่ทันจะลุกจากเตียง ชายสองคนนั้นก็พังประตูเข้ามาด้านในจิลหยิบสเปรย์พริกไทยในกระเป๋าฉีดใส่ชายคนหนึ่ง เขาเอามือปัดจนจิลล้มลงด้วยความใอัลเลนจึงเผลอใช้พลังผลักชายทั้งสองนั้นกระเด็นไปกระแทกกำแพงจนสลบไปจิลลุกขึ้นมาโดยไม่เห็นเหตุการณ์และหันไปมองหน้าอัลเลน คนเริ่มตื่นเพราะเสียงดังจิลดึงแขนอัลเลนและวิ่งออกจากห้องพักไปที่รถทันที เ้าของห้องพักเห็นจิลรีบวิ่งออกมาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น จิลไม่ตอบอะไร รีบขับรถออกจากทีพักทันทีเ้าของห้องพักเดินมาเห็นชายสองคนนอนสลบอยู่ในห้องจึงรีบวิ่งตามจิลกับอัลเลนออกมาแต่ก็ไม่ทันแล้วทั้งคู่ขับรถออกจากที่พักไปแล้ว เขาจึงรีบแจ้งตำรวจทันที
อัลเลน : พวกนั้นเป็ใคร?
จิล : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าให้เดา ก็น่าจะเป็คนของเกสต์เฮ้าส์ก่อนหน้านี้ที่เราไม่ได้เข้าพักแหละคงคิดว่าเราเป็นักท่องเที่ยวต่างชาติหล่ะมั๊ง เลยกะจะมาปล้น
อัลเลน : แล้วเราจะไปไหนต่อ แถวนี้มันมืดมากเลยนะ
จิล : คงต้องขับออกนอกเมืองก่อนเข้าเมืองตอนนี้ต้องโดนตำรวจเรียกไว้แน่ๆ เ้าของที่พักเมื่อกี้น่าจะแจ้งตำรวจ
อัลเลน : เราต้องหนีด้วยเหรอ สองคนนั้นเป็คนพังประตูนะ
จิล : นินายบ้าหรือโง่เนี้ย สองคนนั้นถีบประตูจนพังก็จริง แต่ยังไงเราก็ต้องไปให้ปากคำกับตำรวจเื่โดนสองคนนั้นทำร้ายนายไม่มีพาสสปอร์ต ฉันไม่มีใบขับขี่ โดนเรียกตัวก็จบเห่หล่ะสิอยากโดนกักตัวหรือยังไง
อัลเลน : (ทำหน้าใ) แล้วนิเธอขับรถใครมา?
จิล : เื่นั้นนายไม่ต้องรู้หรอก
จิลหยิบแผนที่ออกมาดู คิดว่ายังไงก็คงต้องทิ้งรถและเดินต่อแล้วเธอพยายามหาเส้นทางที่เดินเข้าเมืองได้แบบใกล้ที่สุดแต่ใจหนึ่งก็คิดว่าถ้าเข้าเมืองอาจโดนจับก็เป็ได้เธอหนักใจมากเพราะคิดว่าอาจต้องหาที่หลบซ่อนสักพัก
จิล : เก็บข้าวของให้หมด เราจะทิ้งรถและเดินไป
อัลเลนรีบเก็บของและเดินตามจิลไปทันที ตอนที่กำลังเดินไป
อัลเลนแอบใช้พลังมองสแกนไปรอบๆ ว่ามีจุดอันตรายหรือไม่และมองหาเส้นทางที่ใกล้น้ำที่สุด ก็พบว่าป่าแถวนี้เป็ป่าเล็กๆ ไม่มีแม่น้ำผ่านหากตำรวจออกค้นหาอย่างจริงจังก็ต้องพบแน่ๆ
อัลเลน : เราหารถคันใหม่ดีกว่า
จิล : จะไปหาที่ไหนตอนนี้
อัลเลน : ฉันจัดการเอง
แล้วอัลเลนก็เดินไปที่ถนน รอให้รถวิ่งผ่านมาแต่รอเกือบชั่วโมงแล้วก็ไม่มีรถผ่านมาเลยสักคัน จิลนั่งรออยู่ข้างทางมองอัลเลนที่ลงไปที่ถนนคอยมองหารถที่จะขับผ่านมา
จิล : ฉันว่าถ้าจะมีรถผ่านมาสักคันก็คงจะเป็รถตำรวจมากกว่า
1K
