ในตอนเย็นหลิว ลู่ซวง สวมชุดสีดำทั้งตัวเพื่อไปที่หอนางโลมหลี่ชุน วันนี้ ในขณะที่หลิวลู่เยว่จากไป หลิว ลู่ซวงก็ได้ออกคำสั่งให้กลุ่มมือสังหารทิวาโลหิตของนางจับนางมา
ในขณะที่นางไม่อยู่ที่จวน หลิว ลู่เยว่กล้าที่จะวางยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าลงในน้ำชาของนาง! นางจึงต้องชดใช้ผลกรรมที่จะตามมาอย่างขมขื่นนี้!
หลังจากมี่เวลาที่สุขสําราญที่หอนางโลมหลี่ชุน องค์ชายสี่ก็ตัดสินใจเดินเล่นไปตามถนนสายหลักในเมืองหลวง
เขาสวมเสื้อคลุมปักลายสีฟ้าเข้มพร้อมเข็มขัดหยกสีเงินรอบเอว เส้นผมสีดำสนิทของเขาที่ประดับด้วยปิ่นหยกทำให้ดูก็รู้ว่าเขาไม่ใช่บุคคลธรรมดาทั่วไปและดูเหมือนจะถูกตามอกตามใจเป็อย่างมาก
อย่างไรก็ตาม องค์ชายสี่ผู้นี้มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวงว่าเป็คนนิสัยเสีย แม้ว่าเขาจะมีสนมมากถึงสิบแปดคนในตำหนักของเขาแต่เขาก็มักจะเบื่อหน่ายพวกนางภายในสิบถึงสิบห้าวันเท่านั้น!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! หอนางโลมหลี่ชุนสมกับชื่อหอนางโลมที่ดีที่สุดในเมืองหลวงจริงๆ!"องค์ชายสี่อุทานออกมาอย่างร่าเริง ในขณะที่เขาเดินออกมา
ทันใดนั้นคนสวมหน้ากากก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา องค์ชายสี่อดไม่ได้ที่จะยืนตัวแข็งอยู่กับที่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็ขาวซีดในทันทีด้วยความกลัว
"เ้า เ้าเป็ใคร...?" องค์ชายสี่ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ท่านอยากแต่งงานกับหลิวลู่เยว่หรือไม่” หลิว ลู่ซวงปกปิดใบหน้าของนางเผยให้เห็นเพียงดวงตาเ็าคู่หนึ่งเท่านั้น
"แน่นอนว่าข้าต้องอยาก!ใครในแคว้นนี้ที่ไม่รู้ว่านางเป็ผู้หญิงที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้" องค์ชายสี่ฉายรอยยิ้มที่น่ารังเกียจและดูขยะแขยงขึ้นเมื่อนึกถึงความงามอันเย้ายวนใจของหลิว ลู่เยว่
“คนที่ท่าน้าอยู่ในห้องพักหมายเลขสามบนชั้นสองของหอนางโลมหลี่ชุนรีบไป เมื่อนางตกเป็ของท่านแล้ว สิ่งที่ท่านต้องทำก็เพียงขอสมรสพระราชทานจากฝ่าา”นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและเ็า ใบหน้าของนางดูสงบนิ่งราวกับว่านางไม่ได้เป็คนว่างแผนเื่ทั้งหมดอยู่
“แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเป็เช่นนั้นแต่ข้าควรจะทำเช่นไรกับเสนาบดีหลิว” แววแห่งความประหลาดใจฉายวาบขึ้นในดวงตาขององค์ชายสี่แต่แล้วกลับมืดมนลงในทันที เมื่อความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวของเขา
“นางถูกลักพาตัวไปจากถนนสายหนึ่งท่านบังเอิญช่วยนางเอาไว้ และเพื่อแสดงความขอบคุณ หลิว ลู่เยว่ยอมหลับนอนกับท่านนอกจากนี้ยังมีสมรสพระราชทานจากฝ่าา เสนาบดีหลิวยอมไม่สามารถพูดอะไรได้”
"ตะ แต่...องค์รัชทายาท้าที่จะแต่งงานกับนางมาตลอด!"องค์ชายสี่เม้มริมฝีปากเมื่อนึกถึงความโกรธขององค์รัชทายาท องค์รัชทายาทมักจะได้รับแต่สิ่งที่ดีๆ!
"ฮ่าฮ่า... ท่านไม่ต้องเป็กังวลในเื่นั้นกลุ่มผู้สนับสนุนขององค์รัชทายาทนั้นมีมากเกินไป แล้วทำไมฮ่องเต้ต้องหมั้นหมายบุตรสาวของเสนาบดีหลิวให้กับเขาอีก? ทั้งหมดที่ข้าอยากจะพูดก็ได้พูดออกไปแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับท่านแล้วท่านตัดสินใจเองว่าท่าน้าอะไร" หลิว ลู่ซวง ยิ้มเยาะและส่งเสียงหัวเราะที่มีเสน่ห์ทว่าชั่วร้ายออกมา จากนั้นนางก็ทะยานตัวจากไปอย่างสง่างาม
องค์ชายสี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากจะแย้มยิ้มเล็กน้อย แต่แล้วความกังวลก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ก่อนที่มันจะฉายแววเป็ประกายแล้วเขาก็เดินกลับเข้าไปในหอนางโลมหลี่ชุนทันที
หลิว ลู่ซวงเฝ้าดูจากระยะไกล ขณะที่องค์ชายสี่มุ่งหน้ากลับเข้าหอนางโลมหลี่ชุนดวงตาของนางก็มีสีเข้มขึ้น
นางควรจะทำสิ่งนี้ตั้งนานแล้ว! จนถึงทุกวันนี้นางยังคงจำการแข่งขันที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงสำหรับเด็กสาวเมื่อนางอายุได้สี่ขวบได้ ในเวลานั้น หลิว ลู่เยว่คอยให้นางติดตามอยู่ข้างกายเสมือนบ่าวรับใช้ และทำให้นางต้องเข้าร่วมการแข่งขันด้วยกันโดยที่นางไม่รู้ว่าในเวลานั้นมารดาของนางได้สอนให้รู้ถึงการอ่านเขียนแล้ว
เมื่อหลิว ลู่เยว่เห็นว่าลายมือของหลิว ลู่ซวงนั้นงดงามกว่าของตน หลิว ลู่เยว่ จึงแกล้งทำน้ำหมึกหกใส่กระดาษของหลิว ลู่ซวงตอนที่ไม่มีใครมอง และด้วยเหตุนี้หลิว ลู่เยว่ จึงได้รับตำแหน่งไปในท้ายที่สุด
เด็กหญิงสูงศักดิ์เ่าั้ในเมืองหลวงต่างก็หัวเราะเยาะนาง นางไม่พูดอะไรเพียงแต่ก้มหน้าลงอย่างเชื่อฟังเท่านั้น
แต่เมื่อพวกเขากลับไปถึงจวน หลิว ลู่เยว่ สั่งให้บ่าวรับใช้ผลักนางให้คุกเข่าลง ก่อนจะคว้าแส้และตีมือขวาที่นางใช้เขียนซ้ำๆ
นางพยายามอย่างสุดกำลังที่จะต่อสู้กลับ แต่นางก็ไม่สามารถถอยหลบไปไม่ได้การทุบตีได้หยุดลงก็ต่อเมื่อมือขวาของนางเปื้อนไปด้วยเืและเนื้อ เมื่อนึกถึงเื่นี้นางก็เอื้อมมือไปลูบตรงรอยดอกท้อที่อยู่ระหว่างหัวคิ้วของนาง โชคดีที่มารดาของนางยังมีดอกท้อแปลกๆ มาช่วยนางเอาไว้
เมื่อนึกถึงดวงตาที่น่ากลัวของหลิว ลู่เยว่ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันทั้งเ็าก่อนที่นางจะจากไปหลิว ลู่ซวงก็รู้ว่าการล้างแค้นของนางยังห่างไกลจากคำว่าพอ!
ที่หอนางโลมหลี่ชุน หลิว ลู่เยว่ยังมึนงงจากการถูกวางยา นางจ้องมองไปยังชายตรงหน้าที่ดูพร่ามัวชายที่กำลังโอบกอดนางเอาไว้แน่น และได้แต่ร้องขอความเห็นใจให้เขาปล่อยนาง
องค์ชายสี่หัวเราะขึ้นอย่างหื่นกามและจู่โจมนางอย่างไม่หยุดหย่อนในที่สุด เขาก็ได้หญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวงผู้ที่มีทั้งความสามารถและความรู้! เขารู้สึกพอใจเป็อย่างมาก
"อา.. เ้า..."หลังจากที่หลิน ลู่เยว่ เห็นว่าเป็องค์ชายสี่ที่อยู่ข้างๆ นาง นางก็ร้องไห้อย่างตื่นกลัวซ้ำไปซ้ำมา
"หลิว ลู่เยว่ จงรอที่จะแต่งงานกับข้าเสียดีๆ!" องค์ชายสี่หัวเราะขึ้นอย่างน่ากลัวเขายื่นมือออกไปแล้วลูบใบหน้าของนาง
"ไปให้พ้นเ้า... ออกไป! ไปให้พ้น... " หลิว ลู่เยว่ร้องขึ้นในขณะที่นางพยายามอย่างมากที่จะปัดมือขององค์ชายสี่ออก
นาง้าแต่งงานกับองค์รัชทายาทเท่านั้น! เหตุใดเื่ราวต่างๆ ถึงได้กลายเป็เช่นนี้?
องค์ชายสี่ไม่สนใจว่าหลิว ลู่เยว่ จะสิ้นหวังแค่ไหน!เขาสั่งให้คนไปส่งนางที่จวน แล้วเดินทางกลับไปที่วังเพื่อขอสมรสพระราชทาน
66K
