เวยฟางในชุดสีชมพูปักลายดอกเหมยงดงามเยื้องย่างออกมาช่วย หม่าฮูหยินต้อนรับแขก เหมาฮ่าวจนถ้วยชาแทบจะหล่นจากมือเมื่อได้ยินมารดาแนะนำเวยฟางกับแขกหนุ่มๆ
“ฟางเอ๋อร์เป็ญาติห่างๆของข้าเอง นางเพิ่งมาจากเมืองยินเหลียง ตอนนี้กำลังหัดอ่านเขียน เย็บปักอย่างคร่ำเคร่งนางทำได้ดีเชียวล่ะ”
เหล่าขุนนางใหม่และบัณฑิตหนุ่มน้อยเห็นหลานกำมะลอที่หม่าฮูหยินกล่าวสรรเสริญก็ตาเป็มัน นางทั้งงดงามจิ้มลิ้มและเย้ายวนเวยฟางยอบกายคารวะทุกคนด้วยกริยาอ่อนหวานอย่างที่หม่าฮูหยินสั่งสอนนางแสร้งทำทุกอย่างที่หม่าฮูหยินผลักดันเพื่อยื้อเวลาในการอยู่ในจวนแห่งนี้อย่างสงบสุข
ครั้นหันไปเห็นสายตาดุดันของเหมาฮ่าวเวยฟางก็พลันสะดุ้ง ชายหนุ่มที่ดูเหมือนไม่ค่อยใส่ใจนางนักยามนี้กลับมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ เวยฟางรีบเบือนหน้าหนียิ้มแย้มต้อนรับแขกช่วยหม่าฮูหยิน ทว่าแขกที่ก้าวเข้ามาในห้องโถงเป็คนสุดท้ายทำให้สายตาของคนทั้งหมดต้องหันไปมอง
“ใต้เท้าเหมาท่านเชิญพวกบัณฑิตและขุนนางใหม่มาเหตุใดจึงไม่คิดถึงข้าน้อยด้วยล่ะขอรับ?”
ใต้เท้าเหมามองเห็นคนตรงหน้าก็ยิ้มกว้าง“อ้าวมาด้วยหรือ? ลุงเห็นว่าเ้างานยุ่งจึงมิได้คิดจะรบกวนน่ะสิ ไหนๆก็มาแล้วเชิญนั่งๆ”
เหมาฮ่าวเห็นโหลวซีห่าวก็ยิ่งหงุดหงิดสายตาที่ทอดมองไปยังชายหนุ่มในชุดขุนนางระดับเจ็ดไม่ค่อยสบอารมณ์ ‘มันมาทำไมกัน?’
โหลวซีห่าวมองไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหม่าฮูหยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย“ข้าไม่ยักรู้ว่าที่จวนของท่านลุงมีคนมาอยู่ใหม่ด้วย?”
หม่าฮูหยินเห็นสายตาพึงพอใจของโหลวซีห่าวแล้วก็ยิ้มกว้าง“อ้อ! ป้าลืมแนะนำเ้าไปนี่น่ะ ฟางเอ๋อร์ ญาติห่างๆ ของป้าเองนางเพิ่งมาอยู่ในจวนได้ไม่ถึงเดือน”
“อืม...ฟางเอ๋อร์!นับว่าตระกูลของท่านป้าช่างมีแต่หญิงงามเลยนะขอรับ”
“ดูเ้าพูดเข้าสิ! ปากหวานเสียจริงเด็กคนนี้ มาๆนั่งๆ ที่นั่งตรงนี้ยังไม่มีเ้าของพอดี”
หม่าฮูหยินจัดแจงให้โหลวซีห่าวนั่งข้างเวยฟางเหมาฮ่าวมองเห็นแล้วก็ยิ่งอารมณ์เสีย เขาแทบจะบีบจอกให้แตกคามือแต่เพราะนี่เป็งานเลี้ยงที่บิดาจัดขึ้นจึงไม่อาจจะทำให้ท่านพ่อเสียหน้า
“ฟางเอ๋อร์เ้าคอยดูแลพี่ซีห่าวด้วยล่ะ”
เวยฟางยิ้มน้อยๆนางรู้ว่าหม่าฮูหยินคงคิดจะยัดเยียดนางให้กับ โหลวซีห่าวแต่ดูท่าแล้วคุณชายแซ่โหลวผู้นี้ดูเหมือนจะราศีกว่าชายหนุ่มคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้อง นางจึงต้องทำตัวตามน้ำเพื่อให้นายท่านกับนายหญิงพอใจ
เหมาฮ่าวจบตาดูความเสแสร้งของคู่หมั้นแล้วก็เริ่มรู้ว่ามารดาของเขาคิดสิ่งใด?แผนผลักดันเขาให้โซว่ซิ่นมี่และผลักดันนางให้บุรุษอื่น ดูๆ ไปก็สมบูรณ์แบบนักแต่คนอย่างเขามีหรือจะให้มารดาได้สมหวัง ตอนเขาเป็เด็กมารดาพยายามส่งเสริมให้เขาเป็ขุนนางเหมือนบิดาแต่เขาก็ทำตัวเกกมะเหรกเกเรจนคนทั้งสองเอือมระอาปล่อยให้เขากลายเป็บุรุษเสเพลและหันไปส่งเสริมบุตรชายคนรองแทนยามนี้น้องชายของเขากลายเป็ขุนนางระดับแปดอยู่ที่เมืองไท่หยาง ทั้งยังมีบุตรชายสายรองอีกคนที่เพิ่งเป็ขุนนางระดับเก้าที่เมืองฉู่จิ้งบิดามารดาจึงเลิกบีบบังคับเขาแต่กลับมุ่งหวังให้เขาได้แต่งงานกับสตรีในสกุลขุนนางแทน
“เสี่ยวฮ่าวเ้าก็อยู่ด้วยหรือนี่? เราไม่เจอกันนานเลยนะ”
เหมาฮ่าวรู้ว่าในสายตาของโหลวซีห่าวเขาดูเป็คนไม่เอาไหนและไม่อาจจะสู้ความรุ่งเรืองในหน้าที่การงานของอีกฝ่ายได้แต่เหมาฮ่าวมิได้สนใจเื่นั้น ที่เขารู้สึกอยากจะบีบคอโหลวซีห่าวในเวลานี้ก็คืออีกฝ่ายกำลังก้อร่อก้อติกกับคู่หมั้นของเขาอยู่โดยไม่รู้ตัว
โหลวซีห่าวที่ชอบเวยฟางพยายามข่มใจไม่หักหน้าเหมาฮ่าวเพราะหวังจะได้เป็ญาติผู้น้องจึงเชื้อเชิญให้ดื่มสุราอย่างสันติเป็ครั้งแรก
“ข้าว่าพวกเรารู้จักกันมานานแล้วต่อไปคงต้องดูแลกันให้ดี จากนี้ไปข้าคงต้องมาเยือนที่นี่บ่อยๆเสี่ยวฮ่าวมาข้าดื่มให้เ้าจอกหนึ่ง”
เหมาฮ่าวแทบกระอักเืการเอ่ยวาจาเช่นนี้ต่อหน้าคนทั้งห้องก็เท่ากับเป็การประกาศว่าโหลวซีห่าวคิดจะเกี้ยวเวยฟางที่เป็ญาติกำมะลอของเขาทั้งยังตัดทางให้บัณฑิตหนุ่มและขุนนางน้อยที่เหลือจำต้องละโอกาสเพราะด้วยฐานะครอบครัวและตำแหน่งของโหลวซีห่าวที่เป็หัวหน้าของพวกเขาคงจะไม่มีผู้ใดกล้ามาวอแวกับหญิงสาวที่หัวหน้าของตนหมายตา
“ดีๆเสี่ยวฮ่าวเ้าอย่าเสียมารยาท รีบดื่มกับเสี่ยวห่าวเสียสิ!”
โหลวซีห่าวอ้อยอิ่งออกจากจวนสกุลเหมาเป็คนสุดท้ายโดยมีหม่าฮูหยินกับเวยฟางยืนยิ้มส่งเหมาฮ่าวหงุดหงิดที่เวยฟางดูเหมือนจะพูดคุยกับ โหลวซีห่าวอย่างสนุกสนาน เขาจึงบุกไปนั่งรอนางในเรือนพัก
“ฟางเอ๋อร์ดูเหมือนเ้าจะเข้ากันกับท่านแม่ข้าได้ดีเชียวนะ”
เวยฟางยกยิ้มมุมปาก“นายหญิงเมตตาข้ามากทีเดียวเ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ?คงเมตตามากจริงๆ ถึงขนาดยกปิ่นหยกอันนี้ให้เ้าข้าจำได้นี่เป็หนึ่งในปิ่นที่ท่านแม่ชอบนัก”
หญิงสาวสะดุ้งเมื่อเขาจ้องไปยังปิ่นหยกที่นางได้มากจากหม่าฮูหยิน
“ข้าสงสัยจริงว่าเ้ากำลังใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงท่านแม่ของข้า”
นางเบือนหน้าหนีทันที“หลอกลวงอะไรกัน? ข้าก็แค่ทำตัวให้นายหญิงพอใจเท่านั้น”
เหมาฮ่าวลุกขึ้นเดินมาวนเวียนรอบตัวนาง“อืม...เ้าช่างเป็คนปรับตัวเก่งนักพอท่านแม่ข้าไม่พอใจก็เปลี่ยนสถานะตนเองจากคู่หมั้นไปเป็ญาติผู้น้องของข้า”
“ท่านคงดื่มสุรามากไปรีบกลับออกไปเถอะเ้าค่ะ หากมีคนมาพบเขาจะลำบากไปด้วย”
“ทำไมล่ะ?เ้ากับข้าเป็คู่หมั้นกัน ท่านพ่อท่านแม่ก็รู้อยู่แล้วหากมีคนมาเห็นแล้วจะเป็ไร?”
เวยฟางกลัวฉู่เยว่สาวใช้ที่เป็คนของหม่าฮูหยินจะมาเห็นเข้าข้อตกลงที่นางทำไว้กับหม่าฮูหยินก็จะเป็ปัญหา นางยังอยากอยู่ในจวนนี้อย่างสงบสุข
“ตอนที่ท่านเข้ามามีคนเห็นหรือไม่?”
“ฉางเหมย นางเฝ้าอยู่หน้าห้องนางไม่พูดเื่เ้าให้ท่านแม่ข้าฟังหรอกน่า เ้าไม่ต้องกังวล”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ยังไม่ทันที่เวยฟางจะผลักดันให้เหมาฮ่าวออกไปจากห้องของนางเสียงเคาะประตูก็ทำเอาคนทั้งสองชะงัก หญิงสาวลากเขาขึ้นเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุม
“ท่านนอนเงียบๆ นะทำตัวให้แบนที่สุด” นางยีผ้าห่ม หมอนข้างและหมอนหนุนให้ดูเละเทะทั้งยังดึงม่านมุ้งลงมาปิดทั้งสองข้าง
“ฟางเอ๋อร์ เ้านอนหลับแล้วหรือ?”
เสียงนั้นทำเอานางสะบัดร้อนสะบัดหนาว‘แย่ล่ะๆหม่าฮูหยินมา’
เธอพุ่งไปเปิดประตูต้อนรับ“ข้ามาแล้วนายหญิง”
หม่าฮูหยินเห็นเวยฟางยอบกายรอต้อนรับอย่างสุภาพเรียบร้อยตามที่นางสอนก็ยิ้มกริ่ม“วันนี้เ้าทำได้ดีนัก!”
********************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กซีรีย์ "สามคุณชายตัวร้าย" https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MDg1NSI7fQ
27K
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)