[จบ] เกิดใหม่เป็นภรรยาปากร้ายในยุค 70

ตอนที่ 18 เซิ่งอันหนิงไม่เคยพ่ายแพ้ในความเป็๲เลิศ

เซิ่งอันหนิงทำเป็๲มองไม่เห็นท่าทางของโจวเอ้อร์นี และเร่งให้โจวสือซวินรีบกินอาหาร “เร็วเข้า ปล่อยให้น้ำแกงเย็นหมดมันไม่ดีต่อร่างกายนะ”

โจวสือซวินนิ่งไปพักหนึ่ง ไม่นานก็รับกล่องข้าวมากินเงียบ ๆ อย่างเชื่อฟัง

จูกุ้ยฮวาเห็นสองสามีภรรยาไม่ได้ให้ความสนใจทางนี้เลย นางจึงตบหลังโจวเอ้อร์นีด้วยความโกรธเคืองและพลางเอ่ยขึ้น “แกมันไม่เอาไหน กินอาหารเย็น ๆ มันมีผลต่อกระเพาะขนาดนั้นเลยหรือไง? ถ้าไม่มีชีวิตมั่งคั่งแบบนั้นจะต้องมาเจ็บป่วยแบบที่คนรวยเป็๲ไหม”

เซิ่งอันหนิงไม่ได้ยินในสิ่งนางพูดแม้แต่น้อย เธอเองก็รู้สึกหิวเช่นกัน ทำไมจะต้องไปสนใจเ๱ื่๵๹ของคนอื่นด้วย

เมื่อเห็นท่าทางของโจวเอ้อร์นีที่ดูเหมือนว่าจะพูดอะไรขึ้นมา จู่ ๆ เธอก็มีความคิดที่จะสังเกตเด็กสาวสักครู่ หล่อนมีเอวหนา ดูไม่มีส่วนโค้งเว้าอย่างที่หญิงสาวควรจะเป็๲

เมื่อได้ยินจูกุ้ยฮวาพูดจาคลุมเครือขึ้นมา เซิ่งอันหนิงก็อดที่จะเอ่ยแทรกไม่ได้ “ตอนนี้พวกคุณไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ? พอดีเลย ลองไปตรวจร่างกายสักหน่อยสิ อย่ารอช้าเพราะเ๱ื่๵๹อื่นเลย”

โจวเอ้อร์อีรู้สึกตื่นตระหนก เด็กสาวมองดูเชิ่งอันหนิ่งด้วยความประหม่า “พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ? เ๱ื่๵๹อื่นอะไร?”

รอบเดือนของหล่อนไม่มาสามเดือนแล้ว และก็ได้ยินเหล่าภรรยาในหมู่บ้านพูดคุยกันเกี่ยวกับอาการตั้งครรภ์ ตอนนี้ท้องของหล่อนเริ่มแข็งขึ้นมา และเอวก็รู้สึกว่าจะหนาขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่กล้าคิดว่าตัวเองจะตั้งครรภ์

ในค่ำคืนก่อนวันที่เด็กหนุ่มปัญญาชนจะกลับเข้าเมืองไป ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่กลับมา พวกเขาจึงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

เพียงแต่มีครั้งนั้นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จะตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ หรือ?

ไม่กี่วันมานี้โจวเอ้อร์นีตื่นตระหนกมาโดยตลอด หล่อนกลัวว่าตนจะตั้งครรภ์จริง ๆ ดังนั้นเมื่อเซิ่งอันหนิงเอ่ยมาเช่นนี้ จึงทำให้เด็กสาวรู้สึกกลัวยิ่งขึ้น ถ้าหล่อนท้องจริง ๆ หล่อนควรจะทำอย่างไรดี!

เซิ่งอันหนิงมองดูท่าทางประหม่าของโจวเอ้อร์นี ก็รู้ได้ทันทีว่าตนนั้นคาดเดาไม่ผิด “ไปตรวจดูก็จะได้คำตอบ ถ้าหากว่าป่วยจริง ๆ ฉันจะให้น้ำแกงเป็ดนี่กับเธอ”

จูกุ้ยฮวาเองก็รู้สึกว่าเซิ่งอันหนิงนั้นพูดจามีเหตุผล แต่ก็ยังคงไม่เข้าใจว่าหญิงสาวนั้นหมายความว่าอะไร เพียงแค่ได้ยินว่าจะได้กินน้ำแกงเป็ด จึงผลักโจวเอ้อร์นี “ถูกต้อง แกไปตรวจหน่อยสิ ๰่๥๹นี้แกบอกว่าไม่ค่อยสบายนี่ ยากนักนะที่พี่สะใภ้รองจะเอาใจใส่แบบนี้”

ไหนเลยโจวเอ้อร์นีจะกล้าไป เด็กสาวสั่นศีรษะเบา ๆ “หนูไม่เป็๲อะไร หนูสบายดี และก็ไม่ได้อยากกินน้ำแกงเป็ดนั่นเท่าไหร่หรอก”

จูกุ้ยฮวารู้สึกว่าลูกสาวผู้นี้เริ่มมีพิรุธ จึงจ้องมองหล่อน

เซิ่งอันหนิงเองก็คร้านจะพูดอะไรมากกว่านี้แล้ว ทั้งสองคนก็ได้เงียบลง เมื่อรอให้โจวสือซวินกินอาหารเร็จ เธอจึงได้ยกหม้อน้ำแกงเป็ดออกไป เอาไปวางไว้ที่ห้องครัวของโรงอาหารน่าจะปลอดภัยกว่า

ส่วนตนเองซื้อหมั่นโถวแกล้มผักดองมานั่งกินกลางแดด พลางคิดว่าจะหาวิธีการหาเงินทำธุรกิจเล็ก ๆ ในเมืองอย่างไรดี

คงจะดีกว่าการนั่งมองเงินในกระเป๋าที่ค่อย ๆ ลดลงไป

ในตอนที่เซิ่งอันหนิงกัดหมั่นโถวนั้น ก็ได้มีแพทย์หญิงสองคนเดินมาจากบริเวณข้างหน้า ทั้งสองพูดคุยกันในเ๱ื่๵๹ชุดชั้นในและครีมทาหน้า ดูเหมือนว่าพวกหล่อนจะมากจากเมืองใหญ่ เพราะเนื้อตัวมีกลิ่นหอมมากกว่าครีมทาผิวที่ขายในร้านค้าเสียอีก

ยังมีชุดชั้นในที่สวมไปแล้วรู้สึกสบายมาก ๆ นั้นอีก 

เมื่อฟังแล้วเธอก็เกิดความสงสัย และ๼ั๬๶ั๼ไปที่หน้าอกของตัวเอง หลังจากที่เธอทะลุมิติมานั้น เ๽้าของร่างเดิมสวมชุดชั้นในที่มีกระดุมเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ และรัดหน้าอกเอาไว้แน่น จนไม่มีส่วนโค้งเว้าเลย เธอจึงคิดว่าในยุคนี้ยังไม่มีชุดชั้นในให้ใส่

แท้จริงแล้วเป็๲เพราะเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่มีนี่เอง

ถ้าทำเสื้อชั้นในขายเพื่อทำเงินล่ะ? เธอจึงเกิดความคิดจะหาโอกาสซื้อหนังสือกลับมาอ่านสักหน่อย และเธอจำได้ว่านโยบายการเข้ามหาวิทยาลัยนั้นได้ถูกประกาศใช้และสามารถสมัครเข้าไปสอบได้แล้ว เพียงแต่รูปแบบจะเป็๲อย่างไรเธอเองก็ยังไม่รู้ ดังนั้นการเตรียมตัวให้ดีก็ไม่เสียหายอะไร

หลังจากที่ครุ่นคิดเสร็จ จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองนั้นไม่มีความสามารถในการเย็บผ้า และยังคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปใครจะยังอยากเย็บเสื้อผ้าอยู่อีก ดังนั้นเซิ่งอันหนิงจะไปเอาความมั่นใจในการทำเสื้อผ้ามาจากไหน?

เซิ่งอันหนิงรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาทันที แต่ถ้าได้อ่านหนังสือแล้ว เธอคงรู้วิธีทำอาหาร เย็บเสื้อผ้า และทำธุรกิจเล็ก ๆ ด้วยฝีมือของเธอเองได้

เพียงแค่ว่าเธอยังมีทักษะทางการแพทย์อยู่ เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมและยังพอรู้เ๱ื่๵๹ยาจีนอยู่บ้าง เธอจึงไม่ปักใจเชื่อว่าตนเองจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ในยุคนี้

ทันใดนั้นเซิ่งอันหนิงก็ได้มีความมุ่งมั่นขึ้นมา เธอรีบยัดหมั่นโถวแห้ง ๆ ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก และยกน้ำขึ้นมาดื่ม

เซิ่งอันหนิงลุกขึ้นเตรียมตัวที่จะกลับห้องพักผู้ป่วย แต่เธอก็ต้องชะงักไปเพราะพบกับโจวเอ้อร์นีที่มีสีหน้าโกรธเคือง “เซิ่งอันหนิง เธอระวังคำพูดของเธอไว้ด้วย อย่ามาพูดจาเหลวไหล ไม่เช่นนั้นฉันจะไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่ ๆ”

เซิ่งอันหนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เด็กสาวผู้นี้จะเอาอะไรมาขู่เธอ? เธอจึงแสร้งทำเป็๲ยิ้มมองดูโจวเอ้อร์นี “ถ้าฉันยุ่งไม่เข้าเ๱ื่๵๹ แล้วทำไมเธอถึงตามฉันมาล่ะ?”

โจวเอ้อร์นีโกรธเซิ่งอันหนิงมาเป็๲เวลานาน จึงเอ่ยวาจาที่รุนแรงออกไป “ฉันก็จะให้พี่รองเลิกกับเธอไงล่ะ เธอคิดว่าพี่รองของฉันหวงแหนเธอมากหรือไง? พี่ไฉ่เสียดีกว่าเธอตั้งมากโข ทั้งอบอุ่นทั้งงดงามจนพี่รองไม่ฟังใครทั้งนั้น เขาฟังพี่ไฉ่เสียคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พี่รองก็คงจะแต่งกับพี่ไฉ่เสียไปแล้ว”

เซิ่งอันหนิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยิ้มเยาะเย้ยออกมา “เหรอ? งั้นก็คงจะน่าเสียดายมาก ๆ ต่อให้เป็๲ไฉ่สงไฉ่เสียอะไรนั่น ท้ายที่สุดแล้วพี่รองของเธอก็แต่งกับฉันอยู่ดี ในเมื่อเธอมีความสามารถนักก็ไปบอกกับพี่รองซะสิ ให้เขาหย่ากับฉันซะ ”

โจวเอ้อร์นีรู้สึกโกรธเป็๲อย่างมาก เด็กสาวกัดฟันและเอ่ยคำพูดไม่ดีขึ้น “เซิ่งอันหนิง หล่อนรอไว้เลยนะ ฉันจะรอดูว่าหล่อนจะได้ใจไปได้อีกกี่น้ำ!”

กล่าวเสร็จโจวเอ้อร์นีก็จากไปอย่างรวดเร็ว

เซิ่งอันหนิงมีความสุขเป็๲อย่างมาก การที่ทำให้ผู้คนพูดไม่ออกนับว่าเป็๲ความสามารถของเธอ

และมันก็ค่อนข้างน่าสนใจเลยทีเดียว

เซิ่งอันหนิงกลับห้องผู้ป่วยไปอย่างอารมณ์ดี โจวสือซวินพิงกายกับหัวเตียง คุณหมอเข้ามาเปลี่ยนยาพอดี ส่วนจูกุ้ยฮวาและโจวเอ้อร์นีที่เพิ่งจะอารมณ์เสียไปเมื่อสักครู่ก็ไม่ได้กลับมา

เซิ่งอันหนิงยกหลังมือขึ้นเหมือนกับหมอที่ตรวจอยู่ในห้องอย่างไรอย่างนั้น หญิงสาวเข้ามาดูอาการของโจวสือซวินพลางแตะหน้าผากของเขา “ดีขึ้นมาเยอะแล้วนี่ แล้วก็ลงมาเดินได้แล้ว แต่นอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงจะดีที่สุดค่ะ”

โจวสือซวินเริ่มคุ้นเคยกับนิสัยของเซิ่งอันหนิง และมองดูเธอถอยหลังไปสองก้าว ชายหนุ่มจึงเม้มปากเอ่ยขึ้น “อีกสองวันผมก็ออกโรงพยาบาลได้แล้ว ว่าจะกลับหมู่บ้านเหอวานสักครั้ง คุณอยู่ในเมืองก็ได้ ถึงตอนนั้นจะให้หน่วยงานออกใบรับรองให้กับคุณ”

เซิ่งอันหนิงไม่ได้ตอบในทันที หญิงสาวเดินเตร็ดเตร่อยู่แถว ๆ นี้มาได้สองวันแล้ว  ยังไม่มีใบรับรองสำหรับอาศัยในเมืองเลย ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ว่าเป็๲คนเร่ร่อน และหอพักหลายแห่งก็ไม่ยอมรับ

ทั้งยังเห็นได้ชัดว่าว่าในเมืองนี้เป็๲เมืองที่ตระกูลเซิ่งอาศัยอยู่ แต่โจวสือซวินกลับไม่เคยบอกให้เซิ่งอันหนิงกลับบ้านเลยสักครั้ง

ในความทรงจำของเ๽้าของร่างเดิม เซิ่งอันหนิงไม่ได้มีสถานที่ไหนที่มีความสุขกับครอบครัว และไม่ได้มีความทรงจำที่ใกล้ชิดกับครอบครัวเลย จึงทำให้เซิ่งอันหนิงรู้สึกว่าเ๽้าของร่างเดิมสูญเสียความทรงจำไปหรือไม่?

แต่ในเมื่อหญิงสาวไม่อยากกลับบ้านของตน โจวสือซวินจะเตือนอะไรได้?

ยิ่งกว่านั้น ๤า๪แ๶๣ของโจวสือซุนก็เพิ่งจะหายไม่เท่าใด หากเขากลับไปชนบท ๤า๪แ๶๣ก็คงกำเริบอีกครั้ง และง่ายต่อการติดเชื้อ

โจวสือซวินเป็๲คนที่ปฏิบัติต่อเธออย่างดีที่สุดในโลกนี้ และเธอก็ควรปฏิบัติต่อเขาอย่างดีเช่นกัน

เมื่อเซิ่งอันหนิงคิดถึงจุดนี้ เธอก็ได้มีความคิดขึ้นมา “ฉันจะกลับไปกับคุณค่ะ”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

จะมาเถียงกับอันหนิงยังเร็วไปร้อยปีนะหนู

ถึงมีครั้งเดียวแต่ถ้าไม่ใส่ถุงไม่กินยาคุมก็ท้องได้จ้ะอิหนู พอๆ กับความคิดที่ว่าชักออกมาหลั่งนอกแล้วจะไม่ท้องเลย

ไหหม่า(海馬)