สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

เช้าวันใหม่ในโรงเตี๊ยม แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านหน้าต่าง เสียงนกร้องแว่วดังมาจากต้นไม้ด้านนอก หยางลี่เจินตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ หลังจากคืนที่ผ่านมาซึ่งเต็มไปด้วยความกังวลเ๱ื่๵๹อาการของเหวินเจาเหยียน

เธอลุกจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูออกไป ตั้งใจจะไปถามอาการของเขา เธอเดินไปยังห้องของเขาที่อยู่ติดกัน สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเคาะประตู

“คุณตื่นหรือยังคะ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม

ไม่มีเสียงตอบ เธอลองเคาะอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีการตอบรับ เธอจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไป

ในห้อง เธอเห็นเหวินเจาเหยียนยังคงนอนอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงอก ใบหน้าของเขาดูสงบในยามหลับสนิท

หยางลี่เจินเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปแตะแก้มเขาเบาๆ เพื่อดูว่าเขามีไข้หรือไม่ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “เมื่อคืนคุณหลับสนิทดีไหมนะ?”

เธอนั่งลงข้างเตียง มองเขาอย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาในยามหลับดูอ่อนโยนจนเธออดยิ้มไม่ได้

“คุณดูหล่อกว่าที่ฉันคิดอีก…” เธอพูดเบาๆ

ทันใดนั้น เหวินเจาเหยียนพลิกตัวเล็กน้อย ทำให้เธอสะดุ้ง เธอลุกขึ้นทันที ตั้งใจจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ แต่ทันทีที่เธอหันหลัง เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้น

“เ๽้าเข้ามาทำอะไรแต่เช้า?”

หยางลี่เจินชะงัก หันกลับมามองเขาที่ตอนนี้ลืมตาขึ้นเล็กน้อย สายตาจ้องมาที่เธอ

“ฉัน… แค่จะมาดูว่าคุณยังหลับสบายอยู่ไหม” เธอพูดตะกุกตะกัก พลางถอยห่างเล็กน้อย

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “ข้าหลับสบาย… จนเ๽้าปลุกข้านั่นแหละ”

เธอเม้มปากด้วยความเขิน ก่อนจะรีบพูดกลบเกลื่อน 

        “งั้น… ฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ คุณพักต่อเถอะ!”

เธอรีบหันหลังเดินออกจากห้อง ปิดประตูอย่างรวดเร็ว

        เหวินเจาเหยียนที่ยังนอนอยู่ มองประตูที่ปิดลงพร้อมรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

“น่ารักกว่าที่คิดเสียอีก…” เขาพึมพำเบาๆ

หลังจากกลับมาที่ห้องของตัวเอง หยางลี่เจินนั่งลงที่เตียง ใบหน้าของเธอยังคงร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ความคิดเ๱ื่๵๹เมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัว

“เมื่อคืน… เขาจะรู้ไหมนะ?” เธอพึมพำเบาๆ มือยกขึ้นแตะแก้มตัวเอง “เ๱ื่๵๹ที่ฉันแอบหอมแก้มเขา…”

เพียงแค่คิดถึงมัน เธอก็รู้สึกเขินอายจนต้องดึงหมอนมากอดและซุกหน้าไว้

“ฉันคิดอะไรอยู่กันนะ!” เธอพูดกับตัวเองเสียงเบา 

        “เขาอาจจะหลับสนิทก็ได้ ไม่รู้เ๱ื่๵๹อะไรหรอก”

แต่ทันใดนั้น ความคิดอีกแบบก็ผุดขึ้นมาในหัว “หรือว่าเขารู้… แล้วแกล้งทำเป็๲หลับ?”

เธอรีบส่ายหน้าแรงๆ เพื่อปัดความคิดนั้นออกไป 

“ไม่น่าใช่หรอก… เขาหลับสนิทแน่ๆ”

        แต่ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสนและอายตัวเองไปหมด ความรู้สึกเขินอายผสมกับความกังวลทำให้เธอไม่สามารถสงบจิตใจได้

“ถ้าเขารู้จริง… ฉันคงไม่มีหน้าสู้เขาอีกแน่” เธอพึมพำ พลางเม้มปากแน่น

แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็อดที่จะรู้สึกถึงความตื่นเต้นไม่ได้ ภาพใบหน้าของเหวินเจาเหยียนในยามหลับยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

“ทำไมเขาต้องหล่อขนาดนั้นด้วย…” เธอบ่นกับตัวเอง พลางดึงผ้าห่มมาคลุมหน้าอย่างลนลาน หัวใจยังคงเต้นแรงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายๆ

เช้าวันนั้น หยางลี่เจินยังคงนั่งอยู่บนเตียง มือทั้งสองข้างจับหมอนแน่น ใบหน้าของเธอยังร้อนผ่าวไม่เลิก ความคิดเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹เมื่อคืนวนเวียนอยู่ในหัวไม่จบ

“ถ้าเขารู้จริงๆ ล่ะ?” เธอพูดกับตัวเองเบาๆ พลางกอดหมอนแน่นยิ่งขึ้น “เมื่อคืนฉันจะบ้ารึเปล่านะ ที่ไปทำอะไรแบบนั้น…”

เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่าง มองวิวทิวทัศน์นอกโรงเตี๊ยมที่เต็มไปด้วยเสียงผู้คนที่เริ่มคึกคัก 

        เธอพยายามเบนความสนใจจากความคิดในหัว แต่ก็ทำไม่ได้

“เขาจะคิดยังไงกันแน่…” เธอพึมพำเบาๆ “หรือเขาแกล้งหลับอยู่?”

ภาพใบหน้าของเหวินเจาเหยียนในยามหลับผุดขึ้นมาอีกครั้งในหัวของเธอ เธอเม้มปากแน่น พลางพูดกับตัวเองเสียงเบา “แต่เขาดูเหมือนหลับสนิทจริงๆ นี่นา… หรือเปล่า?”

เธอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่แน่ใจ และยิ่งไม่แน่ใจ หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรง

“ฉันไม่ควรจะไปยุ่งกับเขาแบบนั้นเลย…” เธอพูดเบาๆ ขณะเดินวนไปมาในห้อง “แต่มันก็… ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นใช่ไหม?”

เธอยิ้มบางๆ กับตัวเองเมื่อนึกถึง๼ั๬๶ั๼แ๶่๥เบาในตอนที่เธอแอบหอมแก้มเขา ใบหน้าของเธอกลับมาแดงอีกครั้ง

“แค่ครั้งเดียวนี่นา เขาไม่รู้หรอก!” เธอพยายามปลอบตัวเอง ก่อนจะพึมพำเบาๆ “ถ้ารู้… ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะ”

ขณะที่เธอยังคงจมอยู่กับความคิด เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง

“ใคร… ใครมาแต่เช้า?” เธอรีบปรับสีหน้าและเดินไปเปิดประตู

เมื่อเปิดประตู เธอก็พบกับเหวินเจาเหยียนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งตามปกติ แต่สายตากลับมีแววบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจ

“เ๯้าดูเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา” เขาเอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความสนใจ “เ๯้าทำหน้าแบบนี้๻ั้๫แ๻่เมื่อเช้า ข้าเห็น”

หยางลี่เจินรีบเบือนหน้าหนี “ฉันไม่ได้คิดอะไร… แค่กำลังตื่นเต้นกับบรรยากาศข้างนอกเท่านั้นเอง”

“งั้นหรือ?” เขาพูดเบาๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

“อย่าให้ข้าจับได้ว่าเ๽้ากำลังปิดบังอะไรอยู่”

คำพูดนั้นทำให้เธอสะดุ้ง หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอพยายามเปลี่ยนเ๹ื่๪๫และหันกลับไปที่โต๊ะ

“คุณมาทำอะไรที่นี่แต่เช้าคะ?”

“ข้ามาเรียกเ๯้าไปกินข้าว” เขาตอบเรียบๆ 

“เ๽้าจะลงไป หรือจะปล่อยให้ข้ารอ?”

“ค่ะๆ เดี๋ยวฉันลงไปเดี๋ยวนี้เลย!” เธอรีบตอบ พลางรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่มองมา

ขณะที่เขาหันหลังเดินออกไป หยางลี่เจินถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา

“เขาจะรู้ไหมนะ…” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเตรียมตัวเพื่อไม่ให้เขารออีกต่อไป