ถ้าหากนี่คือความฝัน มันก็คงจะเป็ฝันร้ายอันยาวนานของฉัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตฉันต้องมานั่งในห้องสอบปากคำ จนตอนนี้ฉันรู้สึกปวดหัวไปหมด ข้าวยังไม่ตกถึงท้องั้แ่เมื่อวาน หากการให้ปากคำของฉันมันดูไม่มีน้ำหนักอะไรเลยสำหรับเ้าหน้าที่สอบปากคำ
"ถ้าคุณยังไม่รับสารภาพ ทางเราก็ขอดำเนินการขั้นต่อไป"
แรงกดดัน คำพูด น้ำเสียง ท่าทางของเ้าหน้าที่ทำให้ฉันสับสนไปหมด ฉันควรยอมรับเพื่อรอดพ้นไปจากห้องมืดที่นี่ หรือยังปฎิเสธข้อกล่าวหาในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ
"คุณรู้ไหมว่าหลักฐานมัดตัวคุณขนาดนี้ ยังไงคุณก็หนีไม่พ้น แต่ถ้าหากคุณรับสารภาพและให้ความร่วมมือกับทางเรา ศาลอาจลดโทษให้คุณ"
ฉันนั่งมองเ้าหน้าที่ตรงหน้าอย่างหมดเเรง ในเมื่อฉันไม่ได้ทำ แล้วเื่อะไรที่ฉันจะยอมติดคุก ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ตอนนี้ฉันหิวข้าวโว้ย!
"ฉันขอกินข้าวหน่อยได้ไหมคะ หิวจนตาลายฟังคำถามของคุณตำรวจไม่เข้าใจค่ะ" เอาหวะ มาถึงขนาดนี้เเล้ว ฉันไม่ทนหิวหรอก
"......" เ้าหน้าที่ทำหน้าตึงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกไป เฮ~~~ฉันจะได้กินข้าวแล้วใช่มั๊ย
นานเท่าไหร่แล้วที่เขาเดินออกไปแล้วไม่เดินกลับเข้ามาอีก ฉันเลยหันไปมองนาฬิกาแขวนบนผนัง อ๋อ เดินออกไปได้ 5 นาทีเอง หิวแหละฉันรู้
หลังจากรออีก10นาที คุณตำรวจก็เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร น่าอร่อยจัง
"ของฉันใช่มั๊ยคะ งั้นฉันจะกินแล้วนะ" ไม่ทันที่คุณตำรวจจะได้พูด ฉันเข้าไปดึงถาดอาหารมากินสบายใจเฉิบ
"พอทานอาหารเสร็จ เราจะเข้าเื่ใหม่นะครับ" เขาหันมามองหน้าฉันอย่างเอาเื่ ก่อนที่ฉันจะเบี่ยงหน้าหลบแล้วหันมาทานอาหารต่อ
10นาทีผ่านไป~~~~~~~~~~
"คุณได้ใส่สารThalliumในชุดอาหารว่างให้กับคุณพชร และผู้ติดตามใช่มั๊ย"
เขาชูสารบางอย่างที่เป็สีบานเย็น ออกชมพูนิดๆ ที่อยู่ในซองให้ฉันดู
สารอะไรนะ ฉันไม่รู้จักสารชนิดนี้เลย หน้าตาฉันยังไม่เคยเห็น ถ้าคุณตำรวจไม่โชว์ให้ดู แล้วฉันจะไปวางยาเค้าได้ไง
"เดี๋ยวก่อนนะคะ สารอะไรนะ มันคืออะไรฉันยังไม่รู้จักเลยค่ะ อีกอย่างฉันอยู่ในห้องทำงานจัดเอกสาร และไม่ได้ออกไปไหนเลยค่ะ" นั่นสิถ้าดูกล้องวงจรปิด ก็สามารถบอกที่อยู่ฉันได้นี่
"กล้องวงจรปิดที่ทางเราดูมีแต่คุณที่เข้าไปยุ่งกับชุดอาหารว่าง และข้อความในมือถือนี่อีก"
เขายื่นภาพจากกล้องวงจรปิดให้ฉันดู และเเน่นอนมันคือฉัน เสื้อผ้าหน้าผมมันคือฉันเอง แต่ไม่ใช่สิไม่ใช่ฉัน ฉันเผลอหลับไปนี่ละเมอหรอ ไม่น่าใช่แล้วฉันเอาสารนั่นมาจากไหนหละ
"ไม่ใช่ฉันนะคะ คนคล้าย..รึเป.ล่า" ฉันเปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก ทำไมเป็ฉันหละ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
"นอกจากภาพที่กล้องวงจรปิด มือถือคุณ เราก็พบว่าคุณพูดคุยกับคนปลายทางในเื่ของสารThallium :ซึ่งมันจะบังเอิญไปไหมที่ว่า ผลตรวจออกมาแล้วคุณพชรมีสารนี้อยู่ในร่างกาย"
อะไรกันโทรศัพท์ฉันงี้นหรอ วันนี้ฉันยังไม่ได้ใช้มันเลยนะ นอกจากดูซีรี่ย์
"มะ..ไม่ใช่!! นี้ใช่โทรศัพท์ของฉัน แต่การพูดคุยนี่ไม่ใช่ฉันค่ะ" แล้วมันมาอยู่ในเครื่องของฉันได้ยังไง
"......." เ้าหน้าที่จ้องหน้าฉันเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
"ไม่ใช่ฉันค่ะ...คนในกล้องเหมือนฉันก็จริงแต่มันไม่ใช่ฉัน โทรศัพท์เป็ของฉันก็จริงแต่ฉันไม่เคยคุยข้อความแบบนี้เลยนะคะ" ฉันพูดออกไปอย่างใจหาย ถ้าฉันทำจริงทำไมฉันถึงจำไม่ได้หละ เพราะนั่นมันไม่ใช่ฉันไงฉันเลยจำไม่ได้
"คุณจะปฎิเสธทุกข้อกล่าวหางั้นหรอ"
"ค่ะ ฉันไม่ได้ทำ ฉันรู้แค่ว่าฉันเข้าไปทำงานเเล้วเผลอหลับแค่นั้นนะคะ หลังจากนั้นฉันก็ตื่นเพราะตำรวจเข้ามาจับฉัน" ฉันว่าทุกคำที่ฉันพูดเป็ความจริงทุกอย่าง
"หลักฐานมัดตัวคุณขนาดนี้ คุณยังปฎิเสธอยู่อีกหรอ!! ถ้าให้การอันเป็ประโยชน์โทษของคุณอาจลดลงนะ!"
เสียงที่ถูกตวาดใส่ก้องดังทั้งห้อง ทำให้ฉันกลัวและกดดันมาก ฉันควรทำไงดี
****ไม่ได้ตรวจคำผิด
441
