--- ลมพายุและคืนเดือนดับนอกปราสาทหิน ---
เสียงสายลมกรีดร้องโหยหวนปานภูตผีปีศาจหอบเอาละอองไอน้ำเย็นจัดพัดกระหน่ำปะทะกำแพงหินแกรนิตสีทึมของคฤหาสน์รัตติกาลอันเก่าแก่และสูงตระหง่านท้าทายป่าสนดำ ค่ำคืนนี้เป็คืนจันทร์ดับ ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดาริกา มีเพียงพายุฝนชื้นเยือกเย็นพัดสาดเทลงมาอย่างหนักหน่วงปะทะกับยอดตึกโบราณสั่นไหวโอนเอน ทั่วปริมณฑลป่าลึกลับจึงเงียบสงัดระคนน่ากลัวจับจิต
ภายในห้องโถงนอนกว้างขวางปูด้วยแผ่นหินอ่อนสีดำสนิทที่อบอุ่นด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินจากตะเกียงน้ำมันดินเวทมนตร์ กลิ่นกำยานกุหลาบดำ กลิ่นเืจาง ๆ และกลิ่นฝุ่นหอมโชยอบอวล **'เคาน์เตสวิกตอเรีย'** แวมไพร์สาวผู้โดดเดี่ยวและทรมานกับชีวิตะวัยยี่สิบเจ็ดปี (ในร่างมนุษย์) นั่งชันเข่าข้างเตียงขนาดั์ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด ใบหน้าสะสวยงดงามปานรูปปั้นสตรีโรมันขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีแดงก่ำเปล่งแสงสลัวรางระคนเ็ป ผิวพรรณของเธอขาวซีดเนียนละเอียดปานปูนพลาสเตอร์ ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์เนินอกเต้าโตกลมกลึงล้นหลามและสะโพกผายงอนงามตึงแน่นสะพรั่งสั่นระริก
วิกตอเรียเผชิญความทุกข์ทรมานอย่างหนักจากคำสาปกระหายเืมนุษย์ที่คอยกรีดแทงจิตใจ และความทรมานที่ไม่อาจััแสงแดดกลางวันได้ชั่วนิรันดร์ ลึก ๆ ในจิตใจอันเหน็บหนาวเธอโหยหาเพียง "ยามพ้นจากความกระหายเืและการทนแสงตะวันก้าวเดินกลางวันได้" เพื่อหลุดพ้นจากคุกะนี้ และในคืนเดือนดับพายุฝนเยือกเย็นเช่นนี้ ความโดดเดี่ยวก็บีบคั้นจนเธออยากกอดกกเนื้อตัวร้อนผ่าวบรรเทาความหนาวสั่นในร่าง
"ค่ำคืนนี้ความกระหายแทรกซึมกระดูกข้า... หรือข้าจะต้องติดอยู่ในคฤหาสน์มืดนี้ชั่วนิรันดร์" วิกตอเรียครางเสียงแหบแห้งเบา ๆ พลางลูบปลายเขี้ยวแหลมคม
--- สตรีผู้หลงทางกลางป่าสนดำ ---
*ปัง! ปัง! ปัง!*
เสียงทุบประตูด้านล่างคฤหาสน์ดังขึ้นอย่างรุนแรงสู้เสียงพายุฝน วิกตอเรียสะดุ้งสุดตัว ร่างระหงเปลือยเปล่าเกร็งตึง มือเรียวเอื้อมหยิบเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำขึ้นมาสวมทับก้าวสืบเท้าเงียบเชียบกวัดเลื่อนเปิดประตูไม้มะฮอกกานีบานั์ออกดู
เมื่อประตูเปิดกว้างออก ภาพตรงหน้าทำเอาแวมไพร์สาวใจเต้นระทึกกระตุกไหวสั่นระรัวราคะลุกโชน
ร่างของหญิงสาวชาวบ้านรูปงามคนหนึ่งยืนกอดอกสั่นสะท้านเทาปานลูกนกตกน้ำ ผิวกายขาวละเอียดอวบสะพรั่งตึงแน่นชื้นละอองฝนปนน้ำค้างจนผุดผ่องตัดกับเสื้อกระโปรงบางเบาสีขาวเปียกโชกแนบเนื้อ เผยเนินเนื้อเต้าอกอวบอัดเต่งตึงคู่โตชูยอดอกสั่นริกล้นทะลักชวนฝันชวนกำหนัดสะพรั่ง สะโพกผายกลมกลึงงอนงามคอดกิ่วรับกับ่เอวอวบแน่น ต้นขาเนียนขยับสั่นระริกชวนลูบไล้ ั์ตากลมอ้อนคู่สวยหวานหยาดเยิ้มสะกดใจประสานสบมองมาเว้าวอนขอชีวิต
เธอคือ 'มารตี' แปลงกายในโฉมหญิงสาวต่างถิ่นนามว่า **'ลิลิธ'**
กลิ่นอายฟีโรโมนหอมหวานคล้ายเกสรดอกไม้รัตติกาลผสมกลิ่นน้ำผึ้งป่าโชยรินออกมาจากผิวกายเปียกชื้นของลิลิธ กลิ่นนั้นหอมสะกดอารมณ์เพียงสูดดมครั้งเดียว เืแวมไพร์ในกายของวิกตอเรียเดือดพล่านลุ่มหลงกิเลสราคะอย่างรวดเร็ว ความระแวงสงสัยสลายหายไปหมดสิ้น วิกตอเรียรีบคว้าข้อมือเรียวดึงร่างอวบหยุ่นนุ่มนิ่มเข้ามาในห้องกอดประคองไว้แน่นกระชับแล้วปิดประตูดังปังลงล็อกไฮดรอลิกหนาแน่นทันที
ห้องบรรทมกว้างขวาง บัดนี้เมื่อมีร่างอวบอัดยั่วยวนเปียกน้ำฝนของลิลิธเข้ามาเบียดชิด ความร้อนรัญจวนใจก็อบอวลวาบหวามจนวิกตอเรียรู้สึกร้อนรุ่มสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย
--- พันธสัญญาน้ำรักละลายเขี้ยว (รอบที่ 1) ---
"หนาว... ลิลิธหนาวเหลือเกินค่ะคุณผู้หญิง..." ลิลิธเอ่ยเสียงหวานสั่นสะท้าน พลางก้าวเท้าเข้ามาชิดหน้าอกกว้างอวบอิ่มของวิกตอเรีย สองเต้าอกอวบหยุ่นเบียดบดหน้าอกโตของแวมไพร์สาวจนวิกตอเรียสะดุ้งร้อนผ่าวรู้สึกได้ถึงความนุ่มละมุนสู้ผิวเนื้อกายผ่านผ้าบางชื้น
"เดี๋ยวก่อน... เช็ดเนื้อเช็ดตัวเสียก่อนเถิดเด็กน้อย ประเดี๋ยวไข้หนาวจะจับเอา" วิกตอเรียเอ่ยเสียงแหบพร่าสะกดกิเลสราคะร้อนรุ่มลุ่มหลง เธอหยิบผ้าไหมหนานุ่มเช็ดซับหยาดน้ำบนลาดไหล่บางและคอระหงส์ของลิลิธอย่างแ่เบา ััผิวนุ่มเนียนปานเนื้อดินปั้นละเอียดชั้นดีทำเอาแวมไพร์สาวใหญ่สั่นระรัวจนแทบคุมผ้าไม่ได้
ลิลิธสบตากับวิกตอเรียด้วยแววตาหยาดเยิ้มฉ่ำปรือ ั์ตาเปล่งแสงมนตราสีม่อ่อนลื่นไหลสะกดใจ มือเรียวนุ่มเอื้อมไปจับมือของวิกตอเรีย ค่อย ๆ เลื่อนมือนั้นมาแนบบนหน้าอกอวบเต่งตึงบดบี้บีบเค้นจนวิกตอเรียเสียววาบไปทั่วท้องน้อย ก่อนที่ลิลิธจะยื่นมือไปแตะริมฝีปากและเขี้ยวแหลมของวิกตอเรีย ัันั้นทำให้ความกระหายเืในกายแวมไพร์สาวพลันร้อนวาบละลายแ่ลงทันทีอย่างอภินิหาร
"หากคุณผู้หญิงกอดรักและมอบไออุ่นแก่ลิลิธ มอบรสรักหวานล้ำด้วยนิ้วและลิ้นสวาทบนเตียงนอนหนานุ่มนี้... ความกระหายจะสลายไป และท่านจะก้าวเดินกลางแสงแดดวันใหม่ได้ชั่วนิรันดร์... เชื่อลิลิธนะคะทูนหัว..." ลิลิธกระซิบเสียงหวานสะท้านข้างใบหูเลียเม้มเบา ๆ จนวิกตอเรียสะท้านกรามแน่นสะโพกร่อนรั้นแอ่นรับ
วิกตอเรียลมหายใจสะดุด ราคะและกามารมณ์สตรีครอบงำจิติญญาแวมไพร์แกร่งจนพังทลาย ลิลิธเอื้อมมือดึงเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำและสลัดชุดกระโปรงเปียกชื้นของตนออกจนหมดสิ้น เผยสองเรือนร่างหญิงเปลือยเปล่าผุดผ่องโต้แสงไฟสีน้ำเงิน อกอวบตึงชูยอดชมพูสั่นระริก สะโพกผายงอนงามงดงามขาวผุดผ่องบดเบียดเข้าหากันกระตุ้นความ้าลึกซึ้ง
วิกตอเรียผลักร่างอวบอัดของลิลิธลงนอนราบบนเตียงนอนขนาดั์ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด ท่วงท่าแรกเริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลระคนร้อนรุ่ม วิกตอเรียโน้มตัวคร่อมทับ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงดูดเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยรักสีแดงเด่น ปากสตรีบดจูบกันอย่างรุนแรงกระหายอยาก ลิ้นสองเรียวแทรกลึกเกี่ยวกระหวัดกวาดกลืนน้ำลายหวานล้ำอย่างเชี่ยวชาญรบกวนความเงียบ
มือเรียวของวิกตอเรียบีบขยำหน้าอกใหญ่และก้นอวบแน่นล้นนิ้ว บีบเค้นเนื้อก้นและเอวคอดจนปลิ้นตามซอกนิ้ว ปลายนิ้วสะกิดขยี้ปุ่มปทุมถันสีชมพูหวานชูชันจนลิลิธแอ่นกายครางเสียงกระเส่าเสียวซ่านทนไม่ไหว **สองมือเรียวบางขยำเกร็งจิกผ้าห่มกำมะหยี่สีแดงหนานุ่มแน่นจนผ้ายับย่นติดมือระบายอารมณ์เสียวซ่านทรมาน** "อ๊า... คุณวิกตอเรียขา... เสียว... บีบนมขยำก้นลิลิธแรง ๆ เลยค่ะ บีบหนัก ๆ เลยนะคะ..."
วิกตอเรียใช้เรียวปากยอดอกคู่งามดูดกลืนสะกิดดึงสลับซ้ายขวาอย่างหื่นกระหาย ในขณะที่มือเรียวลากต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบสู่เนิน์อวบอูมสีหวานชื้นแฉะของลิลิธที่มีน้ำกามหล่อลื่นหลั่งไหลชุ่มกลีบเนื้อเนียนละเอียดแฉะใสชวนเสียวเยิ้มหยด วิกตอเรียสอดนิ้วเรียวยาวสองนิ้วทะลวงผ่านร่องกามคับแน่นรูรักของลิลิธรวดเดียวจนสุดโคนนิ้วดังซวบแน่นปึ้ก
"โอ๊ยย! อ๊า!"
นิ้วเรียวขยับสอดเข้าออกเน้น ๆ เป็จังหวะรวดเร็วหนักหน่วงกระแทกกระทั้นจนเตียงั์สั่นไหวะเื **ลิลิธทนความเสียวที่ครูดชนจุดเสียวลึกไม่ไหว สองมือขยำหยิกผ้าห่มกำมะหยี่เกร็งแน่นจนแทบฉีกขาดคามือ ใบหน้าสวยบิดเกร็งร้องครางเสียวหลงลั่นห้องนอนหินอ่อน** นิ้วเรียวของวิกตอเรียสับซอยรัวกระแทกถี่กระชั้นชุดสุดท้ายจนน้ำกามสตรีฉีดสาดไหลหลอมรวมกันชุ่มหว่างขา เสร็จสมรักรอบแรกอย่างสวาทหวานล้ำ
--- บาปข่วนและรอยเขี้ยวรัตติกาล (รอบที่ 2) ---
เปลวไฟแห่งราคะปะทุหนักกว่าเดิม ความหื่นกระหายรอบสองพลันะเิขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งเพลิงป่า วิกตอเรียพลิกตัวอุ้มลิลิธขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักแกร่งของเธอในท่วงท่า **Grinding / Scissoring (บดเบียดแคมเนื้อต่อแคมเนื้อ)**
ลิลิธโน้มตัวลงกบจูบปากวิกตอเรียอย่างดุเดือดพริ้วไหว ลิ้นสองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกระตุ้นความดิบเถื่อน สะโพกผายกลมของลิลิธเริ่มบดเบียดเนินเนื้อสามเหลี่ยมทองคำของเธอเข้าหาเนินรักของวิกตอเรียอย่างหนักหน่วง แคมเนื้อชื้นแฉะชุ่มน้ำรักของทั้งสองเสียดสีเบียดเบียดถูไถกันดังซวบสาบสะท้านอารมณ์สวาทอย่างเร่าร้อน นิ้วเรียวของวิกตอเรียสอดทะลวงลึกกลับเข้าไปในรูรักคับแน่นชื้นแฉะของลิลิธจากทางด้านหลังทันทีดังซวบปั่กแน่นปึ้ก
"อ๊าา! คุณวิกตอเรียขา... ลึกสุดโคนอีกแล้วเ้าค่ะ... เสียวเหลือเกิน..." ลิลิธแหงนคอร้องครางใบหน้าเยิ้มรัก สองมือเรียวเอื้อมโอบกอดรัดไหล่แกร่งของแวมไพร์สาวแน่น
สะโพกผายของลิลิธขยับโยกบดเบียดเนินเนื้อเน้นจุดกระสันเข้าหาหน้าขาหนาของวิกตอเรียอย่างรวดเร็วดุดัน รสจูบรัญจวนใจปลุกกระตุ้นความ้าดิบธรรมชาติให้ลุกโชนสะท้านห้องนอนหินอ่อน
**ความกระสันเสียวซ่านท่วมท้นในรอบที่สองรุนแรงถึงขีดสุดจนลิลิธทนไม่ไหว สองมือเรียวบางขยับขึ้นกุมไหล่กว้างและจิกเล็บขูดครูดข่วนแผ่นหลังขาวนวลซีดของเคาน์เตสวิกตอเรียลึกยาวรุนแรงจนเกิดรอยเล็บข่วนสีแดงฉานเืซึมยาวลงมาตามแผ่นหลังแกร่งสะกดความเสียวสุดชีวิต** วิกตอเรียครางเสียงหวานซี้ดปากอย่างสะใจ กุมสะโพกอวบตึงของลิลิธยกกดซอยกระแทกกระทั้นนิ้วสวนถี่กระชั้นรวดเร็วป่าเถื่อนไร้ความปราณี บดบี้ปุ่มกระสันเม็ดแดงเด่นจนน้ำกามขาวใสสาดไหลกระฉอกกระจายดังพั่บ ๆ ลั่นเตียงนอนขนาดั์
พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ ปั่ก!
"กรี๊ด! เสียว... เสียวรูรักจะฉีกขาดแล้วคุณผู้หญิง... ลิลิธเสร็จสมรอบสองแล้วค่ะ... อ๊า ๆ ๆ! เสร็จแล้ว!"
"ข้าก็จะเสร็จแล้วลิลิธ! กอดข้าแน่น ๆ นะเ้าคะ! ซี้ด... อูย... อ๊า!"
วิกตอเรียซอยนิ้วรัวถี่ยิบกระชั้นชุดสุดท้ายอย่างหนักหน่วง บดเบียดแคมเนื้อกระชับแน่นเกร็งคาไว้ วินาทีนั้นน้ำรักของสตรีทั้งสองพุ่งฉีดสาดไหลทะลักหลอมรวมกันชุ่มโชกหว่างขา ลิลิธตัวเกร็งกระตุกกรีดร้องครางลั่นเสร็จสมอารมณ์รักรอบสองเคียงคู่แวมไพร์สาวไปพร้อม ๆ กันอย่างสุดซึ้งสวาทแสนหวานใต้แสงเทียนสีน้ำเงินวูบวาบ
--- แสนตะวันสาดส่องและความพ้นบาป ---
พายุฝนและลมหนาวภายนอกคฤหาสน์หินเงียบสงบลงอย่างอัศจรรย์ ท้องฟ้าเปิดกว้างเผยแสงสว่างเงินยามเช้าและแสงแดดอุ่นแรกของวันใหม่ที่สาดส่องผ่านช่องระบายลมวิหารเข้ามากระทบร่างเปลือยเปล่าของวิกตอเรียอย่างนุ่มนวล ผิวกายขาวนวลซีดของเธอไม่มีรอยไหม้แสบจากแสงแดดอีกต่อไป เธอกลับมารู้สึกอบอุ่นและมีชีวิตชีวาประหนึ่งมนุษย์ธรรมดาทันที
สองร่างนอนกอดก่ายตระกองกอดกันอุ่นร้อนสะท้อนคราบเหงื่อและรอยเล็บแดงข่วนหลัง วิกตอเรียซบใบหน้าหล่อเหลาหมดจดลงบนยอดอกอวบนุ่มของลิลิธ หายใจแ่เบาโรยริน ใบหน้ามีรอยยิ้มปิติอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยเป็ ปลดแอกความกระหายเืและความกังวลแสงแดดกลางวันที่แบกรับมาตลอดชีวิตแวมไพร์สาวผู้โดดเดี่ยว
ลิลิธ (มารตี) ลูบไล้หลังแกร่งที่เปี่ยมแผลข่วนของเล็บยาวบดเบียดของวิกตอเรียเบา ๆ ดวงตามารตีสีม่วงฉายประกายแววมนตราเข้มเจิดจ้าลึกลับ ยามค่ำคืนสลัดคราบมนุษย์จำแลง เธอซับสูดกลืนไอพลังราคะสีชมพูเข้มที่แผ่ออกจากร่างกายวิกตอเรียเข้าสู่จิติญญาตนอย่างหิวกระหายกอบโกยราคะบริสุทธิ์ แต้มสะสมพลังราคะสะสมของเธอเพิ่มขึ้นอีก 100 แต้มกลายเป็ 1400 แต้มเต็มบริบูรณ์ สิ้นสุดตอนที่สิบสี่และก้าวขึ้นสู่ระดับขั้นถัดไป
ในยามหลับลึก วิกตอเรียรู้สึกถึงความอุ่นระอุและกระแสพลังเวทมนตร์แห่งชีวิตไหลพล่านสมานทุกอณูเซลล์ พลังความงามะและการทนแดดก้าวเดินกลางแสงตะวันสถิตแ่าในจิตใต้สำนึกของเธออย่างถาวรชั่วนิรันดร์ พร้อมความอบอุ่นจิตใจหมดสิ้นความกังวลและอ้างว้างไปชั่วชีวิต
มารตีขยับตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ จัดแจงสวมใส่เสื้อผ้าลินินเรียบร้อย เรือนร่างผุดผ่องน้ำนวลยิ่งขึ้นจากการสะสมพลังแต้มที่สิบสี่ เธอยิ้มให้แวมไพร์สาวเบา ๆ ก่อนก้าวเดินออกจากคฤหาสน์รัตติกาล หายลับไปกับแสงแดดวันใหม่ ทิ้งไว้เพียงชีวิตที่เป็อิสระชั่วนิรันดร์...
669
