“ข้ายังพูดไม่จบ พวกเ้าเชิญเอาเหยื่อไปได้เลย แต่ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!”
ดวงตาของหูเจียวเจียวดุดันไม่ต่างจากหมาป่าที่กำลังถูกต้อนจนมุม
ถ้าหมาป่าได้กัดเมื่อไหร่มันจะไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด!
แม่หมีตัวนี้เคยกลั่นแกล้งลูก ๆ ต่อหน้าเธอหลายครั้ง ไหนจะมาพังบ้านเธออีก แถมยังกล้าแม้กระทั่งปล้นเหยื่อเธอไปหน้าด้าน ๆ คิดว่าหูเจียวเจียวคนนี้รังแกได้ง่ายมากหรือไง!
“อ๊ะ! ยัยจิ้งจอก เ้ายังกล้ามาดึงผมข้าอีกเรอะ ปล่อยข้านะ ไม่งั้นวันนี้ข้าจะต่อยหน้าเ้าให้เละ...”
สงฮวากรีดร้องเสียงหลง แม้ว่าร่างกายนางจะเต็มไปด้วยไขมัน แต่นางเป็คนที่กลัวความเ็ปมากที่สุด
ขณะนี้นางยังไม่รู้ตัวว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตนเองแล้ว นางจึงพยายามผลักหูเจียวเจียวออก
“อีแห้ง ปล่อยนะ! สงจวงทำไมเ้าไม่มาดึงอีนี่ออกไปสักที โอ๊ย! ผมข้า...”
ทางด้านสงจวง เขาจะปล่อยให้ภรรยาของตัวเองถูกรังแกได้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงวางเหยื่อลงตั้งท่าจะเข้าไปช่วย
แต่จังหวะนั้น แขนเรียวของหญิงสาวกระชับแน่น ส่งผลให้มีดทำครัวบาดเข้าไปในคอของสงฮวาเล็กน้อย
“ถ้าเ้ากล้าเข้ามาก็ลองดู ข้าจะปาดคอนางทิ้งซะ!”
การกระทำดังกล่าวพิสูจน์ได้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้กล้าที่จะลงมือจริง ๆ
ทันทีที่เธอขยับปลายนิ้ว มีดทำครัวคมกริบก็กรีดคอของแม่หมีร่างใหญ่จนเป็รอยแผลทันที
ไม่นานก็มีเืสีแดงสดไหลซึมออกมาจากาแ
ยามนี้หากหูเจียวเจียวออกแรงเพิ่มขึ้นอีก หัวของสงฮวาอาจจะขาดออกจากร่างได้ทุกเมื่อ
“กรี๊ดดดด! หูเจียวเจียว นังชั่ว ถ้าเ้าฆ่าข้า ท่านผู้เฒ่าจะไม่ปล่อยเ้าไว้แน่!”
พอฝ่ายที่ถูกคุกคามรู้สึกถึงความเ็ปที่แล่นมาจากลำคอ นางก็หวาดกลัวมากจนหน้าซีดเผือด
สงจวงที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าพูดด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “ปล่อยสงฮวาเดี๋ยวนี้นะ! ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
จิ้งจอกสาวเย้ยหยันอีกฝ่ายโดยไม่สะทกสะท้าน “จะให้ข้าปล่อยนางแล้วเ้าก็ขโมยเหยื่อไปงั้นหรือ แล้วหลังจากนี้ข้ากับลูก ๆ ก็จะอดตาย ไหน ๆ พวกเราก็จะตายแล้ว ฝังนังนี่ไปพร้อมกันเลยดีกว่า!”
หลังจากพูดจบ เธอหันหน้าไปมองหลงอวี้แล้วบอกว่า “อวี้เอ๋อ ไปจุดไฟใส่คบเพลิงมาให้แม่หน่อย”
ในยามที่หูเจียวเจียวจุดไฟทำกับข้าว เธอไม่เคยหลบเลี่ยงหรือกลัวว่าพวกเด็กน้อยจะมองว่าเธอทำอะไรแปลก ๆ เลยที่ใช้หินเหล็กไฟมาจุดไฟ
เธอรู้มาั้แ่แรกแล้วว่าลูกชายคนโตจับจ้องไปที่หินเหล็กไฟอยู่ตลอดในตอนที่ตนจุดไฟ
คำสั่งนั้นทำให้หลงอวี้ใลนลานอยู่ครู่หนึ่ง
นางรู้ได้อย่างไรว่าเขากำลังเฝ้าดูนางจุดไฟ?
ถึงแม้ว่าคนในเผ่านี้จะรู้จักฟืนไฟ แต่ไม่มีใครนอกจากหัวหน้าเผ่าที่รู้วิธีก่อไฟ ดังนั้นเมื่อเขาเห็นว่าหูเจียวเจียวสามารถก่อไฟได้ เขาจึงแอบเรียนรู้มันอย่างลับ ๆ
เด็กหนุ่มมองผู้เป็แม่ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในบ้าน
เวลาผ่านไปไม่นาน เขาก็ออกมาพร้อมกับคบเพลิง
หญิงสาวชำเลืองมองที่คบเพลิงด้วยสีหน้ายอมพลีชีพ “ถ้าเ้าจะเอาเหยื่อไป พวกข้าขอยอมตายไปพร้อมกับเ้าเสียดีกว่า อวี้เอ๋อ จุดไฟ!”
เหล่าภูตในเผ่าที่ห่างไกลไม่รู้พลังของอาวุธมีคม แต่พวกเขารู้ว่าไฟสามารถเผาพวกเขาจนตายได้
ในขณะนี้หลงอวี้ถือคบเพลิงด้วยมือทั้ง 2 ข้างไว้แน่น
หลังจากลังเลอยู่ชั่วอึดใจ เขาก็ทำท่าจะจุดไฟเผาสงฮวา
“หูเจียวเจียว เ้าบ้ามันไปแล้ว! ข้าไม่อยากตายไปพร้อมกับเ้า ปล่อยข้านะ! ข้าไม่ได้อยากได้เหยื่อของพวกเ้าอีกแล้ว...”
เมื่อแม่หมีตัวใหญ่เห็นเปลวเพลิงที่ร้อนแรงเข้ามาใกล้ นางก็ใกลัวจนแทบเสียสติ
นางไม่เคยเห็นใครที่โเี้ขนาดนี้มาก่อน ใครที่มันพูดว่าจะตายไปพร้อมกันแล้วลงมือทันทีเลยนั้นไม่ใช่คนปกติ!
สงจวงรีบพยักหน้าเช่นกัน “เราไม่เอาเหยื่อของพวกเ้าไปแล้ว ปล่อยสงฮวาก่อน แล้วค่อย ๆ คุยกัน...”
ในตอนนั้นเอง หูเจียวเจียวแอบขยิบตาให้หลงอวี้
ลูกชายคนโตที่เข้าใจสัญญาณก็ขยับไฟไปไว้ใกล้ ๆ หน้าของสงฮวา
ตอนนี้ใบหน้าของฝ่ายที่เป็ตัวประกันเกือบจะไหม้เกรียม และผมที่อยู่ด้านหน้าของนางก็ถูกไฟไหม้จนส่งกลิ่นไปทั่ว
“บ้านของข้าถูกเ้าทำลาย ทำให้พวกข้าไม่มีที่ซุกหัวนอน ข้าจะตายไปพร้อมกับเ้า” แม่จิ้งจอกมองไปที่หลงอวี้ขณะที่เธอพูด “อวี้เอ๋อ...”
“อย่านะ ข้าจะช่วยเ้าซ่อมบ้านเอง เ้าอย่าทำร้ายสงฮวาเลย”
สงจวงยกมือขึ้นเพราะกลัวว่าถ้าหูเจียวเจียวยังไม่ยอมปล่อยมือ ภรรยาของเขาจะหายใจไม่ออก
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้หูเจียวเจียวรู้สึกพอใจ เธอจึงส่ายหัวตอบกลับว่า
“ข้าจะรู้ได้ยังไงว่าเ้าจะมารังแกพวกเราอีกไหมในระหว่างที่ซ่อมแซมบ้าน ข้าไม่เชื่อหรอก เ้ามันสมควรตาย!”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าสัญญา เ้าจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ ขอแค่พวกเ้าอย่าทำร้ายสงฮวา” ชายร่างใหญ่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องประนีประนอม
ผู้ชายของเผ่าภูตล้วนกลัวภรรยา และหูเจียวเจียวก็เข้าใจจุดนี้ดี
เมื่อหญิงสาวฟังคำพูดของสงจวงแล้ว เธอก็เปิดเผยหน้าตาเ้าเล่ห์
“งั้นเ้าก็ส่งเหยื่อของพวกเ้ามาให้ข้า 2 ตัว แล้วข้าจะปล่อยนางไป” เธอเห็นแก่คนในเผ่าเดียวกัน เธอเลยไม่เอาเปรียบอีกฝ่ายมากนัก
แล้วก็เผอิญว่าที่บ้านหลังนี้ไม่มีหนังสัตว์อยู่พอดี ดังนั้นหากหูเจียวเจียวลอกหนังสัตว์แล้ว เธอจะสามารถนำมันมาตัดเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้ลูก ๆ ได้ด้วย
“ตกลง ข้าจะไปเอาเหยื่อมาให้เดี๋ยวนี้”
สงจวงกลับบ้านโดยไม่พูดโต้แย้งอะไรแล้วรีบไปเอาเหยื่อมาส่งให้แม่จิ้งจอกตามสัญญา
นี่คือเหยื่อสดที่เขาเพิ่งนำกลับมาในวันนี้ มันเป็แกะกับหมูป่าอย่างละตัว
“เหยื่อมาแล้ว เ้าปล่อยสงฮวามาได้แล้ว”
ต่อมา หูเจียวเจียวลดมีดทำครัวลงก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปแนบหูของแม่หมีร่างใหญ่ “คราวนี้ข้าจะไว้ชีวิตเ้า หากครั้งต่อไปข้าเห็นเ้ารังแกลูกของข้าอีก ข้าจะตัดหัวเ้าไปโยนทิ้งให้สัตว์ป่ากิน!”
สงฮวาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและไม่กล้าะโใส่ผู้หญิงป่าเถื่อนคนนี้อีกต่อไป
พอนางยกมือขึ้นแตะที่ลำคอแล้วเอามาดู นางก็เห็นว่ามีเือยู่เต็มฝ่ามือของตน ส่งผลให้ใบหน้ากลม ๆ นั้นซีดเซียว “ไม่แล้ว ๆ ข้าจะไม่รังแกพวกเ้าอีก...”
ถ้าข้ารู้ว่านังตัวเล็กนี่โเี้มากขนาดนี้ ข้าคงไม่มาเหยียบที่นี่อีกแน่นอน
“รีบ ๆ ไสก้นกลับไปซะ” หูเจียวเจียวยกมีดทำครัวในมือขู่ผู้บุกรุกอีกครั้ง
สงฮวาและสงจวงเองก็ไม่กล้าอยู่ต่อ พวกเขารีบวิ่งหนีออกไปทันที
“ไชโย!” เมื่อหลงหลิงเอ๋อเห็นสองสามีภรรยาหนีไป นางก็ะโไปมาอย่างตื่นเต้น
“ท่านแม่ ท่านสุดยอดมาก นอกจากท่านจะไล่พวกมันออกไปได้แล้ว เรายังได้เหยื่อมาเพิ่มอีก 2 ตัว!”
ขณะนี้สาวน้อยรู้สึกตื่นเต้นจนลืมความไม่พอใจที่มีต่อผู้เป็แม่ไปจนสิ้น
ส่วนหลงเหยาที่เห็นว่ามีเหยื่ออยู่ในบ้านมากขึ้น เขาก็บินไปหาหูเจียวเจียวอย่างมีความสุขและเอาหัวเล็ก ๆ ถูมือเธอ
เ้าตัวเล็กสังเกตคำพูดและสีหน้าผู้อื่นได้ดีที่สุดและรู้ว่าควรเอาใจใครเพื่อที่เขาจะได้กินอาหารอีก
ในเวลาเดียวกันนั้น ท่าทางของหลงอวี้กับหลงเซียวก็อ่อนลงเช่นกัน
ทว่ามีเพียงหลงจงเท่านั้นที่ยังคงทำหน้าบูดบึ้งมองไปที่แม่ใจั์ “มีเหยื่อเพิ่มขึ้นแล้วจะมีประโยชน์อะไร ตอนนี้บ้านของเราพังไปหมดแล้ว”
“พี่สาม อย่างน้อยท่านแม่ก็ปกป้องเหยื่อไม่ให้ใครปล้นไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่ เราคงอดตายกันหมด…” หลงหลิงเอ๋อดึงมือของพี่ชายแล้วพูดแทนหูเจียวเจียวเป็ครั้งแรก
“เหอะ ก่อนหน้านี้เป็นางไม่ใช่หรือที่ทำให้เราอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ แล้วตอนนี้จะมาแสร้งทำเป็คนดีทำไม!”
สีหน้าของหลงจงดูมืดมนลง ในยามที่เขานึกถึงรอยแผลเป็บนใบหน้า มันยิ่งทำให้เขาเศร้าหมองมากยิ่งขึ้น
หูเจียวเจียวชำเลืองมองหลงจงที่ตั้งตัวเป็ศัตรูกับเธอมากที่สุดแบบไม่พูดอะไร จากนั้นเธอก็เดินไปเก็บเหยื่ออย่างเงียบ ๆ
เหยื่อพวกนี้เพิ่งโดนฆ่ามาสด ๆ ร้อน ๆ
หากปล่อยพวกมันทิ้งไว้นานกว่านี้จะถลกหนังได้ยากมากขึ้น
ในระหว่างที่เธอกำลังจะเดินไปเอาเครื่องมือมาจัดการกับเหยื่อ
หลงอวี้ที่กำลังดับคบเพลิง ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นรอยเปื้อนสีแดงบนหัวของหญิงสาว
“เอ่อ…”
“มีอะไรหรืออวี้เอ๋อ?” แม่จิ้งจอกหันกลับมาทางต้นเสียงด้วยสีหน้าสับสน
“หัวท่านมีเืออกอีกแล้ว” เขาขมวดคิ้วพลางชี้ไปที่ด้านหลังศีรษะของอีกฝ่าย
พอหูเจียวเจียวได้ยินสิ่งที่ลูกชายบอก เธอก็ยกมือขึ้นแตะหลังศีรษะตัวเองแล้วพบว่ามันยังมีเืออกอยู่จริง ๆ
เมื่อกี้เธอกำลังอยู่ใน่เวลาวิกฤตจึงไม่ทันได้สนใจ แต่ตอนนี้สถานการณ์ทุกอย่างคลี่คลายแล้วเธอจึงรู้สึกเจ็บแผลขึ้นมา
แต่เธอไม่มีความรู้ด้านการแพทย์เลย นอกจากนี้ในมิติก็ไม่มียาอีกด้วย
หญิงสาวจึงทำได้แค่รอให้แผลหายเอง
“แม่ไม่เป็ไร เมื่อกี้มือแม่น่าจะเผลอไปโดนแผลเข้า” หูเจียวเจียวแสร้งทำเป็ไม่เจ็บ และยกมือขึ้นลูบขมับราวกับว่าการทำแบบนี้จะช่วยบรรเทาอาการเจ็บได้
คำตอบนั้นยิ่งทำให้หลงอวี้ขมวดคิ้วแน่น ก่อนที่เขาจะมองผู้เป็แม่ด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้ในบ้านของเรามีเหยื่อตั้งมากมาย ท่านใช้มันบางส่วนเอาไปหาหมอเถอะ อย่ามาตายอยู่ในบ้านหลังนี้”
6K
