ความงามของข้าวหอม เมียใหม่ของไอ้อ๊อดนั้นสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อผิวพรรณของเธอขาวละเอียดลออตัดกับแสงไฟสลัวในโกดังเสื้อผ้าบางเบาที่เธอสวมใส่นั้นแทบจะปิดบังส่วนเว้าส่วนโค้งที่ยั่วเย้าอารมณ์ไม่ได้เลยเสี่ยภูริทัตจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ จนหลงลืมความแค้นที่มีต่อไอ้อ๊อดไปชั่วขณะัั์ใต้กางเกงสแล็คของเขาผงาดพองจนแทบจะปริแตก เขาต้องฝืนรวบรวมสติเพื่อรักษามาดผู้ดีเอาไว้
"ทำงานได้ดีมาก...เลี้ยงพวกเอ็งไม่เสียข้าวสุกจริงๆ" เสี่ยใหญ่เอ่ยชมลูกน้องเสียงเรียบแต่สายตายังคงหิวกระหาย
หัวหน้าชุดดำรีบรายงานเสริมทัพทันที"ครับนาย ตอนผมไปลากคอมัน สองผัวเมียนี่กำลังร่วมรักกันอย่างเอาเป็เอาตายผมเกรงว่าแม่สาวนี่จะปากโป้งเลยหามตัวมาให้ท่านตัดสินใจ... ส่วนเ้าอ๊อดสภาพมันตอนนี้ก็ไม่ต่างจากหมาขี้เรื้อนแล้วครับ"
เสี่ยภูริทัตพอใจมากจนหยิบซองเงินหนาปึกแจกจ่ายให้ลูกน้องค่าเหนื่อยครั้งนี้สูงกว่าปกติหลายเท่าจนทุกคนยิ้มร่าพินอบพิเทาก่อนจะถอยออกไปอย่างรู้ใจทิ้งไว้เพียง 4 ชีวิตภายในโกดังล้างที่คละคลุ้งไปด้วยรังสีแห่งอำนาจ
เสี่ยใหญ่จิบไวน์พลางดูทีวีอย่างสุนทรีย์ก่อนจะเบนสายตาไปหาไอ้อ๊อดที่นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น
"อ๊อด... คุณรู้ไหมว่าคุณมาอยู่ที่นี่ทำไม?เพราะคุณทำลูกชายผมเสียใจยังไงล่ะ ความทุกข์ของเอกคือความทุกข์ของผม"
"ผมขอโทษครับท่าน!ผมยกเอกให้ท่านเลย เด็กนั่นมันไม่ใช่ลูกผมอีกต่อไปแล้วผมจะไม่มีวันโผล่หัวไปให้มันเห็นหน้าอีกปล่อยผมไปเถอะครับ!"ไอ้อ๊อดละล่ำละลักตัดขาดลูกแท้ๆ ของตัวเองอย่างง่ายดายเพื่อรักษาชีวิต
เสี่ยภูริทัตแค่นยิ้มสมเพชเขาหันไปสบตาเมียรักที่นั่งอยู่ข้างๆ "ที่รัก...คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมอยากจะมีสัตว์เลี้ยงเพิ่มสักตัว?"
"ตามสบายสิคะที่รักอะไรที่คุณมีความสุข ฉันยินดีเสมอ" คุณนายตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างคนรู้ใจ
เสี่ยใหญ่หันไปหาข้าวหอมที่นั่งสั่นระริก"เธอชื่ออะไร... อยากสบายไหม? อยากมีชีวิตที่ดีแบบที่ไอ้สิบล้อนี่ไม่มีวันให้เธอได้รึเปล่า?"
"หนู...หนูชื่อข้าวหอมค่ะเสี่ย อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ"
"ฉันไม่บังคับใคร...แต่ถ้าเธออยากได้สิ่งนี้" เสี่ยวางปึกเงินและเครื่องประดับล้ำค่าลงบนโต๊ะประกายของมันวาววับจนสามารถเปลี่ยนจิตใจคนให้กลายเป็เดรัจฉานได้ในพริบตา"จงคลานสี่ขามาหาผมเหมือนสุนัข แล้วใส่ปลอกคอนี่ซะ...แล้วเธอจะได้ทุกอย่างที่้า"
ข้าวหอมมองกองเงินสลับกับหน้าผัวเก่าที่โชกเืเธอใช้เวลาคิดไม่ถึงนาที... ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงคลานสี่ขาไปตามพื้นคอนกรีตเย็นเยียบเสียงหัวใจไอ้อ๊อดเหมือนจะหยุดเต้นเมื่อเห็นเมียรักลดตัวลงเยี่ยงสัตว์
"นังแพศยา!กูเลี้ยงมึงมานะ มึงยังมีความเป็คนอยู่ไหม!"ไอ้อ๊อดะโสุดเสียงอย่างเหลืออด
"ดีมาก...คลานมาที่เท้าผม" เสี่ยใหญ่สวมปลอกคอให้หญิงสาวพร้อมส่งสายจูงให้เธอถือไว้"นับจากนี้เธอคือสัตว์เลี้ยงของฉัน ใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้"
"ค่ะ...นายท่าน" ข้าวหอมตอบด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็ยั่วเย้า
เสี่ยภูริทัตไม่รอช้ารูดซิปกางเกงลงเผยให้เห็นอาวุธขนาดั์ที่พร้อมออกศึก "ดูดเลียมันซะ... ปรนนิบัติฉันให้หายอยาก"
ข้าวหอมจับท่อนเอ็นั์เข้าปากอย่างช่ำชองกลิ่นอายราคะอบอวลไปทั่วโกดังเธอจ้องมองผัวเก่าด้วยสายตาสมเพชขณะที่ยังปรนเปรอเสี่ยใหญ่ ไอ้อ๊อดแทบเสียสติมันดิ้นพล่านด้วยความแค้นและขยะแขยงในสิ่งที่เห็น
"อ๊ากกกก!นังปีศาจ! มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง! ไม่ยุติธรรม!" เสียงโหยหวนของมันดังก้องไปทั่วโกดังล้างริมแม่น้ำเ้าพระยาท่ามกลางเสียงดูดกลืนกามรสที่ดังแว่วมาเป็ระยะ...
17K
