2. 3 ถนนสีเื
พิงค์กี้ พระจันทร์สีชมพูขนาดใหญ่กว่าดวงจันทร์ที่โลกประมาณสามเท่าลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีคราม คลื่นลมทะเลยามบ่ายและสายลมเย็นจากมหาสมุทรดูอ่อนโยนและอบอุ่นตอนที่พัดเข้ามาในรถแฮมเมอร์ซึ่งไม่ได้เลื่อนกระจกขึ้น กันสึเกะชอบเปิดเพลงฟังในรถ แต่เขาเลือกที่จะฟังเสียงธรรมชาติที่อยู่รอบตัวแทน
จากข้อมูลที่ได้ในโทรศัพท์ของจอนวิคเตอร์ เขาเก็บปืนไว้ในตู้นิรภัยใต้กระท่อมลับซึ่งมีสนามยิงปืนอยู่หลังเขา มันอยู่เลยสุดปลายถนนของเส้นทางที่ลัดเลาะไปตามูเาข้างชายหาด
ภาพความงดงามของเส้นทางขึ้นลงเนินลาดชันที่ฝั่งขวาเป็ูเาที่เต็มไปด้วยป่าไม้เขียวขจีและฝั่งซ้ายเป็ท้องทะเลอันสวยงามแบบที่คุณอาจเห็นได้ในเว็บไซต์นำเที่ยวสำหรับพวกชอบขับรถ ทำให้กันสึเกะรู้สึกถึงความสวยงามที่ซ่อนอยู่ของดาวดวงนี้
เขาหรี่ตามองกล่องใส่ปืนบาเร็ตต์เอ็มแปดสองเอหนึ่งผ่านกระจกมองหลัง ซึ่งได้มันมาอย่างง่ายดายกว่าที่คิดพร้อมกับปืนอีกห้ากระบอกของจอนวิคเตอร์ที่อยู่ในตู้เซฟ
หลังจากขับรถออกจากเขตเมือง กันสึเกะก็ไม่เจออุปสรรคอะไรเลย ดูเหมือนพวกซอมบี้จะกลัวแสงแดดจนหัวหด และเส้นทางจากในเมืองมา
กระท่อมลับกลางป่าของจอนวิคก็แทบจะไม่ค่อยมีคนใช้แม้ในยามปกติ
เขามองนาฬิกาบนจอเครื่องเล่นเพลงติดรถ ตัวเลขดิจิตอลบอกว่าตอนนี้เป็เวลาบ่ายสามสี่สิบสองนาที เขาเหลือเวลาอีกราวสองชั่วโมงที่จะอยู่บนถนนอย่างปลอดภัยโดยไร้พวกซอมบี้
ถนนโล่ง เ้าแฮมเมอร์ส่งเสียงเครื่องดังกระหึ่มขณะทะยานขึ้นไปบนเนินโค้ง
จากเนินสูงตรงนี้ฝั่งซ้ายสามารถมองเห็นทะเลได้ แต่ชายหาดปกคลุมไปด้วยป่าละเมาะรกชัฏที่มีดอกหญ้าสีเหลืองเล็กๆ ขึ้นสูงละลานตา
มีต้นมะพร้าวขึ้นอยู่ประปราย ส่วนฝั่งขวาเป็ูเาหินที่มีตาข่ายสีดำปูไว้สำหรับกันหินร่วงลงมาใส่ถนน
“เชี่ย..” กันสึเกะั์ตาเบิกโพลง เท้าเหล็กข้างขวาของเขากระทืบเบรคอย่างแรง
ล้อยางที่ลากไปตามพื้นถนนส่งเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนและส่งควันขาวที่มีกลิ่นฉุนไหม้ลอยฟุ้งไปทั่ว
….อยากตายรึไงวะ... กันสึเกะอาจะโประโยคนี้ออกไปหากอยู่ในสถานการณ์ปกติ
หญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อผ้าขาดวิ่นจนเห็นส่วนลับของเธอก้าวขาออกจากราวเหล็กกั้น เธอวิ่งมายืนขวางหน้ารถเขาไว้ พลางยกมือกวัดแกว่งไปมาด้วยท่าทางตื่นกลัว มีเืไหลออกมาจากโคนขาของเธอเป็ทางยาว
“ช่วยด้วย ๆ ” เธอยกมือขึ้นมาประนมก่อนจะชี้ไปยังป่าที่อยู่ทางขวาพยายามบอกกันสึเกะที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยถึงสิ่งที่กำลังวิ่งไล่ตามเธอมา
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำและแววตาสีเทาของเธอเต็มไปด้วยความเ็ปและหวาดกลัว แต่ยังไม่ทันที่กันสึเกะจะได้เอ่ยปากพูดหรือทำอะไร
“เปรี้ยง” ะุปืนปริศนาพุ่งทะลุขมับซ้ายของเธอออกไปพร้อมกับเศษก้อนสมอง เืสีแดงข้นสาดพุ่งใส่กระจกหน้ารถพร้อมกับของเหลวสีเทา ทำให้กันสึเกะมองไม่เห็นทางข้างหน้า
“โอ้ว...จ๊อด..มาดูนี่สิเพื่อน ว่าอีนี่มันพาเรามาเจออะไร” เสียงชายคนหนึ่งะโออกมาจากป่าละเมาะ แววตาของมันเปล่งประกายเมื่อเห็นรถแฮมเมอร์สีดำสุดเท่ห์จอดอยู่หลังศพของหญิงสาวที่มันเพิ่งเป่าสมองของเธอไป
“โว้ว โว โว ว้าว รถหรูซะด้วย ” ชายร่างอ้วนอีกคนที่วิ่งขึ้นเนินมาพูดขณะที่พยายามก้าวขาข้างหนึ่งข้ามราวเหล็กกั้นถนน
กันสึเกะได้ยินเสียงเท้าของชายคนแรกเดินเข้ามาหาตัวรถฝั่งประตูข้างคนขับอย่างชัดเจน
“เฮ้ย มีแต่ปืนไม่มีคนขับหวะ” ชายถือปืนเอเคหันไปพูดกับเพื่อนตัวอ้วนที่กำลังพยายามยกขาปีนราวกั้นอย่างยากลำบาก
“ปุ ปุ” ะุนัดแรกจากกระบอกเก็บเสียงของปืนสั้นะเิเข้าที่ขมับขวาของชายร่างผอมที่ใส่กางเกงอย่างหลวมๆ ะุอีกนัดพุ่งเข้าใส่กลางขมับของชายร่างอ้วนที่ก้าวขาข้ามราวมาได้แล้วหนึ่งข้าง แรงะเิของะุส่งร่างของมันลงไปตายพาดคาราวเหล็กเหมือนตุ๊กตาหมีหัวแตกอาบเืที่ไม่มีใครเอา
กันสึเกะเล็งปืนโผล่หัวออกมาจากท้ายรถ เขาแอบลงมาจากรถั้แ่เห็นหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวคนนั้นถูกยิงก่อนจะอ้อมไปที่ด้านหลัง
“เฮ้ย..พวกแกทำอะไรวะ ยิงปืนเสียงดังแบบนั้นเดี๋ยวพวกซอมบี้ก็แห่กันมาหรอก” เสียงชายคนหนึ่งะโออกมาจากป่าละเมาะด้านล่าง เลยเนินโค้งที่กันสึเกะอยู่เฉียงลงไปจากข้างทางราวหกสิบเมตร
เสียงของมันทำให้กันสึเกะหมอบต่ำแทบจะทันที เขาพยายามเงี่ยหูฟังว่าทิศทางของเสียงมาจากไหน และกำลังพยายามจินตนาการคำนวณหาจำนวนศัตรู
...น่าจะเหลือมากกว่าหนึ่ง...เขาคิด พวกมันน่าจะทำงานกันเป็คู่
“โอ๊ย...อีเวรนี่” เสียงผู้ชายร้อง
“..กรี๊ด..” มีเสียงผู้หญิงอีกคนดังมาจากทิศทางเดียวกัน จากนั้นก็ตามด้วยเสียงตบหน้า
กันสึเกะค่อยๆ โผล่หัวออกไปมอง เลยต้นมะพร้าวที่ขึ้นอยู่ข้างทางมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มไม้สูงเรียวที่มีดอกเล็กสีเหลืองขึ้นอยู่ตามต้น
เครื่องยนต์ของรถแฮมเมอร์ครางเสียงหึ่งๆ ขณะที่เขาหันไปมองศพของชายร่างผอมที่กางเกงหล่นลงมาเผยให้เห็นขอบกางเกงในสีแดง มันคือชายเชื้อสายแอฟริกาผิวดำหัวโล้นในชุดลายพรางสีเขียวไม่ใส่เสื้อเกราะกันะุ
เขาหันไปมองศพไอ้อ้วนที่อยู่บนราวเหล็ก ซึ่งสภาพของมันเหมือนหมูโชกเืที่ถูกห้อยอยู่บนราวตากผ้า ก่อนจะหันไปมองศพของผู้หญิงที่นอนตายอยู่หน้ารถ
...ไอ้พวกอามูนบัดซบ... กันสึเกะเม้มปากแน่น เขากระชับปืนที่อยู่ในมือก่อนจะค่อยๆ ก้มตัวลอดผ่านราวเล็กลงไปข้างทางอย่างระมัดระวัง
____
118
