ตอนที่ 8
หวังอ้ายเยว่ เดินเข้าไปในป่าลึกเข้าไปเรื่อยๆ เธอพยายามเลี่ยงทางที่มีชาวบ้านเดินเป็ประจำ เพราะเธอรู้ว่าทางที่ชาวบ้านเดินไปนั้น มักจะไม่เหลืออะไรที่พอจะเก็บเกี่ยวแล้ว จึงได้เดินเลี่ยงไป แม้มันจะดูรกทึบไปบ้าง แต่เธอนั้นเธอมีสมุนไพรสำหรับไล่พวกสัตว์ หรือพวกแมลงติดตัวมาด้วย จึงไม่ค่อยจะกลัวสักเท่าไร
เมื่อเดินเข้ามาแล้ว เธอเห็นผักป่าที่ออกยอดเป็จำนวนมาก จึงได้เก็บใสตะกร้า ซึ่งเก็บไม่นานก็ได้เป็จำนวนที่มากแล้ว เมื่อเดินไปอีกสักหน่อยหนึ่งก็เจอกับดงเห็ด ซึ่งขึ้นอยู่เป็จำนวนมาก เธอจึงรีบเก็บเข้าตะกร้าทันทีเช่นเดียวกัน นี่เป็ความโชคดีอีกอย่างสำหรับที่ ที่ชาวบ้านเข้ามาไม่ถึงนั่นเอง
เมื่อได้เห็ดได้เยอะมากแล้ว ตอนนี้ตะกร้าที่สะพายอยู่นั้นเกือบเต็มแล้ว เธอจึงได้พอก่อน และได้ยินเสียงไก่ป่าที่ร้องดัง ยิ่งเธอไม่เคลื่อนไหวก็ได้ยินเสียงมากยิ่งขึ้น เพราะว่าอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั้นอยู่สักเท่าไร เธอจึงได้วางตะกร้าเอาไว้ และย่องไปให้เงียบที่สุดจนถึงที่มาของเสียง
เธอคิดว่าถ้าเป็ไก่ คงต้องสร้างกับดัก ถ้าจะให้ยิงคงจะได้ไก่ป่าแค่เพียงตัวเดียว และมันอาจจะตายได้ แต่ถ้าเธอสร้างเป็กับดัก วันนี้อาจจะได้ไก่ป่าหลายตัวก็เป็ไปได้ เมื่อคิดได้อย่างนั้น จึงได้สร้างกับดักทันที ซึ่งกับดักนี้เป็พ่อที่เป็คนสอนเช่นเดียวกัน และเธอเองก็ทำอย่างคล่องแคล่ว ผ่านไปไม่นานกับดักที่้าก็เสร็จเรียบร้อย
'รอก่อนนะ ไก่ป่า ฉันจะจับแกกลับไปหลายๆ ตัวเลย'
เมื่อไปวางตรงทางผ่านของไก่ป่าแล้ว เธอจึงได้เดินไปสำรวจทางอื่นบ้าง เพื่อที่จะได้หาของอย่างอื่นเพิ่ม พลางคิดว่าเธอเสียเวลากับเื่ไร้สาระนานเกินไปจริงๆ ของกินมีอยู่เต็มป่า แต่กลับปล่อยทิ้งเอาไว้ แทนที่จะมีชีวิตที่ดีกว่าที่เป็อยู่ ได้กินแต่ผัก จะได้กินก็ต่อเมื่อสามีเข้าป่า แต่ก็ไม่สามารถล่าสัตว์กลับมาได้ทุกครั้ง
เธอคิดว่าถ้าได้ไก่ป่ามาเธอคงไม่สามารถแบกอะไรได้มากกว่านี้แล้ว เธอจึงคิดว่าจะเลิกหาอะไรอย่างอื่นแล้ว เพราะแค่นี้เธอเองก็คิดว่ามันหนักเกินไปเดี๋ยวจะไม่สามารถแบกกลับไปได้ เพราะอย่างไรแล้วเธอก็แค่ผู้หญิงร่างบอบบางเท่านั้นเอง
หวังอ้ายเยว่ รู้สึกเหนื่อยล้า จึงได้นั่งพัก เพราะเธอจะรอไปดูกับดักก่อนที่จะกลับ และสำรวจดูไข่ไก่แถวนั้นด้วย เพราะในเมื่อมีไก่ เธอคิดว่าต้องมีไข่อย่างแน่นอนเลย
ตอนที่กำลังนั่งมองไปทั่วอยู่นั้นกลับไปสะดุดลูกอะไรสีแดงลูกใหญ่ จึงได้เดินเข้าไปดู เธอเห็นว่าเป็ลูกสตรอร์เบอร์รีลูกใหญ่ เธอเคยเห็นคนในเมืองเขากินกัน ลูกใหญ่ราคาแพงเป็อย่างมาก เธอแหวกทางเข้าไปก็เห็นว่ามันมีจำนวนมากเลยทีเดียว เธอจึงได้เก็บแต่ลูกที่แดงแล้ว ใส่ในตะกร้า จนเต็ม และหาผักป่ามาปิดเอาไว้ เพื่อที่ชาวบ้านจะได้ไม่เห็น พลางคิดวิธีหาเงินทันที
ถ้าเธอเอาไปขายให้สหกรณ์ของรัฐ จะได้หรือเปล่านะ ถ้าขายได้ครอบครัวของเธอจะได้มีเงินเข้าบ้านมาบ้าง ตอนนี้บ้านของเธอมีเงินอยู่ไม่กี่หยวนเท่านั้นเอง แค่ค่าใช้จ่ายต่อเดือนก็แทบไม่พอแล้ว และ่หลังมานี้เธอยังใช้เงินสิ้นเปลืองกับสิ่งที่ไม่มีประโยชน์อีกด้วย ซื้อชุดใหญ่ ทั้งยังมีเครื่องสำอางอีกด้วย
เธอคิดเื่นี้อย่างมีจุดหมาย แต่ตอนนี้เื่นี้เอาไว้ก่อน ค่อยไปปรึกษากับสามีของเธอก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรดี แต่ตอนนี้เธอต้องไปดูกับดักสัตว์เสียก่อน เพราะตอนนี้ก็บ่ายมากแล้ว กว่าจะออกจากป่าได้ เดี๋ยวจะมืดเสียก่อน
เมื่อไปดูกับดักแล้ว มีไก่ป่ามาติดอยู่ถึงห้าตัว ไม่เสียแรงที่เป็ถึงลูกนายพรานที่เก่งกาจจริงๆ เธอมองสำรวจดูไข่ไก่ ได้มาอีก 15 ฟองด้วยกัน เมื่อใส่ไปในตะกร้าที่เต็มไปหมดแล้ว จึงได้ปลดไก่ป่าออกมามัดรวมกันเอาไว้
เมื่อเสร็จแล้วจึงได้สะพายตะกร้าไว้ข้างหลัง มือหนึ่งถือธนูและอีกข้างหนึ่งถือไก่จำนวนห้าตัว เดินออกจากป่า เพื่อที่จะกลับไปที่บ้านของตัวเอง แม้มันจะหนักไปบ้าง แต่เมื่อคิดถึงลูกกับสามี ที่จะมีของกินในเย็นวันนี้จึงได้อดทนและเร่งเดินออกไปทันที
แต่ก่อนที่จะออกไปจากป่านั้นก็เจอเข้ากับพ่อของตัวเองที่วันนี้ทำงานในแปลงนาเพียงขึ้นวันเท่านั้น และเข้ามาในป่าเช่นเดียวกัน เขาได้ทั้งไก่ป่าและไก่ป่าเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นลูกสาวที่พักหลังได้ยินข่าวว่าไม่ค่อยได้เข้าป่า แต่กลับติดเพื่อนมากกว่า วันนี้เขาเห็นแบกของมากมายออกมาจากป่า จึงยิ้มออกมาเหมือนกับได้ลูกสาวคนเก่ง คนเก่าของเขากลับมาแล้ว
"อ้ายเยว่ วันนี้ลูกสาวของพ่อเก่งที่สุดเลย ได้ไก่มาหลายตัวเชียว พ่อคิดว่าลูกจะลืมสิ่งที่พ่อสอนให้เสียแล้ว" พูดพร้อมทั้งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"พ่อ ..เข้าป่ามาเหมือนกันหรือคะ เื่ล่าสัตว์ ฉันก็ต้องเก่งเหมือนพ่ออยู่แล้ว ฉันเป็ลูกสาวของนายพรานที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านเลยนะคะ"
เมื่อได้ยินว่าเป็เสียงใครที่เข้ามาทักทายเธอ จึงหันไปยิ้ม และคุยกับพ่อทันที ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่พ่อมองเธอด้วยความภูมิใจแล้ว เธอเองจึงรู้สึกว่าการกลับมาเข้าป่าอย่างนี้เป็สิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
"พ่อก็นึกว่าลูกลืมสิ่งที่พ่อสอนไปแล้ว เอาแต่ไปเที่ยวเล่น อย่าทำให้สามีลำบากใจเกินไปนัก ลูกอย่าลืมว่าลูกแต่งงานแล้ว ต้องดูแลครอบครัว ไม่อย่างนั้นลูกจะรักษาครอบครัวเอาไว้ไม่ได้นะ ลูกเขยเป็คนดี คนดีอย่างนี้ ลูกหาได้ยากแล้ว"
ถึงเขาจะไม่ได้เข้าไปหาลูกสาว แต่ใช่ว่าจะไม่ไปคอยให้คนตามดู เพราะเขานั้นรักลูกสาวคนนี้ของเขามาก จึงมักใช้ให้ลูกชายของเขาไปตามดูอยู่เสมอ และมักได้ยินเื่ที่ไม่ดีสักเท่าไร วันนี้ที่ได้เห็นลูกสาวเข้าป่ามาอย่างนี้ จึงได้รู้สึกดีขึ้น
"จริงอย่างที่พ่อพูดค่ะ ลูกสาวของพ่อเลอะเลือนไป ต่อไปนี้ไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว พ่ออย่าได้ห่วงเลยค่ะ ฉันคิดได้แล้วค่ะ"
"คิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้ว พ่อเป็ห่วงลูกเสมอนะ ถ้ามีอะไรให้ไปหาพ่อได้เสมอนะ อย่าได้สนใจคนอื่น ลูกเป็ลูกสาวของพ่อเสมอ"
ไม่ใช่ไม่รู้เื่ที่เมียใหม่ของเขาไม่ชอบลูกสาวที่เกิดจากภรรยาเก่าคนนี้ แต่เขาไม่คิดที่จะสนใจ เพราะเขาคิดเสมอว่าลูกสาวของเขา ใครจะมาทำอะไรไม่ได้
"หนูไม่ให้ใครมาทำอะไรได้หรอกค่ะ"
"อย่างนั้นก็รีบกลับบ้านเถอะ ตอนนี้เย็นมากแล้ว เดี๋ยวลูกกับสามีจะเป็ห่วงเอาได้"
"ค่ะพ่อ พ่อเองก็รีบกลับบ้านเถอะค่ะ"
หลังจากนั้นสองพ่อลูกจึงได้แยกกันกลับไปที่บ้านของตัวเอง
( ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ )
1K
