#ลู่หลินไม่อินประวัติศาสตร์

ตอนที่ 25 : ปากเป็นเหตุความซวยเป็นโท “ลู่หลินๆ ตื่นสิ! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน... เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก...”เสียงเรียกอันแสนคุ้นเคยดังขึ้น ปลุกให้ลู่หลินที่จมอยู่ในห้วงนิทราอันแสนยาวนานต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงุนงง...“...ชิวอิง??? ...”“ก็ใช่นะสิยะ! ถ้าไม่ใช่ฉันจะมีผู้หญิงคนไหนบุกมาหานายถึงห้องได้แบบนี้อีกล่ะ! เอ๊ะ? หรือว่ามี?!!!”“ห้อง? ...”พอถูกทักเกี่ยวกับสถานที่ที่อยู่ ลู่หลินก็เบิกตาโพล่งทันทีพร้อมกับกวาดตามองไปรอบห้องที่ว่าอย่างตกใจ พลันได้เห็นห้องเดิมอันเป็นหอพักมหาวิทยาลัยของตัวเอง ความรู้สึกแรกคืองุนงง ก่อนจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มอย่างดีใจ นี่เขากลับมายุคปัจจุบันได้แล้วใช่มั้ย?!!“ชิวอิง!!!!! คิดถึงแกมากกกกกกก” ปากก็พูดไป มือก็ชูขึ้นเป็นสัญญาณอ้อนๆ ว่า ‘ดีใจมากกกก คิดถึงมากกก มามะมากอดหน่อย!’ซึ่งเป็นท่าทางที่แสนน่าเอ็นดูจนใครเห็นก็คงอยากรีบเข้าไปกอดปลอบใจ แต่ไม่ใช่กับชิวอิง มนุษย์เพื่อนที่แสนเข้มงวดราวกับแม่คนนี้ ไม่เพียงไม่แสดงอาการเห็นใจ กลับยังเมินกันซึ่งๆ หน้าอีกด้วยแน่นอนว่าอาการเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ลู่หลินสลด… ความลิงโลดดีใจที่ได้กลับบ้านยังคงอยู่อย่างเต็มเปี่ยมแม้จะถูกเพื่อนเมินก็ตาม เมื่อคิดได้ว่าเรื่องราวร้าย ที่ผ่านมาเป็นแค่ความฝันอันยาวนานตื่นหนึ่งเท่านั้นก็รู้สึกโล่งใจมาก'หูยยยย ถ้ารู้ก่อนว่าหากโดนพ่อวัตถุโบราณนั่นผลักแล้วจะได้ตื่นจากฝันละก็ ลู่หลินคนนี้คงหาเรื่องกวนประสาทให้โดนผลักไปตั้งนานแล้ว!ชิวอิงมองท่าทางประหลาดของเพื่อนเสร็จก็รีบทักออกมา“อะไรกันยะ ไม่เจอกันวันเดียวอย่ามาเวอร์ รีบไปแต่ตัวเร็ว อาจารย์ลีมารอแล้ว!”“หา? อาจารย์ลี? ….” ชื่อที่ฝังไปในหัวเรียบร้อยแล้วว่าสมควรถูกกายหยาบของเขากระโดดเตะทันทีที่กลับมาถึงถูกเอ่ยขึ้น ทำให้ลู่หลินต้องถามขึ้นมาอย่างสงสัย“ก็ใช่นะสิยะ! นั่นไง พูดถึงก็มาพอดีเลย…” พูดจบชิวอิงก็ผายมือไปทางชายหนุ่มหน้าคุ้นที่เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องพร้อมด้วยแสงจ้าๆ น่าสงสัย เข้าประชิดเตียงนอนที่ลู่หลินนั่งอยู่พร้อมส่งรอยยิ้มสยดสยองมาให้“สวัสดีครับนักศึกษาลู่…ไปเมืองโจวกันเถอะ….” อาจารย์ลีเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร ก่อนจะพูดจี้ปมบางอย่าง“ห๊ะ!?! อะไรนะ?????? ม่ายยยยยยยย!!!!!!”“เฮื้อก!!!”ความตกใจ (ฝันสลาย….) พาให้ลู่หลินสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา ก่อนจะได้พบกับภาพที่สุดแสนทรมานใจ“คุณชาย! ตื่นแล้วหรือขอรับ!” “คุณชายเจ็บป่วยอันใดหรือไม่! "เด็กดำและเด็กขาวเอ่ยเรียกเขาอย่างตื่นเต้นพร้อมกลับวิ่งเข้ามาประกบข้างเตียงตั่งอย่างยินดี ฉากเบื้องหลังคือห้องพับแบบจีนโบราณห้องเดิมที่เขาเคยล้มหน้าทิ่มพื้นแบบไม่ผิดเพี้ยน ต่างกันตรงที่ยามนี้ไม่มีพ่อวัตถุโบราณมานั่งตีหน้ายักษ์จ้องมองเขาอีกแล้ว มีแค่คู่แฝดเสี่ยวไป๋เสี่ยวเฮยเท่านั้นที่ยังนั่งเกาะข้างเตียงเหมือนเดิม“……..-_-…….” ลู่หลินจ้อง…“…? _? …..” “…? _? …..” เสี่ยวไป๋และเสี่ยวเฮยมองตอบ…“……..-_-………" ลู่หลินมองอีก….ก่อนจะตัดสินใจตวัดผ้าห่มคลุมหน้าแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง… 'เอาล่ะ! ฝันซ้อนฝัน ซ้อนฝัน ซ้อนฝัน แน่ๆ! ข่มตาหลับลงไปให้ได้ เดี๋ยวตื่นมาก็ได้กลับบ้านเอง“….เอ๋… คุณชายป๋ายไม่สบายรึเสี่ยวเฮย? ….”“คงจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้งเสี่ยวไป๋…”‘….ไม่ได้ยิน… ลู่หลินคนนี้ไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกาอะไรทั้งนั้น!’“งั้นพวกเราไปตามท่านหมอยาหรือท่านพ่อบ้านหวังกลับมาดีมั้ยอ่า? ….”“แต่ท่านหมอยาเพิ่งจากไปเองนะ…"‘….เอาเถอะ เสียงนกเสียงกาจะเจื้อยแจ้วสักหน่อย อยู่ในความฝันอะไรก็เกิดขึ้นได้…’“แต่ท่าทางของคุณชายป๋ายดูแปลกๆ นะ… ข้าไปตามพ่อบ้านหวังมาดีมั้ย?”"ไม่ได้สิ! พ่อบ้านหวังสั่งเราไว้ว่าไม่ให้ออกไปที่ไหนเด็ดขาด ให้เฝ้าคุณชายป๋ายเอาไว้จนกว่าคุณชายจะฟื้นนะ…”‘…….เจ้าเด็กขาวเด็กดำนี่…พูดมากแม้แต่ในฝันข้าเชียวรึ? พอได้แล้ว หยุดพูด ให้ข้าไปตื่นในโลกปัจจุบันสักทีสิ!’คิดได้ดังนั้น ลู่หลินก็เอาแต่กระชับผ้าห่มคลุมตัวปิดหูปิดตาให้มากขึ้น หลอกตัวเองว่าการกระทำแบบนี้จะทำให้ได้ตื่นจากฝันร้ายและได้กลับบ้าน“หรือว่า… เราจะไปตามท่านอ๋องมาดี? เอาแบบนั้นดีกว่า!”‘เอ๊ะ! อย่านะ! อย่าไปตามเจ้าอ๋องโหดนั่นมานะ!’“จริงสิ! ตามท่านอ๋องดีกว่า รอสักครู่นะ! เดี๋ยวข้ามา”‘ไม่นะ! ไม่เอาเจ้าคนใจร้ายนั่น! ม่ายยย’เมื่อรู้ตัวว่าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง อาจจะต้องได้เจอกับคนที่ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้ ลู่หลินจึงตัดสินใจเลิกหลอกตัวเองและยอมรับความจริง ว่าไม่มีฝันซ้อนฝันอะไรนั่นและเขายังอยู่ในโลกอดีตเมื่อสี่พันปีก่อนเช่นเดิม ก่อนจะเปิดผ้าห่มออกมาแล้วเตรียมพุ่งไปหยุดเจ้าเด็กดำเอาไว้ไม่ให้ออกไปตามโจวหยางอ๋องมา“โคร้ม!!! โป๊ก!! โอ๊ย…… อูยยยยย เจ็บอ่า!!!!”แต่ลู่หลินก็ยังคงเป็นลู่หลิน ซุ่มซ่ามอย่างไรก็ยังอย่างนั้น คิดพุ่งตัวไปหยุดคน ก็กลายเป็นตัวเองที่ต้องมาสะดุดซะเองเพราะชายผ้าห่มผืนยาวจนหน้าทิ่มพื้นที่เดิมจุดเดิมไม่ผิดเพี้ยน หนักหน่อยที่คราวนี้เขารีบร้อนใส่แรงมากไป หัวจึงทิ่มปุ๊กลงพื้นจนบวมโนขึ้นมาคลายลูกมะกรูดเล็กๆ กลางหน้าผาก“คุณชาย!!!”คู่แฝดเห็นนายตัวเองลุกขึ้นมาทำสภาพไม่น่าดูที่เริ่มชินตาแล้ว…ได้ยินเสียงร้องโอดโอย บ่งบอกว่าเจ็บมากจึงรีบเข้ามาดูอาการ กลายเป็นว่าตอนนี้สามบ่าวนายลงมานั่งกองกับพื้นกันหมด มะรุมมะตุ้มหยิบจับผ้าห่มพร้อมดูเนื้อตัวหาร่องรอยบาดเจ็บกันให้วุ่นวายนอกเหนือจากมะกรูดลูกใหญ่บนหน้าผากของลู่หลินแล้ว ตามแขนขาก็ยังมีรอยฟกช้ำหลายจุดตามร่างกาย และที่น่าแปลกคือทั้งที่มันเพิ่งถูกกระแทก แต่กลับเขียวช้ำไปหมดจนคู่แฝดต้องแปลกใจ“อั้ยหยา…. เจ็บมั้ยขอรับคุณชาย….” เสี่ยวไป๋ถามขึ้นอย่างเป็นห่วงยามมองไปเห็นลูกมะกรูดสีแดงบวมเป่งกลางหน้าผากนั่น“โป๊ก!”“โอ๊ย!! คุณขายเขกหัวข้าทำไมขอรับ!” เสี่ยวไป๋ร้องโอดโอยทันทีที่ถูกตีอีกครั้ง รีบยกขึ้นมาจับหัวตัวเองปอยๆ“ก็จะทำให้เจ้าดูไง ว่าเจ็บมั้ย! …. มองอะไรเจ้าเด็กดำ! อยากถูกเขกอีกคนรึไง? "จัดการกับเสี่ยวไป๋คนซื่อเป็นการระบายอารมณ์ให้ตัวเองเสร็จก็หันไปพาลใส่เจ้าเด็กดำอีกคนที่นั่งอีกฝั่ง ทำสีหน้าหาเรื่องพร้อมรังแกเด็กเต็มที่ กับเด็กสตรีและคนชรา ลู่หลินคนนี้นับว่าเก่งกาจนักแล!แต่เสี่ยวเฮยค่อนข้างเป็นคนรู้งานและฉลาดกว่าเสี่ยวไป๋เล็กน้อย จึงรีบส่งยิ้มแฮะๆ ประจบเอาใจพร้อมเฉไฉเปลี่ยนเรื่องทันที“คุณชายป๋ายขอรับ… รอยที่แขนของคุณชายนี่แปลกมากเลย ทำไมถึงดูเขียวช้ำน่ากลัวนัก ทั้งยังเป็นจุด ๆ หนึ่ง… สอง… สาม… สี่… ห้า… หวา! ห้ารอยเหมือนรอยนิ้วคนเลยขอรับ!”คำทักของเสี่ยวเฮยทำให้ลู่หลินต้องหันมาสนใจร่างกายตัวเอง ยกแขนเรียวขึ้นมาดู ลองสัมผัสก็รู้สึกเจ็บจี๊ดตามอาการช้ำเป็นจ้ำๆ พลันนึกได้ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ถูกโจวหยางอ๋องจับกระชากโดยแรง… แรงจนถึงขั้นเป็นรอยมือขนาดนี้….‘พ่อวัตถุโบราณนั่นไปแรงดีมากจากไหนกัน! แรงมากขนาดนี้น่าจับเทียมเกวียนลากจูงไปไถนาซะให้เข็ด!’“ฮึ! รอยนี่! จะเป็นใครได้อีก ก็ท่านอ๋องคนดีของพวกเจ้านั่นแหละทำ! แค่ข้าบอกว่าเจียฮว๋าซานเป็นภูเขาไฟ ไม่ใช่เทพอย่างที่งมงายกัน และกำลังจะระเบิดปล่อยลาวาออกมาฆ่าล้างผู้คนในสามสิบวันแค่นี้ ถึงกับรับไม่ได้ บีบข้าเสียแรงขนาดนี้! ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนกัน! คอยดูนะ ข้าจะไม่ช่วยแล้ว ปล่อยให้นอนอืดตายอยู่ใต้กองหินภูเขาไฟนั่นแหละ!!! "ลู่หลินได้ที่ก็เริ่มบ่นกระปอดกระแปด ใส่ไฟโจวหยางอ๋องเป็นการใหญ่และเตรียมหาพวกทันที โดนรังแกอยู่คนเดียว รู้เรื่องอยู่คนเดียวก็อึดอัด อยากพูดอยากบ่นให้คนอื่นได้ฟังเสียบ้างจะได้อารมณ์ดีขึ้นย้อนมาเวลามาได้แค่วันเดียวก็ผ่านเรื่องราวมาเสียมากมาย ทั้งตกผา ทั้งปีนปากปล่องภูเขาไฟ ไหนจะถูกเจ้าอ๋องใจร้ายนั่นรังแกอีก หากเป็นคนทั่วไปที่จิตใจอ่อนไหวคงเอาแต่นั่งร้องไห้ไม่เป็นอันทำอะไรแต่เพราะเขาคือลู่หลินไง! ลู่หลินคนนี้เห็นตัวจิ๋วๆ แต่จิตใจแข็งแกร่งดุจหินผานะจะบอกให้! เจอแค่นี้คิดว่าเขาจะยอมแพ้รึไง? ไม่มีทางหรอก!แต่สู้คนเดียวแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้มันก็เหนื่อยไง… จำเป็นต้องหาพวกพ้องที่ไว้ใจได้สักหน่อย ไหน ๆ เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวเฮยก็เป็นคนรับใช้ใกล้ชิดกับเขาทั้งยังเป็นเด็กซื่อ ๆ บ่นให้ฟังสักหน่อยจะเป็นไรไป….มิคาดสักนิดว่าหลังจากบ่นให้ฟังแล้วจะได้เห็นสีหน้าตื่นตกใจจากคำพูดของเขาเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสายตายังแสดงอาการไม่ชอบใจอย่างชัดเจน…‘อย่าบอกนะ…ว่าเจ้าสองเด็กขาวดำนี่จะเป็นเอฟซีท่านเทพภูเขาเหมือนกัน… ปั๊ดโถ่เอ๊ย…ซวยจริงๆ เลยลู่หลิน…..’ในขณะที่กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปเพื่อกู้สถานการณ์อันผิดพลาดนี้ อยู่ ๆ ชายชราแปลกหน้าก็ปรากฏตัวขึ้น“คุณชายป๋ายผ่านอุบัติเหตุทั้งตกผา ทั้งได้รับอากาศพิษ เกรงว่าจะเลอะเลือนเกินไปแล้ว… ถึงได้นั่งคลุกฝุ่นกับบ่าวไพร่บนพื้นทั้งยังพูดจาไร้สาระ… หากรู้ไปถึงไหนคงอับอายไปถึงนั่น….”คำตำหนิที่รุนแรงทำเอาลู่หลินกัดฟันกรอด เตรียมลับฝีปากต่อกรทันทีตามประสาคนไม่ยอมคน แต่ก็ต้องเบรกเอี๊ยดยามได้เห็นคู่แฝดเอ่ยเรียกชายชราตรงหน้า“พ่อบ้านหวัง!!!”

_______________________Talk#ขอบคุณคอมเมนต์ค่าE-Book ที่ Meb ภาค 1 ออกแล้วมี 80 ตอน เพิ่มตอนพิเศษ 5 ตอน ราคา 299 บาทE-Book ที่ Meb ภาค 2 ออกแล้วมี 67 ตอน เพิ่มตอนพิเศษ 3 ตอน ราคา 299 บาทสนใจสั่งซื้อเข้าไปที่ Meb กดค้นหานักเขียน Giffyguf เจอเลยค่ะ สำคัญ! ก่อนซื้อเข้าไปดูรายละเอียดข้อมูลเนื้อหาในเล่มในตอนที่ 1 ก่อนนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนค่า >_<

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 25 : ปากเป็นเหตุความซวยเป็นโท

นิยายแนะนำ

#ลู่หลินไม่อินประวัติศาสตร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 25 : ปากเป็นเหตุความซวยเป็นโท

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้