บทที่ สิบเก้า
ตัวแทนแคว้น
หลังจากที่ฟ่านหนิงเจรจาอย่างยากลำบากกับจ้าวจวิ้นหยางแล้วต้องหอบความล้มเหลวกลับมานางก็นั่งอยู่บนเก้าอี้กลมเล็กในเรือนตัวเองพลางถอนหายใจยาวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งมือเรียวที่ประดับกำไลหยกสีเขียวอ่อนเคาะลงบนโต๊ะชาเบาๆเป็จังหวะราวกับจะระบายความหงุดหงิดออกมา
“ให้ตายสิ...ต่อให้ต้องแบกหน้าไปหาคนผู้นั้นอีกครั้งแล้วต่อให้ข้ากราบกรานลงตรงหน้า เขาก็ไม่มีวันยอมเปลี่ยนใจแน่” ฟ่านหนิงพึมพำเสียงแ่ แต่แววตาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มริมฝีปากเม้มแน่นความจริงแล้วนางก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมจ้าวจวิ้นหยางจึงไม่อ่อนข้อให้หลังจากถูกนางดูแคลนมาหลายครั้ง หากต้องเผชิญหน้ากันอีกหนเขาคงเกลียดและโมโหนางยิ่งกว่าเดิมเป็แน่
ฟ่านหนิงเอียงตัวนั่งพิงโต๊ะซบตัวอย่างคิดไม่ตกเงยหน้ามองเพดานไม้แกะลายอย่างเหม่อลอย ก่อนเอ่ยเรียกเสียงแ่เบา “เ้าระบบออกมาที ข้ามีเื่อยากถาม”
เพียงไม่นานนักแสงเรืองรองฃก็ลอยขึ้นมาเป็ตัวอักษรเหนือโต๊ะชา “ระบบเปิด”
ฟ่านหนิงรีบโน้มกายเข้ามาสายตาจับจ้องตัวอักษรเ่าั้เอ่ยถาม “หากภารกิจนี้ข้าทำไม่สำเร็จหากจ้าวจวิ้นหยางเดินทางไปกับถังหลันชิงแทนหานอี้เหอ จะเกิดสิ่งใดขึ้น?”
【คำเตือน】 เสียงระบบตอบกลับมาในหัวทันทีน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก
“หากเส้นเื่ถูกเปลี่ยนเช่นนี้จะกระทบต่อเส้นเื่หลักอย่างมาก ระดับความประทับใจของถังหลันชิงที่มีต่อหานอี้เหอจะลดลงถึงแปดส่วนและอาจทำให้ตัวเอกทั้งสองมิอาจตกหลุมรักกันได้”
ตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นแทบจะสะท้อนในดวงตาของฟ่านหนิงนางเบิกตาโพล่ง ร่างสะท้านวาบ “ว่าอย่างไรนะ!?”
ระบบยังไม่หยุด 【ผลกระทบต่อผู้ทำภารกิจ: ตัดแต้มพลังชีวิตจำนวนสองร้อยแต้ม】
“สองร้อย!?”ฟ่านหนิงอ่านจบลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เสียงสูงจนสาวใช้ด้านนอกต้องเหลียวมองเข้ามาด้วยความแปลกใจนางจึงรีบไอแก้เก้อแล้วกดเสียงลงต่ำ “สองร้อยแต้มไม่ใช่เท่ากับตายชัดๆหรือ!?”
เพียงคิดภาพพลังชีวิตเหลือศูนย์นางก็เย็นวาบไปทั้งร่าง นิ้วมือที่วางบนโต๊ะชาเกร็งจนข้อนิ้วขาว
“เ้าระบบอย่างเล่นตลกอะไรกับข้าอีกเลย ข้าถามจริงเถิดไม่มีทางเลือกอื่นแล้วหรือ!?”ฟ่านหนิงกัดฟันถาม ดวงตาเรียวโตเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
คราวนี้ระบบเงียบไปไม่ตอบกลับในทันทีเช่นครั้งก่อนๆ เพียงแสดงข้อความว่า 【กำลังประเมินสถานการณ์ใหม่】
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งก้านธูปฟ่านหนิงถึงกับกระวนกระวายจนเดินวนไปวนมาในเรือน ชุดกระโปรงผ้าไหมที่ปักลายดอกบัวพลิ้วไหวตามฝีเท้าแสงแดดสุดท้ายยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาทาบเงานางบนพื้นดินเผยให้เห็นร่างบางที่เต็มไปด้วยความร้อนรน
ในที่สุดเสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง 【ประเมินเสร็จสิ้น】
ฟ่านหนิงหยุดชะงักทันทีหันกลับไปมองตัวอักษรเรืองแสงที่ลอยขึ้นเหนือหัวใจตนอย่างจ้องเขม็ง
【ภารกิจสำรอง: ทำให้ตัวละครถังหลันชิงไม่เดินทางไปกับคณะทูต】
“หา?” ฟ่านหนิงเลิกคิ้วสูง “แล้วแบบนี้หมายความว่าเช่นไร?”
ระบบตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เพราะพระเอกและนางเอกไม่อาจแยกจากกันได้หากสถานการณ์เกิดขึ้นว่าไปก็ต้องไปด้วยกัน หากอยู่ก็ต้องอยู่ด้วยกัน”
ฟ่านหนิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเบ้ปากแล้วพึมพำ “พูดเสียเหมือนเป็กลอนรักโง่เง่า” แต่โดยสรุปมองความเป็ไปได้ก็น่าจะดีกว่าภารกิจเดิมวิธีนี้น่าจะง่ายกว่าการลากคนดื้อรั้นอย่างจ้าวจวิ้นหยางให้ถอนตัว
นางกอดอกครุ่นคิดดวงตาส่องประกายวาวขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับเห็นหนทางที่ยังพอทำได้
แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียวจะเอื้อมไปััอักษรแสงเพื่อกดรับภารกิจเสียงระบบก็ดังเตือนขึ้นอีกครั้ง 【คำเตือนก่อนกดรับ : หากผู้เล่นเลือกภารกิจสำรองอนาคตจะต้องเผชิญภารกิจเสริมเพิ่มเติมซึ่งเป็ภารกิจจากสถานการณ์ใหม่ที่ไม่เคยพบเจอเพื่อกระตุ้นค่าเส้นเื่ให้สม่ำเสมอ】
ฟ่านหนิงกลอกตาแทบจะไปถึงเพดานห้อง “เ้าพูดออกมาเสียยิ่งใหญ่! ถ้าไม่รับตอนนี้ข้าก็ตายอยู่ตรงนี้ทันทีมิใช่หรือ?”
ระบบไม่ตอบกลับ
ฟ่านหนิงกำหมัดแน่นสูดหายใจเข้าลึกหนึ่งเฮือก“อนาคตเป็ความลำบากของอนาคต วันนี้ข้าขอมีชีวิตก่อนเถิด!” ว่าจบนางก็เหยียดนิ้วกดรับทันที
【ภารกิจสำรองได้รับการยืนยัน】
【เงื่อนไขใหม่ได้ถูกบันทึกแล้ว】
เสียงของระบบดังก้องในหัว ก่อนตัวอักษรเรืองแสงจะเลือนหายไปในอากาศ
ฟ่านหนิงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้งคล้ายคนที่ถูกปลดพันธนาการก้อนใหญ่ แต่ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยความกังวลสุดท้ายก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกใหญ่ หวังให้ความขมของชาเขียวกลบความขมขื่นในใจ
“ในเมื่อเส้นทางมันเปลี่ยนเช่นนี้แล้วข้าก็ต้องหาทางทำให้ถังหลันชิงอยู่เมืองหลวง!” ฟ่านหนิงบ่นพลางจ้องไปที่ถ้วยชาขณะเริ่มคิดหากลยุทธ์ใหม่ต่อไป
แม้เื่ภารกิจจากระบบจะทำให้ฟ่านหนิงต้องเปลืองสมองจนรู้สึกเหมือนหัวแทบะเิแต่วันถัดมาก็มีข่าวที่พอทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้าง เมื่อจางไป๋ซินรีบเข้ามารายงานด้วยใบหน้าเปี่ยมยิ้ม“คุณหนูใหญ่ศิษย์พี่รองของบ่าวเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้วเ้าค่ะ”
ฟ่านหนิงที่กำลังนั่งเปิดสมุดตำราพิณอยู่บนโต๊ะอย่างเหม่อลอยหันหน้ามาอย่างรวดเร็ว แววตาเปล่งประกายสนใจขึ้นมาทันที “ศิษย์พี่รองของเ้า? อืม...มาถึงได้พอดหมาะพอเจาะดีจริงๆเช่นนี้ข้าไม่ต้องเหนื่อยหาคนแล้ว”แผนการที่นางวางเอาไว้ต้องใช้คนพอดี
จางไป๋ซินยิ้มพลางพยักหน้า “เ้าค่ะ ให้บ่าวนำศิษย์พี่มาพบเลยดีไหมเ้าคะ?”
ฟ่านหนิงตอบรับทันทีให้พาไปที่สวนหลังจวนแจ้งพ่อบ้านด้วยว่าข้าจะให้เขามาพูดคุยก่อนจะรับมาเป็บ่าวที่นอกเรือน
จางไป๋ซินดำเนินการอย่างรวดเร็วไม่นานนักบุรุษร่างสูงผึ่งผายก้าวเข้าไปที่สวนด้านหลังฟ่านหนิงพิจารณาลักษณะของบุรุษคนนี้ อายุน่าจะใกล้เข้ายี่สิบกลางๆสีหน้าเคร่งขรึมไม่ล่อกแล่กเหมือนจางไป๋ซินไม่มีผิดแต่กลับมีความสงบนิ่งและมั่นคงเพิ่มเข้ามา ใบหน้าคมผิวสีแทนจากการเดินทางรอนแรมกลางแดดมานานทำให้ดูมากประสมการณ์
เมื่อเขาเดินมาถึงก็ก้มศีรษะคารวะอย่างนอบน้อม“คารวะคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยแซ่เฟิง นามว่าซวนเป็ศิษย์พี่รองของจางไป๋ซินขอรับ”
ฟ่านหนิงกวาดตามองเขาั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น แล้วจึงวางถ้วยลงเอ่ยถามเสียงนุ่ม“เฟิงซวน เ้าเคยทำงานสิ่งใดมาแล้วบ้าง บอกข้ามาให้ละเอียดที”
เฟิงซวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าน้อยเคยทำงานอยู่ในสำนักคุ้มกันมาหลายที่นานนับเกือบสิบปีทำหน้าที่ทั้งคุ้มกันสินค้า คุ้มครองผู้คน รวมถึงเดินทางไกลไปต่างแคว้นบ่อยครั้งงานหนักเพียงใดก็ไม่เคยปฏิเสธ ข้ารับทำทั้งสิ้นขอรับ”
ฟ่านหนิงฟังพลางพยักหน้าเบาๆสายตาจับสังเกตท่าทางของเขาแล้วคิดในใจว่าไม่เหมือนจางไป๋ซินที่ยังมีแววพลิกแพลงอยู่บ้างเฟิงซวนกลับดูสงบนิ่งเปิดเผยเป็ต้นไม้ใหญ่ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแต่ไม่ดูเทอะทะ
“แล้วเหตุใดเ้าถึงตอบรับและเลือกออกมาจากสำนักคุ้มกันล่ะ?” ฟ่านหนิงลองถามซักต่อ
“ข้าน้อยทำงานมานาน แต่เป็เพียงลูกจ้างหาใช่ผู้สืบทอดตำแหน่งใดๆ มองไม่เห็นว่าจะก้าวหน้าใดๆแม้เป็สำนักคุ้มกันก็ย่อมให้ความสำคัญแก่ลูกหลานมากกว่าข้าน้อยคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะออกมาใช้ความสามารถหาหนทางของตนเองอีกทั้งศิษย์น้องส่งจดหมายมาชักชวนพอดี จึงคิดว่าคงถึงคราวเปลี่ยนแปลงเสียที”
ฟ่านหนิงเลิกคิ้วเล็กน้อยสีหน้าแสดงออกอย่างพอใจ “อย่างนี้เองพูดได้ว่ามีทั้งความสามารถและอยากก้าวหน้า”
จางไป๋ซินที่ยืนอยู่ข้างๆยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่ศิษย์พี่รองตอบคำถามของนายหญิงได้ดี
ฟ่านหนิงยกพัดเล็กขึ้นกั้นริมฝีปากพลางหัวเราะเบา“เช่นนี้ก็ดี เ้าไม่ต้องห่วงเื่ตำแหน่งของตนถ้าทำดีย่อมก้าวหน้า ข้าจะส่งเื่ให้พ่อบ้านจัดให้เ้ามีหน้าที่เป็บ่าวคุ้มกันภายนอกเรือนยิ่งพิสูจน์ตัวได้ก็มิยากที่จะได้รับความไว้วางใจ”
เฟิงซวนโค้งศีรษะลงอย่างเคารพ “ขอบคุณคุณหนูใหญ่ที่กรุณา”
แต่ก่อนที่บทสนทนาจะจบเฟิงซวนเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงยกมือประสาน “คุณหนูใหญ่ที่จริงครั้งนี้ข้ามิได้มาลำพัง ข้ามีสหายร่วมทางออกจากสำนักมาด้วยกันพวกเขาเองก็มีฝีมือไม่ด้อย หากคุณหนูใหญ่ยัง้าคนเพิ่มข้าอยากให้สหายของข้าเป็อีกตัวเลือก”
ฟ่านหนิงเบิกตาเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะน้อยๆ อย่างมีชีวิตชีวา “สหายร่วมทางหรือ? เช่นนี้ก็ยิ่งดีสิ ข้ากำลังคิดอยู่ว่าหากมีคนเพิ่มมาอีกคงจะดี”
ดวงตากลมโตของนางเป็ประกายวาววับยกพัดเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างเจือความยินดีอย่างเปิดเผย “ได้ข้าตอบตกลง แต่ก่อนที่ข้าจะรับพวกเ้าเข้ามาเป็ทางการนั้น...มีงานหนึ่งที่ข้าอยากให้ทั้งเ้าและสหายของเ้าไปทำให้สำเร็จก่อน”
เฟิงซวนเงยหน้าขึ้นสีหน้าสงบนิ่งไม่เปลี่ยน แต่แววตามีประกายสนใจ “งานใดหรือคุณหนูใหญ่?”
ฟ่านหนิงยิ้มบางริมฝีปากแดงระเรื่อคลี่ยกขึ้นอย่างมีเลศนัย “ไม่ง่ายนักแต่ก็ไม่ยากเกินไป หากพวกเ้าทำได้ ข้าก็ไม่ลังเลจะรับทุกคนเข้ามา และอย่าลืมว่าเื่นี้ต้องเป็ความลับ”
หลายวันถัดมาขณะที่ฟ่านหนิงนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้พนักไม้ดวงตาเรียวยาวทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง กลิ่นชาอบกลีบผกาหอมกรุ่นแตะปลายจมูกนางใช้นิ้วเรียวพัดไล่ความอบอ้าวของฤดูอย่างที่ไม่ค่อยจะเกิดผลพลางครุ่นคิดถึงแผนการที่ดำเนินการของมันอยู่
ขณะนั้นสาวใช้ส่วนตัวของนางก็เดินเข้ามาคุกเข่ารายงานไม่ใช่ใครอื่น...จางไป๋ซินนั้นเอง “คุณหนูใหญ่ เื่ที่ให้ปล่อยข่าวลือ ตอนนี้ข่าวนั้นกระจายไปทั่ววัดแล้วเ้าค่ะ” เสียงนั้นกระซิบเบาให้แน่ใจว่าได้ยินเพียงสองคน
ฟ่านหนิงหันสายตากลับมาริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มบางอย่างคนกำลังพอใจ “ดีมาก” นางรับคำรายงานเพียงสั้นๆ ที่นางเลือกให้ปล่อยข่าวลือที่วัดเป็เพราะมารดาของถังหลันชิงมักจะไปบ่อยๆ เรียกได้ว่าแทบทุกสองถึงสามวันและข่าวลือหนาหูเช่นนี้คงไม่พลาดที่ฮูหยินถังจะได้ยิน
เื่เกี่ยวกับข่าวลือว่าที่ชายแดนติดกับมู่ก่านตอนนี้มีโรคสตรีระบาดโรคประหลาดผู้ที่ตั้งครรภ์จะตกเืแท้งอาจจะถึงชีวิตส่วนสตรีที่ไม่ตั้งครรภ์หากติดก็ตัวร้อนแดงราวถูกเผาและอาจกลายเป็หมันถึงถังหลันชิงไม่กลัวแต่ฮูหยินถังไม่ใช่ คนเป็มารดามีบุตรสาวมาได้ยินเข้าคงไม่มีทางให้ลูกในไส้ต้องเสี่ยงเดินทางไปกับคณะทูตแน่
สตรีที่นอนเอกเขนกหัวเราะในลำคออย่างพอใจยกพัดขึ้นกั้นริมฝีปากนั้นเพราะทางข่าวลือนี้แพร่สะพัดหนักอีกก็ไม่แน่ว่าไม่เพียงแค่ถังหลันชิงมารดาของนางเองก็คงห้ามเช่นกัน ‘ข้าอาจจะไม่ต้องไปด้วยก็ได้...’ คิดแล้วนางก็กระตุกยิ้มมุมปากแววตาเป็ประกายระยิบยับ
‘ข้าทำเพื่อท่านเลยเชียวนะ จ้าวจวิ้นหยาง ข้าจะได้ไม่ไปให้ขัดลูกตา’ จากครั้งที่แล้วที่เจอกันในเทศกาลชมบัวบุรุษผู้นั้นคงรังเกียจนางหนักหนาปล่อยให้เขาได้สะใจเสียบ้าง
….
หากแต่สิ่งที่เกิดกับจ้าวจวิ้นหยางที่กำลังวางแผนเตรียมตัวสำหรับหน้าที่ผู้นำคุ้มกันคณะทูตอยู่ในจวนหลินฝูโหวกลับต่างออกไปจากที่ฟ่านหนิงคิดอย่างมา
จ้าวจวิ้นหยางที่มือหนึ่งถือกระดาษรายการขึ้นเผลอขยำจนแน่นโดยกลิ่นใบชาหอมกรุ่นที่ตั้งข้างตัวไม่สามารถคลายอารมณ์ได้เลย สายตาของเขาที่ขุ่นมัวหลังจากเงยจากแผนงานที่วางกระจายเต็มโต๊ะเพราะผู้ติดตามของเขาก้าวเข้ามาคุกเข่า รายงานด้วยเื่ที่ไม่สบอารมณ์เช่นว่า “ซื่อจื่อ ตอนนี้ข่าวลือที่แพร่ไปทั่ววัดในเมืองหลวงว่าที่ชายแดนเกิดโรคสตรีระบาด ทั้งหญิงตั้งครรภ์จะตกเื หญิงไม่ตั้งครรภ์จะกลายเป็หมันเอ่อ...ข้าน้อยตรวจสอบแล้ว ข่าวนี้มาจากคนของจวนสกุลฟ่านขอรับ”
เสียงถ้วยชากระทบโต๊ะเมื่อจ้าวจวิ้นหยางตบโต๊ะแรงเกินไปจนถ้วยกระเด้งขึ้นดวงตาคมเข้มฉายแววหงุดหงิดปนเย้ยหยัน
“หึ ต้องเป็นางแน่นอนข้าคาดไว้แล้วว่าอย่างไรคุณหนูใหญ่ผู้นี้ก็ต้องไม่ยอมง่ายๆจะต้องคิดหาวิธีจะให้ข้าล้มเลิก เพียงแต่ข้าเดาผิดไปหน่อยนึกว่านางจะหาข้ออ้างทำให้ข้าถอนตัวที่แท้เปลี่ยนแผนให้ตัวนางไม่ต้องเดินทางแทนเสียอย่างนั้น”
บ่าวติดตามที่ทำหน้าที่สืบข่าวเงยหน้าขึ้นมองเ้านายอย่างลังเล“ซื่อจื่อจะให้แก้ข่าวนั้นหรือไม่ขอรับ?”
“ยังไม่ต้อง”จ้าวจวิ้นหยางหัวเราะหยันเสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการประชดประชัน จากที่งานเทศกาลชมบัวนางยังหาว่าข้าไม่มีความสามารถพอนำคณะทูต จะพากันตกอยู่ในอันตรายเลยไม่ยอมไปด้วยเพราะคิดว่าข้าไร้ฝีมือถ้านางไม่พอใจถึงขั้นไม่อยากร่วมเดินทางด้วยขนาดนั้นก็ต้องดูกันหน่อยว่าเ้ามีเื้ัยิ่งใหญ่เช่นข้าหรือไม่ “ฮ่าๆลองดูสิว่าครั้งนี้จะปฏิเสธอย่างไร!”
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเสื้อคลุมยาวสีดำปักลายเมฆเงินสะบัดพลิ้ว ดวงตาคมกริบฉายประกายดุดันแต่กลับมีรอยยิ้มยียวนพาดอยู่บนริมฝีปาก “นางไม่อยากไปกับข้าข้าก็จะทำให้นางหนีไม่พ้น”
คนติดตามจ้าวจวิ้นหยางนามว่าฉินจั๋วก้มหน้าเงียบได้แต่คิดในใจว่าคุณหนูฟ่านกับซื่อจื่อนี่อย่างไร ที่มีเื่วุ่นวายทั้งหมดก็ล้วนเกิดจากการที่ทั้งสองไม่ยอมลดราวาศอกให้กันมิใช่หรือช่างเป็ไฟผลาญไฟกันจริงๆ
….
ในห้องทรงพระอักษรโอ่อ่าของตำหนักเฉียนชิงเสากลมใหญ่ลายัทองสี่มุมอาบแสงแดดที่ผ่านบานหน้าต่าง ผืนพรมสีแดงเข้มฮ่องเต้ประทับนั่งด้วยพระพักตร์สงบขณะทรงงาน จ้าวจวิ้นหยางที่มาขอเข้าเฝ้าเขาก้าวเข้าห้องมาแล้วก้มศีรษะคารวะอย่างนอบน้อมก่อนเอ่ยขึ้น “ฝ่าา เื่เกี่ยวกับคณะทูตกระหม่อมมีเื่ที่คิดว่าควรกราบทูลเสนอ”
ฮ่องเต้เลิกพระขนงดวงเนตรจ้องอย่างสนใจ “สิ่งใดเล่า?”
“แม้การเดินทางของคณะทูตครั้งนี้จะมีขุนนางและทหารคุ้มกันครบถ้วนแต่กระหม่อมเห็นว่ายังขาดสิ่งหนึ่งไปพ่ะย่ะค่ะ” เขาเว้น่ไปเทียนซางฮ่องเต้มองอย่างรอคอย “สตรีพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวจวิ้นหยางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง“นั้นเพราะการไปสานสัมพันธ์ต่างแคว้นนั้นหาใช่เพียงบุรุษจะพูดคุยกันได้ทั้งหมด หากยังมีฝ่ายในของแคว้นมู่ก่านก็สำคัญยิ่งหากมีสตรีผู้รู้ขนบธรรมเนียมประเพณีของแคว้นเราเป็อย่างดีเพื่อเป็ตัวแทนของสตรีที่จะแสดงให้ชาวมู่ก่านเห็น จะช่วยให้การเจริญสัมพันธไมตรียิ่งราบรื่นครบทุกด้าน”
เหล่าขุนนางที่ยืนเรียงอยู่ด้านข้างสี่ห้าคนที่ร่วมประชุมเื่คณะทูตด้วยต่างหันหน้ามองกันอย่างไตร่ตรองส่วนฮ่องเต้ที่นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย “คำพูดเ้ามีเหตุผลนัก แต่องค์หญิงในวังล้วนยังเยาว์วัยไม่เหมาะแก่การเดินทาง หากจะหาสตรีผู้เหมาะสมก็ควรเป็บุตรสาวขุนนางผู้ใหญ่...ว่าแต่ควรเป็ผู้ใดเล่า?”
ขุนนางบางคนทำท่าลังเล สุดท้ายฮ่องเต้ก็ตรัสออกมาด้วยพระพักตร์ที่ค่อยๆผ่อนคลาย “เสนาบดีฟ่านที่ร่วมคณะทูตก็มีบุตรสาวผู้หนึ่งมิใช่หรือ? นางเติบโตในเมืองหลวง ได้รับการอบรมอย่างดีรู้จักขนบธรรมเนียมบ้านเมือง เห็นทีจะเหมาะแก่การเป็ตัวแทนสตรีของแคว้น”
จ้าวจวิ้นหยางก้มศีรษะลงอย่างพอใจแต่ในดวงตากลับฉายรอยยิ้มบางเบาท้าทายยามที่คิดถึงใบหน้าของสตรีคนนั้นที่ไม่สบอารมณ์ตอนที่รู้ข่าวนี้
9K
