บทที่ : 26
“เอ่อ...”
เยว่ฮวาถึงกับไปไม่เป็เมื่อได้ยินคำกว่าวของพี่สวานอกไส้ผู้นี้ ถึงจะพอรู้ตัวว่าตัวเองแข็งแกร่างขึ้นมากแค่ไหน แต่พอมาได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่ายแบบนี้ นางก็อดที่จะรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้
“พี่!” นางทำน้ำเสียงกระเง้ากระงอดใส่อีกฝ่ายพลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก็อดที่จะรู้สึกอุ่นใจไม่ได้
“เ้าค่ะเ้าค่ะ เอาเป็ว่าคุณหนูระวังตัวดีๆ นะเ้าคะ” ฝ่ายหลิงหลินเองก็ยิ้มน้อยๆ ออกมา ไม่ว่าเื่ราวทั้งหมดนี้จะเป็ความฝันหรือความจริง หรือว่ามันจะเกิดมาจากอะไรก็ตามที นางก็ดีใจที่คุณหนูของนางได้เติบโตขึ้นสักที
ที่ผ่านมาพวกนางทั้งสองคนผ่านอะไรมามากมาย ไม่ว่าจะเป็ความเ็ป ความทรมาน ความสูญเสีย หรืออะไรก็แล้วแต่
แต่ในเมื่อไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขเื่ราวในอดีตได้ นางก็จะสนับสนุนทุกอย่างที่คุณหนูของนางจะทำ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนางก็จะไม่มีวันเสียใจอย่างเด็ดขาด
“พี่...” เยว่ฮวายิ้มกว้างเมื่อสายตาคู่นั้นมองมาด้วยความภาคภูมิใจ ถึงมันจะเป็เพียงแค่เื่เล็กๆ น้อยๆ แต่ความรู้สึกที่นางได้รับมานั้นมันก็เพียงพอแล้ว “ขอบคุณ”
“...”
“มันจะมากไปหน่อยแล้ว!” ในตอนที่สองสาวกำลังสื่อความหมายผ่านสายตาอยู่นั้น ตัวประกอบหนึ่งก็เคลื่อนร่างมาประจันหน้าของหญิงสาวพอดิบพอดี พร้อมกับร้องะโออกมาด้วยโทสะ เพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ใส่ใจพวกเขาทั้งสี่เลย “ถ้าตายขึ้นมาก็อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน!!”
“เฮ้อ...” เยว่ฮวาที่กำลังรู้สึกฟูฟ่องในหัวใจก็ถึงกับถอนหายใจออกมา “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกเ้าโตมาขนาดนี้ได้ยังไงทั้งๆ ที่โง่เป็เต่าแบบนี้...”
เสียงยานคางสวนทางกับฝ่ามือเรียวขาวเนียนที่คว้าเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่าย ซึ่งกำลังฟุ่งหมัดตรงมาหานาง ก่อนที่จะจับมันให้มั่นแล้วดึกร่างของเขาไปตามทิศทางของหมัด ทำให้อีกฝ่ายเสียหลัก ตามด้วยเปลี่ยนเป็ทิ้งน้ำหนักลงที่เท้าซ้าย แล้วใช้เท้าขวากวาด่ล่างของอีกฝ่าย จนชายตัวโตที่เยว่ฮวาสูงเพียงแค่่อกของอีกฝ่าย ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นโดยที่แทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตัวเองลงมานอนวัดพื้นได้อย่างไร
ซึ่งก่อนที่เขาจะทันได้ส่งเสียงร้องออกมา เยว่ฮวาก็ทิ้งน้ำหนักลงที่เท้าขวาที่เตะกวาดไปก่อนหน้านี้ แล้วใช้เท้าซ้ายเตะงัดเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่าย
วูบ....
ต่อให้เป็คนที่ฝึกการต่อสู้มาสักแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วส่วนหัวก็ยังเป็จุดที่ฝึกฝนได้ยากที่สุด และอ่อนไหวต่อการโจมตีมากที่สุด โดยเฉพาะ ใบหน้า ลำคอ ท้ายทอยและปลายคาง ยิ่งไม่ต้องนับถึงเ้าพวกที่เสเพลทำตัวกร่างไปวันๆ แล้วไม่ได้ฝึกฝนพวกนี้เลย...
ซึ่งเมื่อเยว่ฮวาหวดเข้าไปที่ปลายคางของอีกฝ่ายเข้าเต็มรัก มีหรือที่อีกฝ่ายจะรอดตัว...
“...”
“...”
“...”
.
.
ไม่เพียงแค่สามคนที่กำลังพุ่งเข้ามาต้องหยุดชะงัก แต่คนอื่นๆ ที่เฝ้ามองดูอยู่ ั้แ่คุณชายตู้กู่ เหล่าตัวประกอบเบอร์อื่นๆ ตลอดไปจนผู้คนเท่าเฝ้าดูเหตุการณ์ณืนี้อย่างใกล้ชิด ต่างก็ต้องอ้าปากค้างไปตามๆ กัน
เพราะในสายตาของพวกเขานั้นทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ซึ่งที่พวกเขาทั้งหมดเห็นก็เพียงแค่ชายตัวโตพุ่งเข้าหาหญิงสาวหมายจะต่อยตีนาง แต่กลับกลายเป็ว่าเมื่อพุ่งเข้าไปประชิด เขาก็ต่อยพลาดแล้วล้มลง ก่อนที่จะโดนเตะไปรอบหนึ่ง...
แล้วสลบไป
‘ง่ายๆ แค่นี้?’
ที่สำคัญที่สุดคือมันเกิดขึ้นในลมหายใจเดียวด้วยซ้ำ!!
ทำให้ผู้คนที่เคยสงสารหญิงสาวที่มาตกเป็เป้าหมายของกลุ่มคนเหล่านี้ ต่างก็พากันใไปตามๆ กัน เพราะคนที่มีฝีมือขนาดนี้ ทั้งยังควรจะเพิ่งเข้าพิธีบรรลุวัย แต่กลับไม่เป็ที่รู้จักเลยแม้แต่น้อย
มันเป็ไปไม่ได้!
ซึ่งโดยที่เยว่ฮวาไม่รู้ตัว นางก็ตกเป็เป้าสายตาของใครอีกหลายคนเป็ที่เรียบร้อยแล้ว แต่ถึงจะรู้นางก็ไม่คิดที่จะใส่ใจอะไรอยู่แล้ว เพราะนางเองก็ตั้งใจที่จะเป็ที่สนใจั้แ่แรกเป็ทุนเดิม เพื่อทำให้เป้าหมายถัดไปของนางง่ายขึ้น
“...”
“...”
“...”
ฝ่ายตู้กู่ยุนเฟิ่งและเล่าลูกสมุนที่เหลือเองก็ยังคงเงียบ และไม่แม้แต่จะเคลื่อนไหวอะไร ถึงตัวตู่กู่หยุนเฟิ่งจะไม่ได้เป็อะไรไปมากกว่าการตกในเล็กน้อย ที่เขาบังเอิญไปเลือกเป้าหมายผิดเข้า แต่ตอนนี้ตัวเขาเองก็เริ่มที่จะสนใจในหญิงสาวผู้นี้ไม่น้อยแล้วเหมือนกัน
“ที่พวกเ้าอวดอ้างสรรพคุณก่อนหน้านี้ไปไหนหมดเสียล่ะ ทำไมตอนนี้ถึงได้เงียบกันหมด ใครจะเข้าก็เข้ามาสิ อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้”
“พวกเ้าจะยืนทื่ออยู่ทำไม เข้าไปสิ!” ถึงจะพอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยได้ง่ายดายอีกแล้ว แต่อย่างไรเขาก็ยังคงรักในศักดิ์ศรีของขาใหญ่ประจำเมือง อีกทั้งยังหยากที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นตื้นลึกหนาบางแค่ไหน
ในเมื่อเื่ราวบานปลายมาถึงตอนนี้แล้วจะให้ถอยกลับไปมือเปล่าก็ใช่ที่ ไม่สู้ส่งคนไปทดสอบอีกฝ่ายสักหน่อย เพราะสุดท้ายแล้วจะอย่างไรต่อให้นางใหญ่มาจากไหน แต่มารดาของเขาคงจะสามารถจัดการให้ได้อยู่ดีนั่นแหละ
เขาก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้เื่รู้ราวอะไร แต่ถ้าเขาฉลาดเกินไปเขาอาจจะไม่รอดจนถึงตอนนี้...
ในเมื่อเ้าพวกนี้ใช้ประโยชน์จากเขามานาน เขาก็ขอเอาพวกมันมาใช้ประโยชน์บ้างมันก็คงไม่ผิดอะไรถูกไหมล่ะ
“แต่คุณชาย...” หนึ่งในตัวประกอบถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อได้ยินว่าพวกตนเองก็ยังต้องพุ่งเข้าไปถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็ตอไม้ใหญ่ที่พวกเขาบังเอิญพลาดมาเตะโดนเข้าอย่างจัง....
ส่วนเหล่าบรรดาลิ่วล้อทั้งหลายที่เหลือต่างก็คิดไปในทิศทางเดียวกัน...
‘ซวยแล้ว...’
..............................................
หายไปสองวัน มาน้อนหน่อยแต่มานะ
1K
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)