“ยาเตรียมตัวออกไปพบลูกค้ากับพี่นนด้วยนะ”
“ค่ะ”
“ครับ”
ช่อลดาเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานของปณยาก่อนจะสั่งปณยาแล้วหันไปสั่งนนธวัฒน์ด้วยอีกคนแล้วจึงเดินหายเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองปณยาและนนธวัฒน์ต่างพร้อมใจกันหันหน้ามามองหน้าก่อน ด้วยความแปลกใจ
ปกติเวลาออกไปพบลูกค้าปกติช่อดลาจะเป็คนออกไปเองเพียงคนเดียว หรือไม่ก็จะพาคนใดคนหนึ่งออกไปด้วยไม่ได้เรียกให้สองคนออกไปอย่างนี้ เพราะหากคนหนึ่งไปอีกคนจะต้องอยู่ทำงานที่บริษัท
“หรือคนนี้จะเป็ลูกค้ารายใหญ่รายสำคัญ?”
“ก็ไม่รู้สินะเอาเถอะในเมื่อพี่เขาบอกให้พวกเราไปก็ไปแหละ ยังไงวันนี้ก็ไม่มีงานด่วนมากกกกก...อยู่แล้วนี่”
นนธวัฒน์จีบปากจีบคอตั้งคำถามกับปณยาด้วยความสงสัยปณยาส่ายหน้าเพราะไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมช่อลดาถึงได้สั่งให้พวกเธอทั้งสองคนไปด้วยปกติแล้วงานในบริษัทจะค่อนข้างมีแต่งานด่วนๆทั้งนั้น อะไรๆ ก็ด่วนไปหมดจึงทำให้งานในแต่ละวันจะมีแต่ด่วนและก็ด่วนมากเท่านั้น
ปณยาก้มหน้าก้มตาเก็บของของตัวเองก่อนจะปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวออกไปพบลูกค้ากับช่อลดา ไม่ถึงสิบนาที ช่อลดาก็เปิดประตูห้องทำงานออกมาเดินนำคนทั้งสองตรงออกไปยังลิฟต์ คนทั้งสองจึงพากันลุกออกจากโต๊ะและเดินตามหลังไปติดๆ
:
รถยนต์ของช่อลดาวิ่งเลี้ยวเข้ามาตามถนนของโรงแรมระดับห้าดาวซึ่งใครๆต่างก็รู้กันดีว่าโรงแรมแห่งนี้เป็โรงแรมระดับต้นๆของประเทศ ที่เศรษฐีมหาเศรษฐี แม้กระทั่งอภิมหาเศรษฐี ต่างนิยมมาพัก
“เราต้องมาพบลูกค้ากันที่นี่หรือครับพี่ช่อ?”
“อืม...ใช่ ลูกค้าเขานัดให้มาคุยงานที่นี่แหละ พี่บอกพวกเธอเอาไว้ก่อนเลยนะลูกค้ารายนี้จะว่าเป็มาเฟียก็ใช่ เพราะฉะนั้นอย่าได้ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจเชียว”
ห๊ะ!!!!!!......
O_O
O_O
นนธวัฒน์ที่ทำตาโตมองโรงแรมแต่ปากก็จีบปากจีบคอถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ปณยาก็ทั้งมองโรงแรมและทั้งตั้งใจฟังคำพูดของช่อลดาไปด้วยพอได้ยินในสิ่งที่ช่อลดาพูด ก็ต่างพร้อมใจกันหันมามองหน้าช่อลดาตาโตด้วยความใไปตามๆ กัน
“มาเฟียอย่างงั้นเหรอคะพี่ช่อแล้วเราไปได้ลูกค้าคนนี้มาได้ยังไง?”
ปณยาทวนคำพูดของช่อลดาปกติบริษัทไม่เคยมีลูกค้าประเภทนี้มาก่อน นี่เป็รายแรกเลยก็ว่าได้อย่างนี้แล้วจะคุยงานกันยากง่ายขนาดไหน แล้วหากคุยๆไป พูดจาไม่เข้าหูชีวิตจะไม่หาไม่เลยหรือ นึกถึงตรงนี้ก็ให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆจนแทบนั่งไม่เป็สุขเลยทีเดียว
“ผู้ใหญ่เขาเป็คนได้มาจึงส่งมาให้เราคุยอีกที แต่จริงๆ พี่ก็เคยไปคุยกับเขามาแล้วนะครั้งหนึ่งเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นหรอกเพียงแต่แค่อยากจะเตือนพวกเธอเอาไว้ล่วงหน้าเท่านั้นเอง จะได้ระมัดระวังตัว ระวังคำพูดกันเข้าไว้”
ช่อลดากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆและเพื่อไม่ให้ลูกน้องทั้งสองคนของตัวเองกลัวมากจนเกินไปเพราะยังไงเสียพวกเขาคงไม่ทำอะไรหรอก นี่เป็การคุยงานกันอีกอย่างที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา พวกเขาคงไม่กล้าที่จะทำอะไรไม่ดีนี่เป็สิ่งที่ช่อลดาคิด และพยายามปลอบใจตัวเอง
“.........”
ปณยากับนนธวัฒน์ต่างพร้อมใจกันมองหน้ากันด้วยใบหน้าตื่นตระหนกอยู่มิใช่น้อย ถึงแม้ช่อลดาจะบอกว่าลูกค้าที่จะไปคุยงานนี้เขาไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ขึ้นชื่อว่ามาเฟียยังไงก็ดูไม่ดีอยู่แล้วปะ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้หวาดหวั่นเกรงกลัวได้ยังไงกัน
และพอทั้งสามคนเดินกันเข้าไปในโรงแรมถึงแม้ว่าภายในโรงแรมจะดูสวยหรูมากมาย แต่ปณยาไม่มีกระจิตกระใจที่จะชื่นชมความงาม ความหรูหราของโรงแรมหรอก เพราะจิตใจเฝ้าพวงค์อยู่กับลูกค้าที่ได้ชื่อว่าเป็ถึงมาเฟียผู้นั้น
เอ๊ะ!!!!!!......
O_O
ปณยาเดินเข้าไปในห้องห้องหนึ่งของโรงแรมซึ่งเป็ห้องที่ค่อนข้างส่วนตัวมาก เธอเบิกตากว้างด้วยความใมากเป็เท่าตัวเมื่อเห็นบุคคลผู้ซึ่งเป็ลูกค้า ก็จะไม่ให้ใขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะก็คนคนนั้นเธอจำได้แม่น เพราะวันก่อนเธอไม่ระวังถอยไปชนกับเขาเข้าอย่างจังอะนะ
‘ตายแล้วตายแน่ๆเลยยาเอ๊ยยย... ชนใครไม่ชน ดันไปชนเข้ากับปังตอเข้าอย่างจังเขาจะจำเราได้ไหมเนี้ย ขออย่าให้เขาจำเราได้เลยนะ สาธุ’
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
1K
![[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776844356_90956942.webp)
