เป็เวลาสามวันแล้วที่ไป๋ซูเจี้ยนแต่งเข้ามาอยู่ที่ฉางเก๋อเป็สามวันที่ไป๋ซูเจี้ยนได้พรรคพวกมาเยอะมากทีเดียว เพราะสามีนั้นไม่สนใจเขาเลย ตื่นเช้ามาก็แต่งตัวออกไปที่สำนักการศึกษาที่วังหลวงและแม้วันนี้จะเป็วันสุดท้ายที่ฝ่าาให้คู่แต่งงานได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันไป๋เฮ่อก็ไม่คิดที่จะสนใจสักนิด
ท่านเทพนั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าเรือนจิบชายามเช้าในขณะที่สามีของเขากำลังเดินออกจากเรือนไป ช่างเถอะเขาจะไม่สนใจก็ไม่เป็ไร วันนี้ท่านเทพจะไปเล่นกับเด็กน้อยในพรรคหลังจากที่ตีสนิทด้วยตลอดสามวันตอนนี้เด็กๆต่างก็อยู่ข้างเดียวกับเขาหมดแล้ว
เมื่อไป๋เฮ่อรู้สึกตัวเขาก็จะรู้ว่าคนในพรรคอยู่ข้างเดียวกับไป๋ซูเจี้ยนหมดแล้วทีนี้เขาก็จะกลายเป็หัวเดียวกระเทียมลีบ ไร้คนเหลียวแล
ถึงกระนั้น ไป๋เฮ่อก็ไม่ได้สนใจเสียด้วยซ้ำว่าไป๋ซูเจี้ยนจะทำอะไรอยู่
ร่างสูงเดินออกไปจากเรือนโดยไม่คิดที่จะทักทายภรรยาที่นั่งดื่มชาอยู่ที่ระเบียงเรือนเลยแม้แต่น้อยระหว่างทางเดินออกไปนอกพรรคคนในพรรคก็คำนับเขากันตามปกติเขาได้ยินว่าสองสามวันมานี้ไป๋ซูเจี้ยนกำลังตีสนิทกับคนในพรรคกระนั้นเขาก็ไม่ได้คิดสนใจราวกับว่าไป๋ซูเจี้ยนนั้นอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไปไม่ต้องห้าม
น่าเบื่อเสียจริง
ท่านเทพคิด เอามือเท้าคางมองไปยังร่างสูงที่เดินหายลับไปแล้วปฏิกิริยานิ่งเฉยนั้นมันทำให้เขารู้สึกเบื่อเสียจริง
จะเฉยเมยแบบนี้ไปได้อีกสักเท่าไหร่กัน
หลังจากที่จิบชายามเช้าเรียบร้อยแล้วไป๋ซูเจี้ยนก็ไปเดินเล่นที่ในพรรค แม้จะถูกเชิญให้ไปสอนเด็กบ้างแต่เขาก็ไม่ได้ตอบรับคำเชิญของอาจารย์ที่เชิญมาแต่อย่างใดจริงอยู่ที่ควรจะเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง แต่ก็ไม่ควรดึงเด็กออกจากตำราที่ควรเรียนมากเกินไปการเปลี่ยนบรรยากาศสองสามเดือนค่อยทำสักครั้งจะดีกว่า เด็กๆจะได้ไม่คาดหวังในการที่จะไม่ต้องเรียนเื่ยากๆมากเกินไปจะได้เป็ผลดีต่อตัวเด็กเอง
เมื่อพบปะทักทายกับคนในพรรคเล็กน้อยแล้ว ท่านเทพก็ไปยังสระบัวหลังพรรคนับั้แ่ที่ไป๋ซูเจี้ยนได้เจอที่นี่เขาก็ให้มันเป็สถานที่พักผ่อนหย่อนใจส่วนตัวของเขาไปแล้วดูเหมือนที่นี่จะไม่ค่อยมีใครมาสักเท่าไหร่เพราะต้องเดินค่อนข้างไกลแล้วยังอยู่ถึงที่หลังพรรคหากนานๆครั้งมาที่นี่คงไม่เป็ไร แต่หากมาทุกวันต้องเสียเวลาแย่
แต่ไป๋ซูเจี้ยนนั้นมีเวลาทุกวัน ดังนั้นการมาอยู่ที่สระบัวตลอดทั้งวันจึงไม่ใช่เื่ที่เสียเวลาเลย
แล้วสระบัวที่นี่ยังใหญ่มากเสียด้วย มีพื้นที่มากมายให้ท่านเทพได้แหวกว่ายเล่นเพื่อพักผ่อนหย่อนใจเมื่อมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงหลังจากที่ตรวจดูแล้วว่าไม่มีคนอื่นอยู่ที่นี่ท่านเทพก็ถอดเสื้อคลุมที่ใส่หลายชั้นนั้นออกทิ้งตัวลงในสระบัวที่ลึกประมาณคอของผู้ชายก่อนจะแหวกว่ายอยู่ในนั้น
ภายในแคว้นมักจะมีข่าวลือว่าคนของเผิงหลายนั้นสามารถสื่อสารกับสัตว์น้ำได้หรือแปลงกายเป็เงือกเพื่อแหวกว่ายอยู่ในทะเลได้ ข่าวลือนั้นไม่ได้เกินจริงแต่อย่างใดโดยเฉพาะประมุขและรองประมุขของเผิงหลาย พวกเขาศิษย์อาจารย์นั้นมักจะแปลงกายเป็เงือกแล้วลงไปใต้ทะเลเพื่อพักผ่อนที่ใต้พื้นน้ำนั้นเงียบสงบ ปราศจากผู้ใดรบกวนยามที่ทำงานเหนื่อยล้าพวกเขามักจะไปอยู่ที่ใต้น้ำขจัดความวุ่นวายต่างๆที่อยู่ในความคิดออกไป บางวันก็หลับอยู่ใต้น้ำทั้งแบบนั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่คนสนิทหาพวกเขาไม่เจอก็จะไปร้องเรียกอยู่ที่ชายทะเลหรือไม่ก็ลงไปลากตัวพวกเขาขึ้นมาด้วยพลังของพวกเขาเมื่อเทียบกับคนในพรรคแล้ว คนในพรรคยังมีพลังอ่อนกว่าอยู่ในน้ำได้แค่สองเค่อต่างจากพวกเขาที่อยู่ได้เป็วันๆ ดังนั้นหากรู้สึกรำคาญใจหรือไม่้าให้ใครรบกวนจริงๆพวกเขาก็จะลงไปอยู่ในน้ำลึกที่ต้องใช้เวลาว่ายลงมามากกว่าสองเค่อเพื่อเป็การป้องกันคนรบกวน
ภายในสระบัวนั้นใสสะอาดมากทีเดียว และเพราะที่นี่ไม่ค่อยมีใครมาประกอบกับมีต้นไม้ใหญ่อยู่บริเวณรอบๆ ทำให้น้ำในสระบัวค่อนข้างเย็นไป๋ซูเจี้ยนอยู่แบบนี้ทั้งวันก็ยังได้ เพราะการอยู่ใต้น้ำทำให้คนไม่สังเกตเห็นเขา และทำให้เขาคิดอะไรต่างๆออกมาได้มากมายรวมถึงคิดแผนว่าจะต้องทำอย่างไรสามีคนดีถึงจะยอมอ่อนข้อให้กับเขา
จะเอาใจสามีที่ปิดกั้นตัวเองแบบนี้มันไม่ง่ายเลย
ไป๋ซูเจี้ยนเกยคางอยู่บนขอบสระ หมุนดอกบัวอยู่ในมือเล่นในเมื่อเขาได้มาอยู่ที่นี่แบบนี้แล้ว ที่ฉางเก๋อก็ไม่มีอะไรให้ทำ เช่นนั้นก็เล่นน้ำอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน
ที่วังหลวง ราชครูบังเอิญได้เจอกับเซียวเฟิงเหยียนกับภรรยาที่มาค่ายองครักษ์ดูเหมือนพวกเขาจะเข้ากันได้ดีกว่าที่ไป๋เฮ่อคิดเอาไว้
ก็หัวหน้าองครักษ์คนนี้วันๆเอาแต่พร่ำเพ้อถึงท่านเทพของเผิงหลายไป๋เฮ่อเบื่อจะฟังแล้ว
“ไป๋เฮ่อ?” อีกฝ่ายทักทายเขาด้วยความแปลกใจะโลงจากม้าอย่างคล่องแคล่ว
“มิใช่ว่าฝ่าาพระราชทานวันหยุดให้สามวันหรอกรึเ้ามาทำอะไรที่วังหลวง” อีกฝ่ายเลิกคิ้ว มองไป๋เฮ่อั้แ่หัวจรดเท้าเขาอยู่ที่นี่มันจะแปลกตรงไหนกัน
“ไม่มีอะไร คารวะท่านเทพ”ราชครูหันไปคำนับท่านเทพที่อยู่บนหลังม้าปกติแล้วยามเมื่อออกเรือนจะต้องเรียกท่านเทพว่าฮูหยินเซียวทว่าเขานั้นเป็ประมุขของเผิงหลายยังไม่ได้ลงจากตำแหน่งประมุข ที่ชิงหลงนั้นให้ความสำคัญกับตำแหน่งของประมุขมากตราบเท่าที่ยังไม่ลงจากตำแหน่งเหมือนฮูหยินหลิว เมื่ออยู่นอกพื้นที่พรรคทุกคนก็จะยังเรียกด้วยสถานะเดิมที่เป็อยู่แม้แต่รองประมุขฉางของถังเหมินที่แม้จะวางมือจากการเป็มือสังหารแล้วแต่ก็ยังคงดำรงตำแหน่งรองประมุขอยู่ทุกคนก็ยังเรียกเขาว่ารองประมุขฉางเช่นเดิม ผู้เดียวที่ถูกเรียกว่าฮูหยินก็มีเพียงหลิวเยว่เทียนที่ลงจากตำแหน่งไปแล้ว
“เ้าถามข้าว่าข้ามาทำอะไรที่วังหลวงในวันหยุดหลังแต่งงานแล้วเ้าเล่ามาทำอะไร” ไป๋เฮ่อเอ่ยถามบ้าง วันนี้ก็ยังไม่ใช่วันที่ต้องมาทำงานมิใช่หรอกรึ
“ข้าพาเขามาดูค่ายองครักษ์ พรุ่งนี้ข้าต้องมาทำงานแล้ว เลยอยากจะพาเขามาดูเสียหน่อย”เซียวเฟิงเหยียนตอบ มาดูค่ายองครักษ์อย่างนั้นรึ ที่ค่ายองครักษ์มีอะไรน่าสนใจด้วยหรอกรึ
“เช่นนั้นหรอกรึ อยู่ตรงนี้แดดร้อนเ้าพาท่านเทพไปที่ค่ายองครักษ์เถอะ ข้ามีเื่ที่ต้องจัดการเล็กน้อยข้าขอตัวก่อน” ไป๋เฮ่อกล่าวกับสหายก่อนจะหันไปคำนับท่านเทพแล้วเดินจากมาวันนี้อากาศร้อนเสียจริง
เขาไม่คิดจะเอ่ยอะไรเพื่อไขความกระจ่างให้กับสหายว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่เขามีเื่ให้ต้องคิดและต้องทำอีกมากมาย ไม่มีเวลามาสนใจใครเขาหรอก
เพราะวันนี้ควรจะเป็การใช้เวลาอยู่กับภรรยาก่อนที่จะกลับมาทำงานไป๋เฮ่อจึงรั้งอยู่ที่วังหลวงนานไม่ได้เพราะฝ่าาจะต้องทรงพิโรธเป็แน่เมื่อถึงเวลาพลบค่ำไป๋เฮ่อจึงเดินทางกลับฉางเก๋อปกติแล้วจากฉางเก๋อมาที่วังหลวงใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยาม ควรที่จะนั่งรถม้ามาเพื่อความสะดวกแต่ไป๋เฮ่อนั้นมักจะชอบเดินเพื่อใช้ความคิดเงียบๆเสียมากกว่า ดังนั้นกว่าจะถึงฉางเก๋อฟ้าก็มืดจนเห็นดาวพอดี
อีกอย่าง เขาไม่อยากจะกลับเรือนเร็วๆเสียเท่าไหร่ จิตใจเขาไม่สงบเอาเสียเลย
เพิ่งจะผ่านมาแค่สามวันเท่านั้น เขายังต้องพยายามมากกว่านี้
พยายามทำให้ไป๋ซูเจี้ยนทนไม่ได้แล้วกลับเผิงหลายไปเสีย
ร่างสูงเดินมาจนถึงหน้าเรือนเรือนที่อยู่ข้างๆไม่ได้จุดตะเกียงเพื่อให้ความสว่างตอนนี้ยังไม่นับว่าดึกเท่าไหร่ เข้านอนแล้วหรอกรึ
เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายเข้านอนแล้วไป ราชครูก็เปลี่ยนจุดหมายมาที่สระบัวหลังพรรคสองวันมานี้ไป๋ซูเจี้ยนยึดที่นี่เป็ที่วาดภาพเขาจึงไม่ได้มาใช้ความคิดที่นี่เงียบๆและเมื่อมาถึงก็ต้องผิดหวังเล็กน้อยเพราะคนที่เขาคิดว่าเข้านอนไปนอนแล้วกำลังหลับอยู่ที่นี่
หืม? หลับอยู่รึ?
ตอนแรกไป๋เฮ่อแค่คิดว่าตัวเองมองผิด แต่เมื่อมองดีๆก็พบว่าคนที่กำลังแช่ตัวอยู่ในสระบัวนั้นกำลังหลับแขนทั้งสองข้างกำลังหนุนศีรษะอยู่ต่างหมอน ใบหน้างามแนบอยู่กับแขนที่แนบอยู่กับขอบสระั้แ่ไหล่ลงไปจมอยู่ในน้ำ แม้น้ำที่นี่จะใสสะอาดแต่ก็ใช่ว่าจะน่าว่ายเล่นเช่นนั้น แล้วนี่อยู่แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วกัน
หลังจากที่มองอยู่สักพักคนที่หลับอยู่ก็ไม่มีปฏิกิริยาดูเหมือนจะกำลังหลับลึก ไป๋เฮ่อจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ดวงตาสีเขียวสะท้อนเข้ากับบางสิ่งที่อยู่ในน้ำร่างสูงค่อยๆย่อตัวลง มองสิ่งนั้นที่เคลื่อนไหวไปมาช้าๆด้วยความสงสัย
ได้ยินว่าคนของเผิงหลายแปลงกายเป็เงือกได้ เป็เื่จริงอย่างนั้นรึ
สิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวไปมานั้นคือหางปลาขนาดใหญ่เพื่อพยุงร่างที่กำลังหลับมันจึงขยับไปมาเบาๆ คล้ายการเคลื่อนไหวของปลาที่กำลังนอนหลับไม่ใช่แค่ส่วนล่างที่เปลี่ยนไป ส่วนบนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยที่หูทั้งสองข้างมีแผงครีบสีฟ้าอ่อนคล้ายกับครีบปลา บนเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์มีไข่มุกเล็กๆประดับอยู่รูปลักษณ์แบบนี้คงจะเป็การแปลงกายเป็เงือกอย่างที่เล่าลือกัน
หากแหวกว่ายอยู่ในท้องทะเล จะงดงามเพียงใดกัน
มือหนาแตะแก้มคนที่หลับอยู่เบาๆ คงจะเพราะแช่น้ำอยู่นาน ร่างกายจึงเย็นเล็กน้อยสีผิวค่อนข้างซีดที่ไม่รู้ว่าเกิดจากการแปลงกายหรือเพราะแช่น้ำอยู่นานเกินไปไป๋เฮ่อไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้เป็ปกติหรือเปล่าแต่หากแช่น้ำอยู่แบบนี้ก็อาจจะไม่สบายได้ ถึงวันนี้จะอากาศร้อน แต่การแช่น้ำตลอดทั้งวันก็ไม่ส่งผลดีต่อร่างกายหากไม่พาเขาขึ้นจากน้ำพรุ่งนี้คงจะได้ป่วยไข้.....
ราชครูชะงักก่อนจะยืดตัวขึ้น หันหลังกลับไปที่เรือนโดยไม่คิดที่จะปลุกคนที่หลับอยู่ให้ตื่นเดินออกจากสระบัวกลับมาที่เรือนอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเอาตำราที่ยังอ่านค้างอยู่มาอ่านต่อโดยที่ไม่คิดจะสนใจสิ่งใดอีก
ใครจะป่วยไข้แล้วเกี่ยวอะไรกับเขา ในเมื่อลงไปแช่น้ำเองก็รับผิดชอบตัวเองเสียสิ
คนที่อยู่ในสระบัวเท้าคางกับขอบสระ ริมฝีปากที่ซีดเล็กน้อยบ่นพึมพำพลางกลอกตาไปมา
เ้าคนใจร้าย
ทั้งๆที่หากปล่อยเขาให้นอนแช่น้ำอยู่แบบนั้นต่อไปพรุ่งนี้จะต้องป่วยไข้แน่แต่ก็ยังไม่คิดจะช่วยเขาขึ้นจากน้ำ แม้กระทั่งปลุกให้ตื่นก็ยังไม่ทำไยไร้น้ำใจกันขนาดนี้
ไป๋ซูเจี้ยนรู้ว่าไป๋เฮ่อเดินเข้ามา แต่ก็ยังแกล้งทำเป็ไม่รู้สึกตัวชั่วขณะเขาคิดว่าหากตัวเองยังทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้อีกฝ่ายคงจะไม่มีท่าทีต่อต้านเขาอย่างที่เคยเป็ แต่เปล่าเลย ยิ่งเขาไม่รู้ไม่เห็นอีกฝ่ายยิ่งเฉยเมยกับเขายิ่งกว่าปกติเสียอีก
เ้าคนใจร้าย เ้าคนนิสัยไม่ดี
แล้วเ้าจะได้รู้ว่าคนแก่อย่างข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าทำตัวหัวรั้นเช่นนี้ต่อไปได้อีกนานๆหรอก
ทำไมไป๋ซูเจี้ยนจึงเรียกไป๋เฮ่อว่าคนหัวรั้น เพราะเขารั้นจะทำตัวเป็สามีผู้เฉยเมยกับภรรยาทั้งที่ความเป็จริงไม่ใช่แบบนั้นแทนที่จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ แต่กลับเลือกที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวเองใช้วิธีที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุดโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร
เ้าเด็กหัวรั้น เ้าคนหัวรั้น
มีสามีเป็คนหัวรั้นแบบนี้ สิ่งที่ท่านเทพทำได้คืออดทนเท่านั้นแล้ว
มาดูกันว่าใครที่จะอดทนได้มากกว่า
ใช่ ไป๋เฮ่อนั้นมีความอดทนมากกว่าทีเดียว
“แม้แต่ท่านปู่เทพก็เอาไม่อยู่รึ” ผู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยด้วยความน้ำเสียงที่คล้ายจะสิ้นหวังเล็กน้อยผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วั้แ่ที่แต่งงานกัน ราชครูไป๋เฮ่อก็ยังคงเส้นคงวาในการเฉยเมยต่อภรรยาเคยไม่คุยด้วยอย่างไร เคยไม่สนใจอย่างไร ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วก็ยังคงเป็เช่นนั้น แล้ว่นี้ยังหนักข้อขึ้นอีกด้วย
“กระหม่อมพยายามที่จะไม่ทำให้เขานึกสงสัยแต่ทว่าตัวเขานั้นรู้มาั้แ่แรกแล้วว่าสมรสพระราชทานในครั้งนี้นั้นมีจุดประสงค์ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เป็ไปตามแผน” หนึ่งเดือนหลังจากที่เฝ้าสังเกตการณ์สามีของตนก็ทำให้ท่านเทพรู้ว่าการไม่สนใจหรือทำตัวเสมือนว่าเขาไม่ได้จะไปก้าวก่ายเื่ของไป๋เฮ่อนั้นเป็วิธีที่ไม่ได้ผลเลย
เพราะยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่เกราะภายในใจของไป๋เฮ่อก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
เด็กคนนั้นจะทำตัวแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่!
“เช่นนั้นเราควรจะทำอย่างไรกันดี ไม่มีวิธีอื่นแล้วมิใช่หรอกรึ”องค์จักรพรรดิตรัสถามด้วยความกังวลพระทัยตอนนี้เวลาล่วงเลยมามากแล้ว ่นี้นับว่าอันตรายแล้วมิใช่หรอกรึ
การมีสมรสพระราชทานในครั้งนี้นั้น ฝ่าาทรงมีพระประสงค์ให้ท่านเทพไป๋ซูเจี้ยนช่วยเหลือไป๋เฮ่อ
โดยการทำลายคำสาปที่อยู่ภายในร่างของเขา
ในสมัยก่อน ในยามที่ฉางเก๋อยังเป็เพียงสำนักราชครูยังไม่ได้เป็ขุมอำนาจของจักรพรรดิเหมือนในวันนี้ ฉางเก๋อปฏิญาณตนว่าจะไม่บรรเลงพิณเพื่อสังหารผู้ใดพลังของฉางเก๋อนั้นจะแสดงพลังผ่านการบรรเลงบทเพลงด้วยกู่ฉินเจ็ดสายพลังนั้นจะถูกใช้เพื่อปกป้องและรักษา คุ้มครองความฝันของผู้ที่ได้ฟังบทเพลงแม้แต่ยามที่ใช้ต่อสู้การบรรเลงเพลงเ่าั้ก็จะไม่ถูกใช้เพื่อเอาชีวิตใครอย่างเด็ดขาด
ทว่าในยุคหนึ่งของฉางเก๋อนั้นมีประมุขผู้หนึ่งที่ได้ลืมเลือนคำปฏิญาณนั้นไป
ประมุขราชครูบรรเลงพิณเพื่อสังหารคนผู้หนึ่งผิดต่อคำปฏิญาณที่มีมานับั้แ่อดีตการละเมิดต่อคำปฏิญาณในครั้งนั้นทำให้เกิดคำสาปกับทายาทของประมุขผู้นั้นตลอดมา ฉางเก๋อพยายามที่จะหยุดยั้งคำสาปนั้นโดยการเปลี่ยนผู้สืบทอดฉางเก๋อเป็ใครคนอื่นที่ไม่ได้มีสายเืเดียวกันกับประมุขผู้นั้นแต่ทว่าเื่มันกลับไม่ได้เป็อย่างที่คิดคำสาปนั้นก็ยังคงเกิดแก่ประมุขผู้นั้นแม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเืทำให้รู้ว่าคำสาปนั้นจะเกิดกับใครก็ตามที่ขึ้นเป็ประมุขโดยไม่เกี่ยวว่าคนคนนั้นจะเป็ใคร
คำสาปนี้จะสร้างความเ็ปอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ราวกับมีเข็มนับพันที่ทิ่มแทงร่างความเ็ปจากคำสาปนี้สามารถบรรเทาลงได้โดยการกินยาชนิดหนึ่งเท่านั้นแต่ยานั่นก็มีผลข้างเคียงต่อร่างกายมากเช่นกัน เมื่อผ่านไปจนถึง่ระยะเวลาหนึ่งความเ็ปที่สั่งสมกันมานานจะทำให้เ้าของร่างคลุ้มคลั่งและสังหารตัวตาย ได้ยินว่าที่ผ่านมาอยู่กันได้ไม่ถึงอายุยี่สิบปีเสียด้วยซ้ำดังนั้นฉางเก๋อจึงเปลี่ยนตัวประมุขบ่อยมากเท่าที่ไป๋ซูเจี้ยนได้รับรายงานมา คนที่แบกรับคำสาปได้นานที่สุดจนอยู่มาได้เกินอายุสามสิบก็เห็นแต่จะมีเพียงประมุขราชครูไป๋เฮ่อเท่านั้น
แต่ก็ใกล้ถึงขีดจำกัดที่จะทนได้แล้ว
ทั้งคำสาปที่สร้างความเ็ป ทั้งยาที่ต้องกินเข้าไปเพื่อบรรเทาอาการเ็ปแต่ก็สร้างผลเสียให้กับร่างกายในตอนนี้ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจของไป๋เฮ่อมาถึงขีดจำกัดแล้ว ไม่สามารถทนต่อไปได้นานกว่านี้และมันควรจะถึงขีดจำกัดมาั้แ่สิบปีก่อนแล้วเสียด้วยซ้ำ
การที่จะทำลายคำสาปให้ได้ผลนั้น จะต้องมีคนที่มีพลังมากพอที่จะทำลายคำสาปที่สั่งสมกันมาั้แ่ในอดีตออกไปได้ทั้งหมดและแม้ว่าจะหาคนที่มีพลังขนาดนั้นได้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำลายคำสาปด้วยวิธีใดก็ได้หากไม่ระวังคำสาปนั้นก็จะย้อนกลับไปหาเ้าของอีก จำเป็จะต้องใช้วิธีที่เด็ดขาดเท่านั้นถึงจะสามารถช่วยชีวิตไป๋เฮ่อเอาไว้ได้
และไป๋ซูเจี้ยนเป็คนที่รู้ถึงวิธีการนั้นรวมถึงเป็ผู้ที่เหมาะจะลงมือในการทำลายคำสาปด้วย
ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะสามารถลงมือได้ในทันที เพราะมันจะยังมีอีกหลายเื่ให้ต้องทำก่อนหน้านั้น
โดยเฉพาะการเปิดใจคนหัวรั้นอย่างไป๋เฮ่อ ก่อนที่จะลงมือทำอะไรได้ ตัวไป๋เฮ่อจะต้องยอมรับในตัวไป๋ซูเจี้ยนและเปิดใจให้กับเขาเสียก่อนเื่นี้อาจจะดูเหมือนไม่ได้มีความสำคัญอะไร แต่แท้จริงแล้วการเปิดใจยอมรับตัวตนไป๋ซูเจี้ยนของไป๋เฮ่อเป็สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะช่วยให้คำสาปถูกทำลายลงได้มันจำเป็ที่จะต้องอาศัยเื่นี้เพื่อที่การทำลายคำสาปจะไม่ส่งผลเสียต่อตัวไป๋เฮ่อและทำร้ายเขาจนถึงแก่ชีวิต
แต่ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน อย่าว่าแต่จะเปิดใจอะไรได้เลยแค่เอ่ยปากพูดคุยกันก็ยังไม่เคยทำแบบนั้น
ไป๋ซูเจี้ยนวางแผนเอาไว้ว่าแรกเริ่มพวกเขาก็จะต่างคนต่างอยู่อย่างที่ไป๋เฮ่อ้าทำให้เขาเชื่อว่าไป๋ซูเจี้ยนไม่ได้เข้าหาเขาเพราะมีจุดประสงค์อย่างที่เ้าตัวคิด แต่ทว่าเื่มันไม่เป็เช่นนั้นเลยยิ่งพวกเขาไม่สนใจกันยิ่งทำให้ไป๋เฮ่อคิดว่าตัวเขานั้นสามารถปิดกั้นตัวเองจากคนอื่นๆได้ยิ่งทำให้เกราะป้องกันทางใจของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิมระยะเวลาที่ผ่านมาหนึ่งเดือนนั้นทำให้จิตใจของเขาเมินเฉยต่อผู้อื่นได้มากขึ้นไปอีก
โดยเฉพาะการเมินเฉยต่อภรรยา
ที่ผ่านมา ประมุขทุกรุ่นของฉางเก๋อนั้นพยายามแก้ปัญหาเื่นี้มาตลอดแต่สุดท้ายมันก็จบลงด้วยความตายของภรรยาผู้เป็ที่รักและตัวเอง
คำสาปนี้ทำให้ผู้ที่มีมันอยู่เ็ปจนคลุ้มคลั่งแต่ก่อนที่จะสังหารตัวตายประมุขทุกคนจะทำเหมือนกันนั่นคือสังหารภรรยาตัวเองตายจากไปก่อนแล้วจึงสังหารตัวตายตาม
บิดาและมารดาของไป๋เฮ่อและอวิ้นหยางก็เช่นกัน
ไป๋ซูเจี้ยนนั้นรู้เหตุผลที่ไป๋เฮ่อปฏิเสธเขาและรู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องพยายามแค่ไหนในการผลักไสเขาออกไป เพราะพวกเขาไม่ใช่คนรักกันไร้ซึ่งสัมพันธ์ใดๆต่อกันั้แ่ตอนนี้จนไปถึงอนาคตไป๋เฮ่อคงจะคิดว่าหากทำเช่นนี้ต่อไปเมื่อถึงคราวที่ตัวเองคลุ้มคลั่งจนคิดจะสังหารตัวตาย ไป๋ซูเจี้ยนก็จะยังคงรอดชีวิตไม่ได้ตายไปพร้อมกับตน
ท่านเทพนั้นคิดว่าการที่ประมุขทุกคนสังหารภรรยาตัวเองให้ตายจากไปก่อนที่จะสังหารตัวเองเป็เพราะความรู้สึกนึกคิดภายในใจที่ไม่้าให้ภรรยาหรือคนรักต้องมีชีวิตอยู่อย่างเ็ปและทรมานที่สามีหรือคนรักต้องคำสาปจนคลุ้มคลั่งสังหารตัวตายไป๋ซูเจี้ยนมองว่ามันเป็สัญชาตญาณของชายผู้เป็หัวหน้าครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบต่อภรรยาจึงไม่อยากจะให้ภรรยาต้องอยู่ลำพังอย่างเ็ป
ถึงอย่างไรคนที่ตายไปก็ไม่ทรมานเท่ากับคนที่ยังมีชีวิต
ด้วยสิ่งเ่าั้ที่ว่ามาทั้งหมดไป๋เฮ่อนั้นรู้ว่าสมรสพระราชทานครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร ฝ่าาคิดจะทำอะไรการแต่งงานครั้งนี้ก็เพื่อให้ไป๋ซูเจี้ยนมาช่วยเหลือตน ตัวไป๋เฮ่อนั้นไม่ได้รู้ว่าท่านเทพมีวิธีอะไรหรือผลลัพธ์หลังจากที่ใช้วิธีนั้นไปแล้วจะเป็อย่างไรแต่ทว่าความหวาดกลัวที่เคยเห็นบิดาสังหารมารดาต่อหน้าต่อตานั้นทำให้เขาไม่อยากจะเป็แบบนั้น สำหรับไป๋เฮ่อเขาอาจจะถึงขั้นวางแผนที่จะไม่แต่งงานกับใครหรือคบหากับใครรวมถึงอาจไม่ส่งต่อตำแหน่งประมุขให้กับใครอีกแต่ในตอนนี้การที่จะไม่แต่งงานนั้นเป็ไปไม่ได้แล้ว ทางที่เหลืออยู่สำหรับไป๋เฮ่อในตอนนี้จึงมีเพียงการเฉยเมยต่อภรรยาไร้ซึ่งความสัมพันธ์ใดๆต่อกัน ทำให้ไป๋ซูเจี้ยนทนไม่ได้แล้วจากไปเอง
ไป๋ซูเจี้ยนรู้ว่าไป๋เฮ่อมีเหตุผลอะไรจึงได้ทำเช่นนั้น รู้ถึงความคิดที่เขาคิดในขณะที่ไป๋เฮ่อก็มองออกว่าไป๋ซูเจี้ยนคิดจะทำอะไรแม้จะยังไม่รู้ถึงผลลัพธ์ความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจทำให้เขาต้องปิดกั้นตัวเองกลัวว่าสักวันตัวเองจะคลุ้มคลั่งทำร้ายคนอื่นจนถึงขั้นสังหารคนตาย การปิดกั้นตัวเองทั้งด้านความรู้สึกและทางกายจึงเป็สิ่งเดียวที่ไป๋เฮ่อรู้สึกว่าตัวเองจะไม่เผลอทำร้ายคนอื่น
ไป๋ซูเจี้ยนรู้ถึงวิธีที่จะช่วยชีวิตของอีกฝ่าย รู้ทุกความคิดรู้ทุกความรู้สึก รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะช่วยชีวิตของอีกฝ่ายเอาไว้ได้รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรเื่พวกนี้ถึงจะยุติโดยที่ไม่มีใครต้องตายไป๋เฮ่อรู้ว่าคนที่ตัวเองแต่งงานด้วยมาเพื่อที่จะช่วยชีวิตเขา แต่ก็มีความกลัวที่อยู่ภายในจิตใจว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับจุดจบที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวิธีช่วยเหลือเขานั้นคืออะไรด้วยความคิดที่มันสวนทางกันและความรู้สึกที่มันอิรุงตุงนังกันแบบนี้มันทำให้ท่านเทพปวดหัวมากทีเดียว
ต่างฝ่ายต่างมีความคิดเป็ของตัวเอง แต่ไม่สามารถบอกให้อีกฝ่ายรู้ได้โดยการพูดออกมาตรงๆรู้ว่าอีกฝ่ายมีความคิดเช่นไร แต่ก็ไม่สามารถเข้าใจอีกฝ่ายได้
ทำไมคนที่อยู่มานานกว่าร้อยห้าสิบปีอย่างไป๋ซูเจี้ยนจะต้องมาวุ่นวายกับเื่พวกนี้ด้วย
หากการพูดคุยกันตรงๆมันง่ายดายถึงเพียงนั้นเขาก็ไม่ต้องมานั่งหาวิธีเปิดใจราชครูผู้นี้หรอก
กับคนที่รู้ทุกอย่างอยู่แล้ว กับตัวเองที่รู้ทุกอย่างอยู่แล้วจะต้องหาวิธีไหนถึงจะสามารถทำให้เด็กคนนั้นเปิดใจได้ เชื่อใจเขาได้หรืออะไรก็ตามแต่ที่จะทำให้เขาลงมือทำลายคำสาปได้ง่ายขึ้น
แต่อย่างน้อยๆตอนนี้เขารู้แล้วว่าการอดทนแข่งกับไป๋เฮ่อนั้นเปล่าประโยชน์นอกจากจะไม่ช่วยให้อีกฝ่ายหมดความอดทนจนยอมเอ่ยปากพูดคุยกับเขาดีๆแล้ว ยังเป็การเสริมเกราะป้องกันทางใจที่เพิ่มขึ้นไปอีกเขาไม่ควรปล่อยให้ไป๋เฮ่อเตรียมตัวรับมือกับเขาเป็เดือนๆแบบนี้
ยิ่งไป๋เฮ่อเฉยเมยต่อเขา แล้วเขาเฉยเมยกลับยิ่งทำให้ไป๋เฮ่อคิดว่าการทำแบบนี้เป็สิ่งที่ถูกต้อง และคิดว่าหากอดทนไปเรื่อยๆไป๋ซูเจี้ยนจะต้องเป็ฝ่ายที่หมดความอดทนก่อนอย่างแน่นอนแล้วก็จะตีตัวออกห่างจากไป๋เฮ่อไปเอง แค่อดทนต่อไปจนกว่าอีกฝ่ายจะหมดความอดทนก็พอแล้ว
ไป๋เฮ่ออยู่กับคำสาปมาชั่วชีวิตแค่อดทนให้ได้มากกว่าคนอื่นมันย่อมไม่ใช่สิ่งที่ยากเย็นอะไร
“เห็นทีกระหม่อมคงจะต้องทำเื่น่าอายบ้างแล้วมิเช่นนั้นคงจะเปิดใจเขาไม่ได้เป็แน่”การเฉยเมยต่อกันนั้นไม่ได้ผล แล้วยังไปเสริมเกราะป้องกันทางใจเพิ่มขึ้นอีก เขาจะปล่อยให้เป็แบบนี้นานๆไม่ได้มิเช่นนั้นมันจะลำบากเขาเองในการหาวิธีเข้าใกล้ไป๋เฮ่อจนทำให้อีกฝ่ายเปิดใจ
เกิดหลังเขาไม่รู้กี่รอบปี ทำให้เขาปวดหัวได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ
หากมิใช่เพราะว่าทำลายคำสาปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ เขาจะชิงทำลายมันก่อนแล้วกลับเผิงหลายไปเสีย
“เื่น่าอาย?” ฝ่าาตรัสถามท่านปู่เทพทำเื่น่าอายอะไรได้ด้วยรึ
“เป็ต้นว่า ทำตัวเป็ภรรยาผู้แสนดี ตื้อสามีให้ใจอ่อนหรืออะไรทำนองนั้นพ่ะย่ะค่ะ” ท่านเทพคิดว่ายิ่งทำตัวเป็ไม้แข็งใส่ไป๋เฮ่ออก็จะยิ่งเข้าหายากเพิ่มขึ้นไปอีกตลอดเวลาหนึ่งเดือนยิ่งเขาไม่สนใจไป๋เฮ่อความรู้สึกในการเฉยเมยก็จะยิ่งมั่นคง ดังนั้นจะปล่อยให้เป็แบบนั้นไม่ได้อย่างเด็ดขาด
ต้องหาวิธีอื่นให้เร็วที่สุด
“หากได้ผลอย่างที่ท่านปู่เทพคิดเอาไว้ก็คงจะดี” ฝ่าาก็ทรงหวังว่าท่านเทพจะจบปัญหานี้ได้ในเร็ววัน เพราะไป๋เฮ่อนั้นไม่สามารถรอต่อไปได้อีกแล้ว
ขอให้วิธีของท่านปู่เทพได้ผลทีเถอะ
2K
