ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 73 หานชีเยวี่ยเป็นกังวล

        หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าการที่จู่ๆ นำเครื่องนอนหมอนมุ้งออกมาในตอนนี้จะทำให้พี่สามสงสัย หานชีเยวี่ยคงหยิบมันออกมาจัดแจงให้รังน้อยๆ แสนธรรมดาของหานซานหยางไปแล้ว หลังจากที่หานซีเยวี่ยวัดขนาดห้องคร่าวๆ เสร็จ เธอก็ตั้งใจว่าจะกลับไปเตรียมของให้พี่สาม ถึงจะเป็นแค่หอพัก แถมยังอาจจะเป็นแค่ที่พักชั่วคราว ทว่าอย่างไรพี่สามก็ต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เธอจึงต้องทำความสะอาดจัดแจงให้เรียบร้อย เพื่อให้พี่สามอยู่ได้อย่างสบายที่สุดเท่าที่จะทำได้

        อู๋เจี่ยฟั่งไม่มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนสองพี่น้อง เขารีบจรลีจากไปอย่างรวดเร็ว ถึงอู๋เจี่ยฟั่งจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ทว่าฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้ว หานชีเยวี่ยพอจะเดาได้ว่าเบื้องบนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก และได้ส่งคนมาตรวจสอบอย่างละเอียดเรียบร้อยแล้วด้วย หานชีเยวี่ยรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าบางทีเมืองเล็กๆ แห่งนี้อาจจะถึงคราวอวสานแล้วก็เป็นได้ เรื่องทั้งหมดนี้ เอ่ยตามตรง มันเริ่มต้นจากตัวเธอเอง หากเธอไม่ได้ออกความคิดแผลงๆ แบบนี้ออกมา บางทีอาจจะไม่เกิดเรื่องราวหนหลังเช่นนี้ก็เป็นได้

        ในใจของหานชีเยวี่ยเองก็เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจแล้ว เธอคิดว่าตัวเองลงมือทำเรื่องให้ใหญ่เกินไปหรือเปล่า หากเบื้องบนตรวจสอบอย่างละเอียดขึ้นมา เธอจะโดนลูกหลงไปด้วยไหม? เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ หานชีเยวี่ยก็เริ่มกระวนกระวายใจจนอยู่ไม่สุขแล้ว แม้จะได้ชีวิตใหม่กลับมาอีกครั้ง ทว่าหานชีเยวี่ยกลับไม่เคยสงสัยในความสามารถของคนเบื้องบนเลยแม้แต่น้อย คนพวกนั้นเทียบไม่ได้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องภายในเมือง บางทีพวกเขาอาจจะพลิกเมืองทั้งเมืองเพื่อหาเบาะแสก็เป็นได้

        หานชีเยวี่ยพยายามนึกย้อนกลับไปอย่างจริงจัง วันนั้น ที่บ้านตระกูลจวง ตนเองได้ทิ้งร่องรอยเบาะแสอะไรไว้บ้างหรือเปล่า ความจริงแล้ว ตอนนั้นหานชีเยวี่ยไม่ได้จัดการทุกอย่างไว้อย่างเรียบร้อยนัก เธอได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง แต่โชคดีที่คนแรกที่เข้าไปในที่เกิดเหตุคือลูกน้องภายใต้การนำของอู๋เจี่ยฟั่ง ตอนนั้นทุกคนคิดว่าเป็นเพียงคดีลักทรัพย์ทั่วไป คิดไม่ถึงว่าเรื่องบานปลายมาจนถึงขนาดนี้ ดังนั้น ที่เกิดเหตุจึงไม่ได้รับการป้องกันไว้อย่างดี ต่อมา ยิ่งมีคนเข้าออกที่เกิดเหตุมากมาย ก็ยิ่งทำลายหลักฐานให้สูญหายไปจนเกือบหมด ส่วนร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ในลานบ้าน ก็ถูกฝนที่ตกลงมาอย่างกะทันหันชะล้างไปจนสะอาดเกลี้ยง ต่อให้คนเบื้องบนจะมีความสามารถมากมายขนาดไหน ก็ไม่อาจกู้คืนหลักฐานเหล่านั้นกลับมาได้

        เพราะในใจมีเรื่องกังวล หานชีเยวี่ยจึงไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ในสถานีตำรวจต่อ หลังจากที่เธอออกมาจากสถานีตำรวจแล้ว อารมณ์ของหานชีเยวี่ยก็ดีขึ้นมาบ้าง และเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแล้วด้วย

        เวลานี้เกือบจะบ่ายโมงแล้ว อาหารเช้าที่กินไปถูกย่อยไปเสียหมดจด ภายใต้การใช้พลังงานร่างกายอย่างหนัก

        หานชีเยวี่ยลูบท้องที่แบนราบ บ่นพึมพำว่าต้องไปกินข้าวแล้ว หานซานหยางรู้ดีว่าน้องสาวของตนมีนิสัยเอาแต่ใจ เขาจึงพาเธอไปที่ร้านอาหารของรัฐบาลตามที่เธอต้องการ หานชีเยวี่ยไม่ใช่คนขี้เหนียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ในมือเธอมีทั้งเงินและคูปอง แน่นอนว่าเธอย่อมไม่ปล่อยให้ตนเองลำบาก

        เธอสั่งบะหมี่เนื้อสำหรับตัวเองหนึ่งที่ และนอกจาจะสั่งบะหมี่เนื้อให้หานซานหยางแล้ว เธอยังสั่งซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกให้พี่สามของเธออีกด้วย แต่ถึงกระนั้น หานชีเยวี่ยก็ยังรู้สึกว่ายังต้องสั่งอะไรอีกสักสองสามอย่าง ยามที่สายตาของเธอเหลือบมองไปที่หมูตุ๋นน้ำแดงก็ถูกหานซานหยางห้ามไว้ทันที “น้องสาว หมูตุ๋นน้ำแดงต้องใช้ทั้งเงินและคูปองซื้อนะ เราแค่ซื้อเนื้อกลับไปให้ย่าทำกินที่บ้านดีกว่า ทุกคนจะได้กินด้วยกัน ดีกว่ากันเยอะเลย"

        เอาเถอะ เหตุผลนี้ทำให้หานชีเยวี่ยยอม เธอจึงได้แต่กินบะหมี่ไปพลางๆ

        เส้นบะหมี่ทำจากแป้งสาลี ส่วนเนื้อในบะหมี่ น่าจะเป็นเพราะอยากประหยัดต้นทุน จึงใช้แต่เนื้อล้วน แต่นั่นก็เป็นส่วนที่ทำให้หานชีเยวี่ยขื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง หานซานหยางกินบะหมี่เนื้อล้วนด้วยความไม่พอใจ แม้แต่มันสักนิดก็ไม่มีเลย กินแล้วไม่ถูกปากเป็นอย่างยิ่ง ทว่าพอเห็นน้องสาวกินอย่างเอร็ดอร่อย หานซานหยางก็ไม่มีอะไรจะบ่นต่อแล้ว

        หลังจากกินบะหมี่เนื้อชามโตจนหมด ก็กินซาลาเปาอีกสองลูก หานซานหยางรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างถึงทีสุดอาหารในร้านอาหารของรัฐบาลอร่อยจริงๆ ต่อไปถ้าเขามีเงิน เขาจะมากินบะหมี่และซาลาเปาที่นี่ทุกวันเลย!

        หานซานหยางตั้งเป้าหมายเล็กๆ ให้กับตัวเอง เขาไม่รู้หรอกว่าถ้าหานชีเยวี่ยได้ยินเป้าหมายอันต่ำต้อยนี้ของเขา เธอคงหัวเราะจนท้องแข็ง หลังจากอิ่มหน่ำสำราญแล้ว สองพี่น้องก็กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

        ส่วนปัญหากวนใจของหานชีเยวี่ย ได้ถูกเธอก็โยนทิ้งไว้ข้างหลังเรียบร้อย

        คนอย่างหานชีเยวี่ยนั้น หลังจากผ่านความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เธอก็กลายเป็นคนมองโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง ทหารมาใช้ขุนพลต้าน น้ำมาใช้หน้าดินรับ [1] เรื่องอะไรก็ตามที่ยังไม่เกิดขึ้น ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลไปก่อน

        ระหว่างทาง จู่ๆ หานชีเยวี่ยก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้หลี่เสี่ยวหรงน่าจะเข้าเมืองเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรถึงแม้ว่าหานชีเยวี่ยจะไม่รู้ว่าหลี่เสี่ยวหรงไปไหนกันแน่ แต่ในสัญชาตญาณลึกของเธอรู้สึกว่า หลี่เสี่ยวหรง ผู้หญิงคนนี้ต้องไม่หวังดีกับเธอแน่นอน!

        แต่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวเพียงชั่วครู่ ก็ถูกหานชีเยวี่ยโยนไว้ข้างหลังเหมือนเดิม เธอกลับไปคิดต่อว่าจะเตรียมอะไรให้พี่สามอีกดี

        ใกล้จะถึงงานเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว นับวันอากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ พอผ่านพ้นเทศกาลไปแล้ว อากาศก็จะเปลี่ยนแปลงเร็วมาก เธอต้องเตรียมเครื่องนอนหนาๆ ให้พี่สามสักหน่อย เพียงแต่เครื่องนอนที่บ้านก็ใช้มานานหลายปีแล้ว ให้ความอุ่นได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนนี้หานชีเยวี่ยเริ่มตั้งแง่คนที่นั่งซ้อนท้าย หากไม่ต้องพาพี่สามมาด้วย เธอก็คงจัดแจงที่นอนให้พี่สามเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        ในมิติของเธอ ต่อให้ไม่มีของอะไรก็มีผ้าห่มอีกเยอะแยะ เพียงแต่จะให้หยิบมันออกมาตอนนี้ก็คงไม่ได้กระมัง? หรือไม่เช่นนั้น พรุ่งนี้เธอต้องหาข้ออ้างเข้าเมืองอีก?

        คิดไปคิดมา หานชีเยวี่ยตัดสินใจว่าไม่ไปดีกว่า ถึงตอนนี้การเข้าเมืองจะไม่ใช่เรื่องผิด เพราะมีหนังสือรับรองของผู้นำชุมชนแล้ว คนในชุมชนเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่การไปบ่อยๆ ก็ไม่ดีเท่าไหร่นัก

        ดังนั้นเธออยู่บ้านช่วยป้าเตรียมเครื่องนอนให้พี่สามดีกว่า ถึงจะเอาออกมาให้เห็นโต้งๆ ไม่ได้ แต่เปลี่ยนให้โดยไม่ให้ใครรู้ก็น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ตอนที่สองพี่น้องปั่นจักยานใกล้จะถึงชุมชน พวกเขาก็เห็นคนแปลกหน้ากำลังมุ่งหน้าไปทางชุมชนด้วย คนพวกนี้แต่งตัวดีสุภาพเรียบร้อย แม้บนเสื้อผ้าจะมีรอยปะชุนอยู่บ้าง แต่ก็ต่างจากชาวบ้านทั่วไป

        "น้องสาว เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ?" หานซานหยางเองก็เห็นความผิดปกติเช่นกัน

        หานชีเยวี่ยส่ายหน้า 

        เธอเองก็ไม่รู้เช่นกัน ช่วงนี้ไม่ได้ยินว่ามีเรื่องผิดปกติอะไรเกิดขึ้นในชุมชน

        "พี่ว่าคนพวกนี้หน้าตาคล้ายกับผู้นำชุมชนเลย” หานซานหยางพูดขึ้นหลังจากมองคนเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง

        หานชีเยวี่ยคิดตามที่หานซานหยางบอก ไม่น่าเชื่อ คนพวกนี้มีหน้าตาคล้ายกับผู้นำชุมชนจริงๆ ไม่ใช่แค่หน้าตาเท่านั้น แม้แต่บุคลิกก็เหมือนด้วย หรือว่าคนพวกนี้จะเป็นเจ้าหน้าที่จากชุมชนอื่น?

        ทั้งสองคนปั่นจักรยานมาถึงบ้านอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เข้าประตูบ้าน ก็เห็นคนจำนวนหนึ่ง พวกเขาล้วนแต่งตัวเรียบร้อยยืนอยู่ในบ้าน อืม... คล้ายกับคนที่พวกเขาเจอระหว่างทางเลย

        หานชีเยวี่ยตกใจ หัวใจอดไม่ได้ที่จะเต้นแรง เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเธอหรือเปล่า? แต่ดูจากสีหน้าของคนเหล่านี้แล้ว คงไม่น่าจะเป็นเรื่องร้ายกระมัง? พอหานชีเยวี่ยมองอย่างพิจารณา ก็พบว่า ผู้นำชุมชนเองก็อยู่ท่ามกลางคนกลุ่มนั้นเช่นกัน ที่เธอไม่เห็นในตอนแรก เพราะเขาถูกคนล้อมรอบไว้ อีกทั้งใบหน้าของผู้นำชุมชนยังแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มแบบภูมิใจราวกับว่าตัวเองยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกด้วย

        ถ้าทำให้ตาเฒ่านี่ยิ้มได้ขนาดนี้ แสดงว่าต้องเป็นเรื่องดีแน่ๆ

        เชิงอรรถ

        [1] ทหารมาใช้ขุนพลต้าน น้ำมาใช้หน้าดินรับ 兵来将挡，水来土掩 เป็นสำนวนจีน เปรียบถึงไม่ว่าจะมาวิธีไหนก็สามารถรับมือได้