เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        วันที่สองหลังจากหวังเจี้ยนเช่อถูกจับ หัวหน้าสมาคมสตรีก็มาแจ้งข่าวว่าต้องจ่ายค่าปรับสามพันหยวน พอได้ยินตัวเลขนี้ หลินชุ่ยหงแทบจะเป็นลมล้มพับ สำหรับชาวนาที่ทำนาได้ผลผลิตแค่พอกินพอใช้ เงินสามพันหยวนคือตัวเลขที่มหาศาลจนน่าใจหาย แต่ถ้าไม่มีเงินไปจ่าย... สามีก็จะถูกขังลืม ส่วนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็จะแจ้งเกิดไม่ได้ กลายเป็นเด็กเถื่อน

        หลินชุ่ยหงไม่มีทางเลือก เธอรีบสั่งให้หวังฮุ่ย ลูกสาวคนโต ขี่จักรยานฝ่าความมืดไปหาหลินกั๋วผิงที่หมู่บ้านต้าเหอทันที เธอรู้ดีว่าในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ มีเพียงน้องชายทั้งสองคนเท่านั้นที่พึ่งพาได้

        ส่วนหลินกั๋วเซิ่งผู้เป็นน้องชาย... ถึงจะเป็นพี่น้องคลานตามกันมา แต่รายนั้นกลัวเมียยิ่งกว่าหนูเจอแมว ขืนไปขอความช่วยเหลือ ก็คงติดด่านจางเสี่ยวเสีย เธอจึงไม่กล้าตั้งความหวังไว้กับเขา

        หวังฮุ่ยรีบปั่นจักรยานออกจากบ้านทันทีหลังเลิกเรียน กว่าจะไปถึงหมู่บ้านต้าเหอก็ฟ้ามืดตื้อแล้ว เด็กสาวตรงดิ่งไปที่บ้านของน้าชาย จังหวะนั้นเสียวเสวี่ยกำลังยกกับข้าวขึ้นโต๊ะพอดี

        “พี่ฮุ่ย! มาทำไมมืดค่ำป่านนี้คะเนี่ย?” เสียวเสวี่ยได้ยินเจ้าเตี๋ยนเตี่ยนเห่าเตือนภัย ก็รีบวิ่งออกมาดู พอเห็นว่าเป็นญาติผู้พี่ เธอก็แปลกใจไม่น้อย

        หวังฮุ่ยจอดจักรยานทิ้งไว้ แล้วรีบจ้ำอ้าวตามเสียวเสวี่ยเข้าไปในบ้าน

        “ฮุ่ยฮุ่ย... ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้?” หลินกั๋วผิงเห็นหลานสาวก็ตกใจ

        พอเห็นหน้าน้ารองที่แสนใจดี ทำนบน้ำตาของหวังฮุ่ยก็พังทลาย “น้ารองคะ...น้าต้องช่วยพ่อหนูด้วยนะคะ! พ่อหนูถูกจับไปแล้ว... พวกเขาบอกว่าถ้าหาเงินสามพันหยวนไปจ่ายไม่ได้ ก็จะไม่ยอมปล่อยตัวพ่อ แถมยังไม่ยอมให้แจ้งเกิดให้น้องชายหนูด้วยค่ะ ฮือๆๆ...”

        เรื่องนี้ไม่ได้เกินความคาดหมายของหลินกั๋วผิงนัก เพียงแต่เขาไม่คิดว่าภัยจะมาถึงตัวเร็วขนาดนี้ “น้ารู้แล้ว... ใจเย็นๆ ก่อนนะ หนูรีบไปล้างมือแล้วมานั่งกินข้าวเถอะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินอิ่มแล้วเดี๋ยวน้าจะขี่รถไปส่งหนูที่บ้านเอง”

        ไม่นานนัก หลินกั๋วอัน ก็ตามมาสมทบ มื้อเย็นวันนี้ของบ้านเสียวเสวี่ยถือว่าอุดมสมบูรณ์ทีเดียว มีทั้งผักกาดขาวผัดเต้าหู้ ซาลาเปา และหมั่นโถวแป้งขาว สำหรับหวังฮุ่ยที่หิวโซ อาหารมื้อนี้อร่อยเลิศรสจนเธอฟาดซาลาเปาไปสามลูกรวด

        หลังมื้ออาหาร หลินกั๋วผิงเรียกน้องชายออกไปคุยข้างนอก สองพี่น้องปรึกษาหารือกันหน้าเครียด สุดท้ายหลินกั๋วอันก็อาสากลับไปเอาเงินเก็บที่บ้านมาสมทบ หลินกั๋วอันเทเงินเก็บส่วนตัวเกือบทั้งหมดให้พี่ชาย หลินกั๋วผิงเองก็ควักเงินเก็บก้อนใหญ่ของครอบครัวออกมาเช่นกัน

        หลังจากชั่งใจอยู่นาน หลินกั๋วผิงคิดว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรแจ้งให้พี่ใหญ่อย่าง หลินกั๋วเซิ่งรับรู้บ้าง เขาจึงพาหวังฮุ่ยแวะไปที่บ้านลุงใหญ่ก่อน

        พอรู้ข่าวร้ายของน้องสาว หลินกั๋วเซิ่งก็ร้อนรนจนนั่งไม่ติด เขาตั้งใจจะควักเงินออกมาช่วยน้องสาวบ้าง แต่ปัญหาก็คือ... กระเป๋าเงินของบ้านนี้ อยู่ในกำมือของจางเสี่ยวเสีย!

        เธอตวาดกลับประโยคเดียวสั้นๆ “บ้านเราจะมีเงินที่ไหนไปช่วยคนอื่น! ตัวเองยังจะเอาไม่รอด!” เพียงแค่นี้... ความคิดที่จะช่วยเหลือพี่น้องของหลินกั๋วเซิ่งก็ถูกดับฝัน

        หลินกั๋วผิงไม่อยากให้พี่ชายต้องลำบากใจกับเมีย ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่ยืนกรานเสียงแข็งขนาดนั้น เขาก็ไม่คิดจะตื๊อให้มากความ ออกจากบ้านพี่ใหญ่ หลินกั๋วผิงก็ขี่มอเตอร์ไซค์พาเสียวเสวี่ยและหวังฮุ่ยบึ่งไปถึงหมู่บ้านเกาไถ่อย่างรวดเร็ว

        ภาพบ้านที่ถูกรื้อทำลายจนพังเสียหายไปกว่าครึ่งหลัง ทำเอาความรู้สึกของเสียวเสวี่ยตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ป้าใหญ่ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้... ต้องสูญเสียทรัพย์สินเงินทองมากมายขนาดนี้ เพียงเพื่อแลกกับการได้ลูกชายคนเดียวเนี่ยนะ? มันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ?

        แต่พอเห็นหลินชุ่ยหงก้มมองลูกชายที่กำลังหลับสนิทข้างกาย ด้วยแววตาเปี่ยมสุขและพึงพอใจอย่างที่สุด คำถามในใจของเสียวเสวี่ยก็ได้รับคำตอบโดยอัตโนมัติ สำหรับผู้หญิงที่ถูกปลูกฝังค่านิยมชายเป็นใหญ่ จนฝังรากลึกอย่างป้าใหญ่ ขอแค่ได้ลูกชายสืบสกุล... ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร หรือสูญเสียมากแค่ไหน มันก็คุ้มค่าเสมอ

        ในกะละมังใบใหญ่มีผ้าอ้อมกองโตแช่อยู่ หวังอวิ๋นลูกสาวคนรอง กำลังนั่งซักผ้าอ้อมงกๆ เงิ่นๆ ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงต้องมารับภาระซักผ้ากองโตขนาดนี้ ดูแล้วน่าเวทนา

        หลินกั๋วผิงหยิบเงินหนึ่งพันหยวนที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมา ยื่นให้หลินชุ่ยหง “พี่ครับ... เงินส่วนของผมกับเจ้าสาม รวมกันได้ประมาณหนึ่งพันหยวน พี่ยังขาดอีกเท่าไหร่ครับ? ...เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะลองไปวิ่งเต้นหาทางอื่นดูอีกที”

        เมื่อได้รับเงินหนึ่งพันหยวน หลินชุ่ยหงรู้สึกว่ามันหนักอึ้ง “เจ้ารอง... เงินของแกกับเจ้าสาม ฉันกับพี่เขยของแกจะรีบหามาคืนให้เร็วที่สุดนะ แต่ตอนนี้ยังขาดอีกหลายร้อยหยวน... ไม่อย่างนั้น แกช่วยไปคุยกับพี่รองแกให้ฉันหน่อยได้ไหม? ทางบ้านสามีฉันพึ่งพาไม่ได้แล้ว แม่สามีฉันมีเงินก็ไม่ยอมให้ พวกพี่สะใภ้ก็แช่งชักอยากให้สามีฉันติดคุกไปซะ จะได้สมบัติ ฉันกับพี่เขยแก... คงต้องพึ่งพาพวกแกสองพี่น้องแล้วล่ะ”

        พูดไปพูดมา หลินชุ่ยหงก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยโฮออกมาด้วยความอัดอั้น

        เห็นพี่สาวร้องไห้ หลินกั๋วผิงก็รีบปลอบใจ “พี่ครับ พี่ไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่นานคงรวบรวมเงินได้ครบ แล้วพาพี่เขยออกมาได้แน่ พี่กำลังอยู่เดือน อย่าร้องไห้เลยครับเดี๋ยวจะเสียสุขภาพ ผมเอาเนื้อมาฝากด้วย พี่ต้องกินเยอะๆ นะ อย่ามัวแต่เสียดายของ ไว้ผมเข้าเมืองเมื่อไหร่ จะซื้อของบำรุงมาให้พี่อีก พอพี่เขยออกมาแล้ว ก็ตั้งใจทำมาหากิน ชีวิตมันต้องดีขึ้นแน่ๆ ครับ”

        หลินชุ่ยหงพยักหน้าทั้งน้ำตา

        เสียวเสวี่ยเห็นหวังอวิ๋นซักผ้าอ้อมคนเดียวลำบากเกินไป แต่หวังฮุ่ยกลับนั่งเล่นอยู่ข้างๆ ไม่สนใจน้อง เธอทนดูไม่ไหวจริงๆ ก็เลยเดินไปพูดกับหลินชุ่ยหงว่า “ป้าใหญ่คะ... อวิ๋นอวิ๋นยังเล็กขนาดนี้ ให้ทำงานหนักเกินไปแล้วนะคะ พี่ฮุ่ยเป็นพี่สาวแท้ๆ กลับไม่ทำอะไรเลย มันไม่ยุติธรรมเลยค่ะ ป้าใหญ่คะ... ป้าใหญ่อย่าลำเอียงเกินไปสิคะ อวิ๋นอวิ๋นก็เป็นลูกสาวของป้าใหญ่กับคุณลุงเหมือนกันนะคะ...”