ลิขิตรักนางร้าย

.

.

ทานข้าวเสร็จบุษบาก็พาอำพล คาร่า และนท มานั่งคุยกันต่อที่ห้องรับแขก คาร่านั่งมองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรบางอย่าง " พี่นนท์ไม่อยู่หรอกค่ะ " นทพูดเมื่อเห็นท่าทีของคาร่า " อ๋อจ้ะ " " คือตานนท์แกไปดูงานที่สาขาอื่นน่ะ อยู่ในกรุงเทพฯเนี่ยแหละ ก็๰่๥๹ 2 ปีมานี้กิจการของเราเติบโตขึันมาก ตานนท์เลยยุ่งๆหน่อยน่ะ " บุษบาพูดพร้อมจับมือคาร่า " นี้ก็ดึกแล้ว คาร่าขอตัวก่อนกลับก่อนดีกว่าค่ะ พอดีพรุ่งนี้คาร่ามีงานเช้า " " อ๋อจ้ะ งั้นแม่เดินไปส่ง " " ค่ะ คาร่ากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณพ่อ " อำพลรับไหว้พร้อมยิ้มให้คาร่า " พี่กลับก่อน น้องนท " " ค่ะ " บุษบาและคาร่าเดินไปคุยไปอย่างถูกคอ " พอบอกว่าพี่นนท์ไม่อยู่ พี่คาร่าก็กลับทันที รู้งี้บอก๻ั้๹แ๻่แรกก็ดี เราจะได้แยกย้ายไปนอน ใช่ไหมคะคุณพ่อ " " เรานี่น่ะ " ผู้เป็๲พ่อยิ้มพร้อมส่ายหน้า

.

.

.

หลายวันต่อมา...

ณ จังหวัดเพชรบุรี

มุกดาและนนท์พร้อมลูกสาวตัวน้อย จอดรถอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง มุกดานั่งเอามือจิกเข่าแน่น นนท์จับมือมุกดาพร้อมยิ้มให้โดยไม่พูดอะไร " เราลงไปกันเลยไหมคะ? " มุกดาถามนนท์ด้วยท่าทีประหม่า " อืม หนูดีใจไหมคะ จะได้เจอคุณตาคุณยายแล้ว " นนท์ตอบมุกดาและหันมาคุยกับลูกสาว " ทำใจให้สบายนะ ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน " นนท์พูดพร้อมจับมือมุกดา ก่อนอุ้มลูกสาวเดินไป

.

.

.

" แม่คะ พ่อคะ " อนงค์และประทีป ดีใจจนวิ่งทิ้งข้าวที่ทานอยู่มาหาลูกสาว " มุกลูก " ประทีปกอดลูกสาวด้วยความคิดถึง " เราไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย นี่ลูกสูงขึ้นรึเปล่า? " " หนูน่าจะหยุดสูงแล้วนะคะพ่อ " " ไม่หรอก พ่อว่าหนูสูงขึ้นนิดนึงนะ " " ก็ได้ค่ะ น่าจะสูงขึ้น นิดนึงค่ะ " มุกดายิ้มพร้อมกอดพ่ออีกครั้ง " แม่คะ " กอดพ่อเสร็จมุกดาก็เดินมากอดแม่อีกคน " แล้วนั้นแกพาใครมาด้วยละ? " อนงค์หันไปมองนนท์ " คือ.. " มุกดายืนอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดอะไร " สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่ ผมนนท์ครับ เป็๲แฟนมุกดา " อนงค์และประทีปอึ่งไปครู่หนึ่ง " แฟนเหรอ แล้วเด็กคนนั้น..." อนงค์มองเด็กสาวอย่างสงสัย " หนูมีเ๱ื่๵๹จะบอกพ่อกับแม่ค่ะ " 

.

.

.

เมื่อได้ฟังเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมด อนงค์และประทีปต่างเงียบกันไป พร้อมนั่งน้ำตาคลอ " แกปิดเ๱ื่๵๹ใหญ่ขนาดนี้ กับพ่อแม่ได้ยังไง? " อนงค์ถามเสียงสั่นเครือ ประทีปเดินไปอุ้มหลานทันที " พ่อกับแม่คงไม่มีความหมายกับแก แกถึงทำเหมือนพ่อแม่เป็๲คนอื่นแบบนี้ แกเลือกที่จะปิดบังเ๱ื่๵๹นี้มาตลอด แล้วมาบอกอะไรเอาตอนนี้ " อนงค์เดินเข้าห้องไปพร้อมปิดประตู " อย่าคิดมากกันเลยนะ รอให้แม่เขาใจเย็นลงก่อน แล้วค่อยคุยกันใหม่ " " ค่ะพ่อ " มุกดาหันไปมองและฝืนยิ้มให้นนท์ " ชอบไหมคะ? " ประทีปอุ้มณดาไปเล่นกับนมบูดสุนัขที่เลี้ยงไว้ " อ๋อ หนูชอบมันเหรอ " ณดาหัวเราะชอบใจ ประทีปเดินอุ้มหลานไปมาในบ้านอยู่นานโดยไม่เหน็ดเหนื่อย

.

.

.

สักครู่หนึ่งอนงค์ก็เดินออกมาจากห้อง และเดินไปหยิบไม้กวาดบ้าน " แม่จะทำอะไรลูก? " ประทีป๻๠ใ๽เมื่อเห็นอนงค์เดินถือไม้กวาดเดินมาหามุกดา จึงรีบเดินไปคว้าไม้กวาดไว้ นนท์รีบเดินมาขวาง ให้มุกดามาอยู่หลังตน " เป็๲อะไรกัน ฉันจะไปทำความสะอาดห้องให้ คิดอะไรกันอยู่ห๊ะ?! " อนงค์มองประทีปและนนท์ " เอ่อ.. คือ.. " นนท์รู้สึกเขินเล็กน้อยและยิ้มให้อนงค์ มุกดาเห็นแม่เดินเข้าห้อง จึงรีบหยิบไม้กวาดอีกด้ามเดินตามไป

.

.

.

" หนูช่วยนะคะ " มุกดากวาดห้องไปมองหน้าแม่ไป เหมือนพยายามจะหาเ๱ื่๵๹คุย " ห้องไม่ค่อยมีฝุ่นเลย แม่คงทำความสะอาดบ่อยใช่ไหมคะ? " " อย่างน้อยในวันที่แกเจ็บ วันที่แกเหนื่อย แกน่าจะบอกแม่ หรือมาบ่นให้แม่ฟังบ้าง แต่นี่แม่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแกเลย " มุกดานิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น " แม่อย่าพูดแบบนั้นสิ หนูสบายดี พี่นนท์ค่อยดูแลหนูตลอด หนูไม่ลำบากเลย จริงๆนะ " มุกดาจับมือผู้เป็๲แม่ " ที่หนูตัดสินใจจะบอกแม่กับพ่อ ก็เพราะณดาโตขึ้นทุกวัน หนูอยากให้พ่อกับแม่ ได้เห็นหลานเติบโตไปด้วยกันนะคะ อยากให้แม่ได้เห็นเขาในทุกๆการเปลี่ยนแปลง และอยากให้เขารู้ ว่ายังมีตากับยายที่รักเขามาก " มุกดาสวมกอดผู้เป็๲แม่พร้อมร้องไห้ออกมา อนงค์ลูบหลังมุกดาเบาๆ

.

.

.

" ทานอะไรกันมารึยัง? " อนงค์เดินออกมาจากห้อง และหันไปมองมุกดา " ยังเลยค่ะ " อนงค์เดินไปในครัวโดยไม่พูดอะไร อนงค์หายเข้าไปในครัวครู่ใหญ่ก่อนเดินออกมา " มากินข้าวสิ " อนงค์พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ มุกดายิ้มกับพ่อก่อนลุกขึ้น " ไปค่ะพี่นนท์ " นนท์ดูท่าทางเกร็งๆ เพราะอนงค์ไม่มองหน้าตนเลย " มุกดายิ้มพร้อมน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นอาหาร เพราะมีแต่ของที่ตนชอบ 

.

.

.

หลังจากทานข้าวเสร็จ ทั้ง 5 คน ก็มานั่งดูทีวีอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา " ลูกอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ? " อนงค์ถามมุกดา " 2 ขวบค่ะ " " ยังดีที่แกไม่รอให้ลูกโตเป็๲สาวแล้วค่อยพามาหาตากับยายมัน " อนงค์พูดเชิงน้อยใจ " ขอโทษค่ะ หนูจะให้แม่เลี้ยงยัยหนูจนเบื่อเลย ดีไหมคะ? " " รู้ได้ไงว่าฉันจะเบื่อ ดูพ่อแกสิ อุ้ม๻ั้๹แ๻่เพิ่งมาถึง ตอนนี้ยังไม่วางเลย " มุกดาหันไปมองพ่อและยิ้มออกมา " พ่อเอามาให้แม่อุ้มบ้างสิ จะให้หลานรักแค่ตาคนเดียวรึไง? " อนงค์เดินไปหาประทีปพร้อมอุ้มหลานสาว มุกดาเห็นแบบนั้นก็ยิ้มทั้งน้ำตา

.

.

.

" จะให้ลูกนอนห้องเดียวกับหมอนั่นจริงๆเหรอพ่อ? " " แต่ลูกสาวเรากับเขา เป็๲... " " ไม่ หมอนั่นเป็๲แค่พ่อของยัยหนูน้อย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะนอนห้องเดียวกับลูกเราได้หนิ " " สามีภรรยานอนห้องเดียวกัน มันแปลกตรงไหน แม่อย่าคิดมากเลย " " นี่พ่อไม่ห่วงลูกเลยรึไง? " " แต่ลูกเราโต มีครอบครัวแล้วนะเเม่ อย่าทำให้ลูกลำบากใจเลยนะ " อนงค์และประทีปกระซิบกันไปมา 

.

.

.

" งั้นให้ยัยหนูน้อยนอนกับพ่อได้ไหมลูก? " ประทีปถามมุกดา " ได้สิคะ ถ้าณดาร้องพ่อเรียกหนูได้เลยนะคะ แต่ดูท่าคงจะไม่ร้องหรอกมั้งคะเนี่ย เพราะเขาสนิทกับตายายเร็วมากเลยค่ะ ๻ั้๹แ๻่มาถึงก็ไม่มีงอแงเลย " " แน่ละสิ ก็หนูเป็๲หลานตานิเนอะ " ประทีปจับแก้มหลานสาวเบาๆ " งั้นเราไปนอนกันเถอะพ่อ " อนงค์และประทีปเดินหยอกล้อกับหลานอย่างมีความสุข นนท์ยิ้มและจับมือมุกดา

.

.

.

" พี่นนท์ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ " " เรา.. ไปอาบน้ำพร้อมกันได้ไหม? " " นี่พี่นนท์ คิดอะไรอยู่คะ? " มุกดามองหน้าจับผิดนนท์ " เปล่านะ พี่แค่... ง่วงแล้วอยากอาบน้ำเร็วๆ จะได้นอนพร้อมกันไง " นนท์ตอบตะกุกตะกัก " แต่ว่า.. " " นะ นะครับ " นนท์ทำหน้าอ้อน " ก็ได้ค่ะ " มุกดายิ้มเขินๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป นนท์ค่อยๆถอดชุดคลุมอาบน้ำให้มุกดา และบรรจงจูบหน้าผากมุกดาเบาๆ " พี่รักมุกนะ " " มุกก็รักพี่ค่ะ " นนท์และมุกดาจูบปากกันไปมาอย่างดูดดื่ม

.

.

.

" มุกเองที่คิดมากไป พ่อกับแม่ดูมีความสุขมาก เมื่ออยู่กับณดา " " พี่ดีใจนะ ที่เห็นมุกมีความสุข " นนท์พูดพร้อมห่มผ้าให้มุกดา " ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่มีพี่อยู่ข้างๆ มุกคงไม่รู้จะทำยังไง " " ขอบคุณพี่อีกแล้ว สามีดูแลภรรยามันเป็๲ปกตินะ " มุกดาเขินจนหน้าแดง ค่อยๆเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าไว้ นนท์มุดเข้าไปในผ้าห่มด้วย พร้อมหอมแก้มมุกดาฟอดใหญ่ " พี่นนท์ จะทำอะไรคะ ปล่อยนะ " มุกดาพูดไปหัวเราะไป " ไม่ปล่อยหรอก มานี่เลย " " อย่านะคะ " ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมาอย่างมีความสุข